meditatie

Tiny neemt je mee…

…neemt je mee op reis. Maar niet naar Rome en niet naar Parijs. Vééls te druk.

Ten eerste: Eind september naar de Ardennen.

ik organiseer opnieuw een stilteweekend, maar dat klopt al niet, die benaming want we gaan enkel op zaterdag zwijgen. Je komt aan op vrijdag, in een landhuis tussen Durbuy en La Roche, we maken kennis met elkaar, de ruimtes, de omgeving,… Op zaterdag gaan we een stiltewandeling doen, en elke dag vullen we ook aan met verschillende soorten geleide meditaties, af en toe geef ik ook wat yoga – aangepast voor elk niveau. Zaterdagavond doorbreken we de stilte, voor wie dat wil. En zondag is er nog tijd voor jezelf, om te lezen, om te wandelen, voor een massage,…

Iedereen die al mee ging, was laaiend enthousiast. Ik krijg nog vaak berichten van mensen dat ze er nog steeds aan terugdenken, dat het iets in gang heeft gezet, dat ze meer bewust zijn van zichzelf en van de stiltes in hun leven,…

Het gaat door van 30 september tot 2 oktober en je kan je er nu al voor inschrijven: hier!

Ten tweede: in november naar Egypte

Op algemeen verzoek, en vooral omdat ik zelf niet kan wachten om er terug te zijn, ga ik van 3 tot 14 november terug naar de Sinaï-woestijn. We zijn nu al met een groepje van vijf, maar er is nog plek. Het is voor de snelle beslissers want er zijn er nog al die hevig zitten te twijfelen. Maximum elf mensen kunnen mee, er zijn vijf hutjes voor één persoon (of je kan er met twee in, als je innig wil slapen), en drie bungalowtjes voor telkens twee personen.

Wat gaan we er doen: bitter weinig. Dus wees daar op voorbereid dat er geen grote excursies op de planning staan, dat je er zal genieten van wat er is: de stilte, de natuur, de zee, de zon, het gezelschap, of het alleen zijn als je dat verkiest. Ook: het lekker eten want het is zeg maar ‘vol pension’. Uitgebreide brunch, een kleine versnapering of vieruurtje en een uitgebreid meerkeuze diner. Dat klinkt super fancy, en dat is het ook en toch weer niet.

We organiseren wel een uitstap naar de woestijn, noem het een jeepsafari, een onderdompeling in het bedoeïenenleven, en een overnachting midden in de woestijn. Er wordt telkens héél goed voor ons gezorgd.

Ik schreef er al tientallen blogs over, zoek even op “Egypte” bij het zoekveld of start hier. Wil je graag mee, stuur even een mailtje naar tinyblogt@gmail.com en ik stuur je meer informatie en prijzen.

Kan het korter dan tien dagen? Nee. Sorry, maar je hebt al een dag nodig om er te geraken en een dag terug. Als je maar vijf dagen zou ter plekke blijven én dan nog eens de woestijnovernachting wil mee doen, heb je niet genoeg tijd om er van te genieten. Echt, geloof me, je hebt een paar dagen nodig om er echt aan te komen. En pas als je er bent, zul je begrijpen wat ik bedoel. Mensen die al mee waren, en die voordien dachten: “Waar heeft ze het over?”, gaven mij daar ter plekke meteen gelijk.

Tiny brengt rust

Ah ja, want dat kan ik wel. En als je hier al langer leest, weet je dat ik niet altijd de opgewekte versie van mezelf ben en ook niet altijd super kalm en vredig, want weet je: ik ben ook maar een mens.

Maar vele mensen zeiden mij al dat mijn stem rust brengt, dat het aangenaam is om naar mij te luisteren, dat ik die rust ook kan overdragen.

Je hoeft niet alle dagen yoga te doen of te mediteren om rust te vinden in jezelf, maar soms moet je eventjes op weg gezet worden. Daarom organiseer ik opnieuw een dag in Oedelem, om je te begeleiden naar die rust in jezelf. Zie het maar als een dag waarop JIJ centraal staat.

Moet je dan heel de tijd op een kussen zitten en zwijgen? Nee!

We gaan van alles doen. Juist de afwisseling in het programma is de vorige keer ook héél goed onthaald, dus dat doen we opnieuw: ademhalingsoefeningen, een beetje meditatie, een beetje yoga (en desnoods zit je op een stoel), mindfulness, een ligconcert, een workshop zonnegroet (hopelijk buiten), eens een mantra proberen (nee dat is geen enge spin!), eens de beentjes strekken, een hoofdmassage is ook inbegrepen, en… natuurlijk ook eten en drinken. Mijn vrienden Ann en Rik zijn de perfecte gastvrouw en gastheer en leggen ons in de watten (bijna letterlijk).

Reageer gerust als je nog vragen hebt, en wil je je inschrijven dan kan dat nu al meteen op volgende link: INSCHRIJVEN.

Waar is dat te doen? In Oedelem, een prachtig gerenoveerde schuur annex grote tuin, waar ook al eens een pony rondloopt (Blanche).

Wanneer? Op zondag 12 juni. Ja, ik weet het, vaderdag. Maar denk eens even na: zou dat niet een heel erg origineel cadeau zijn voor je papa, of voor je man, of voor jezelf, ook als je geen papa bent/hebt. Stuur dit gerust door aan mensen die je kent en van wie je vermoedt dat dit iets voor hen kan zijn.

Tiny is bot en onzeker

De laatste week weken voel ik me niet meer zo Tiny 2.0, als net na de Yoga Teacher Training in Tenerife.

Een aantal factoren doen mij heel erg aan mezelf twijfelen en ondanks dat de meeste zaken in mijn leven wel okee zijn, vind ik mezelf een grote flop. “Tiny kan beter” stond er vaak op mijn rapport toen ik jong was – en dat lijkt wel het verhaal van mijn leven. Ik doe niet zo goed mijn best, denk ik. En ik heb een karaktertrek, die een vriendin mij ooit subtiel onder de neus schoof, waar ik niet trots op ben, maar waar ik maar niet vanaf geraak. Blijkbaar maak ik soms, onbewust, heel botte opmerkingen. Of soms lach ik met iets, vaak om mezelf een houding te geven, dat eigenlijk niet grappig was. Wellicht kwets is daar mensen mee, maar durven ze dat niet zeggen.

Ik had het laatst met Lieselotte over opvallende karaktertrekken. Wat zeggen ze over jou? Zeggen ze bijvoorbeeld dat je een lieve bent? We ontkenden allebei. Nochtans vinden wij onszelf best lief, maar we komen misschien niet zo over. We zijn allebei opvoedster van beroep en vinden onszelf maar een beetje pruts-moeders. We denken allebei heel hard na over vriendschap en wat dat met ons doet. Ik denk altijd dat ik geen vrienden heb die mij zouden rondrijden in een rolstoel op een festival (daar schreef ik al eens over: hier).

Ik doe maar wat. Zo organiseer ik op 12 juni weer een Zen op Zondag evenement en vraag ik me af: gaan er wel mensen inschrijven? Zo organiseer ik in oktober weer een stilteweekend en weet ik niet of er überhaupt nog interesse is? Reclame maken is niet mijn beste eigenschap, verre van. Sociale media zijn niet mijn beste vriendjes, en al zeker niet nu mijn Instagram account tinyblogt gehacked werd (volg me op Manutine/massage). Facebook lijkt voor heel veel mensen achterhaald (zeker voor de jongere generatie). Ik schrijf een nieuwsbrief, maar geraakt die niet te vaak in de spam? Ik pruts maar wat aan. Moet ik dan zo’n dure cursus volgen?

Mijn idee is om hier in Wevelgem yoga te geven in een kerk. Die kerken van tegenwoordig zoeken allemaal naar herbestemmingen, er wordt in gerepeteerd, concerten gegeven,… qua sfeer lijkt dat toch ideaal? Je wordt direct al een beetje stiller als je een kerk binnenkomt en je keert je wat in jezelf. Perfect voor yoga. Ik sprak met enkele mensen uit het gemeentebestuur en ben speciaal naar de zondagsmis gegaan om de pastoor te spreken. Vriendelijke mensen allemaal, maar ik voel me nog steeds een alien in Wevelgem. Het lijkt allemaal ‘ons kent ons’ en een Bruggeling geraakt er precies niet tussen. Twee zinnen moet ik maar zeggen en er klinkt al “Ge zijt niet van hier zeker?”. Vijftig kilometer zit er tussen Wevelgem en Brugge en dat lijkt soms wel een oceaan.

Ik ben ook héél slecht in netwerken en social talk; babbelen over koetjes en kalfjes met jan en alleman gaat mij heel moeilijk af. Het gesprek valt snel stil. Ik ben niet zo interessant. En mooie mensen krijgen vaak de meeste aandacht. Niet de wat speciaaltjes. Ik heb een rare kop, een bochel, x-benen, ik ben niet zo sportief en lenig als mensen denken, ik word weer te dik, mijn haar is raar, ik heb misvormde voeten, heb geen conditie,… en zo kan ik nog even doorgaan.

Iemand zei me ooit dat ik misschien ook HSP ben. Een High Sensitive Person – en hoe ouder ik word, hoe meer ik daar over nadenk, hoe vaker ik denk dat het waar is. Maar da’s voor een ander blogje.

Oh ja. Bloggen. Het staat ook maar op een laag pitje, door dezelfde redenen. Waarom blog ik eigenlijk? Ben ik niet gewoon een aandachtzoeker? Heb ik wel iets interessants te melden? Al de onderwerpen die ik bedenk, lijken me na twee seconden alweer te belachelijk voor woorden – en dus schrijf ik maar niet. Zo’n gevoel dus.