massage

Tiny en het stilteweekend

“Hoe was het op meditatieweekend?”, vroegen veel mensen mij.

Deze zes dames gingen met me mee. De groep was divers in leeftijd, achtergrond en nood aan stilte. Waarmee ik bedoel dat de één een enorme behoefte had aan stilte en de ander minder, maar allemaal waren ze enthousiast, leergierig en ‘volgzaam’. Als begeleider heb ik natuurlijk wel gepraat, omdat ik ook de meditaties en de yoga heb begeleid, en wat opdrachten gaf tijdens onze stiltewandeling. En ik moet zeggen: toen ze op zaterdagavond gezamenlijk de stilte verbraken, was ik blij dat ik dan zelf minder moest praten. Na een dag stilte had iedereen wel een beetje behoefte aan ventileren, en dat was ze dan ook van harte gegund.

Wat heb ik er zelf uit geleerd?

  • dat ik niet zenuwachtig was maar vol vertrouwen omdat ik goed voorbereid was en omdat ik ook snel aanvoelde dat elk individu daar volledig op haar plaats was en met volle goesting
  • dat het geapprecieerd werd dat niets “moest” en dat iedereen vrij werd gelaten om mee te doen of niet met een bepaalde activiteit
  • dat meditaties begeleiden en yogalesjes geven mij zelf ongelofelijk veel deugd doet en me energie geeft. Herkenbaar en gelijklopend met de massages die ik nu al een tijd geef in bijberoep: het maakt me rustig en ik ben totaal niet uitgeput achteraf.
  • dat ik wel een probleem blijk te hebben met mijn stem. Na een dag begeleiden en uitleg geven was ik hees, voelde mijn keel als schuurpapier en nochtans dronk ik veel water en kruidenthee. Volgende week heb ik een afspraak bij een stemcoach want daar zit volgens mij nog ruimte voor mogelijkheden en ik weet zeker dat ik hier nog veel kan over bijleren. Grappig, want ik werk al jaren met mijn stem. Dat moet wel als je werkt met blinden en slechtzienden, maar daarvoor werkte ik ook op een lokale radio als presentatrice, heb ik in rockgroepjes en koren gezongen en speelde ik in verschillende toneelstukken. Mijn stem is dus wel wat gewoon, maar toch….
  • dat ik toch nog snel bang ben dat het niet goed genoeg is. Eén opmerking deed me twijfelen. Ik vroeg me af of iedereen zich er goed bij voelde. Ik was onzeker over mijn begeleiding, mijn houding, mijn capaciteiten als organisator. Al kreeg ik nadien lovende evaluaties, ergens blijft er toch een stemmetje fluisteren dat het nog veel beter moet, of dat ik maar wat aanmodder.

En ja, ik kijk al uit naar een volgende keer, met een andere groep wellicht, dat wordt ook weer boeiend. Eerst was ik sceptisch over een winterweekend, maar misschien kan ik het toch al opnieuw in februari organiseren. Er is een heerlijke houtkachel en de ruimtes worden allemaal zalig warm, dus dat is al een opgelost probleem. Als er sneeuw ligt: niemand zegt dat ik zelf in de sneeuw moet gaan lopen (ik hààt sneeuw) – of misschien ontdek ik weer iets nieuws bij mezelf. En ga ik van de winter houden.

(Ha ha ha, lacht dat stemmetje nu luid. Tiny toch.)

Tiny’s plannetjes

Oh waar is de tijd dat er geen zak op de planning stond en ik daar een beetje kregel van werd. Niks in het vooruitzicht, in volle coronatijd, iedereen maakte het mee.

Stilletjes aan komen er weer dingen in mijn agenda, korte termijn en lange termijn en het voelt fantastisch. Vooral omdat ik kies voor mezelf: geen sociale verplichtingen, geen etentjes die ik niet wil, maar connectie met lieve mensen en uitstappen naar mooie plekken.

Zijnde:

  • Ecstatic Dance op een zaterdagmiddag in een tuin in Assenede. Ik ken de mens die het organiseert en ga samen met twee gelijkgezinden die graag dansen en zich niet aantrekken van wat een ander denkt als die iemand ziet dansen. Ik deed het al eerder en schreef er over hier.
  • Mijn zelf-georganiseerd meditatie-weekend in de Ardennen, van 8 tot 10 oktober. Kleinschalig, maximum vijf mensen gaan er mee. Er is nog plaats voor eentje (als je interesse hebt, stuur me een bericht). Dit wordt ongeveer het programma:

Wil je er graag eens bij zijn, maar lukt het niet op deze data? Geen nood, in het voorjaar organiseer ik het opnieuw.

  • Over minder dan twee maanden, begin november ga ik EINDELIJK terug naar Egypte. Voor tien dagen deze keer, met een klein groepje lieve mensjes. Ik ga véél minder in paniek zijn dan de laatste keer, en ga er veel méér van kunnen genieten, dat is zeker.
  • We wilden al héél lang eens héél lekker gaan eten met de meisjes van de leesclub en ook dat is gepland, ergens in november, in restaurant Rebelle in Marke.
  • Met diezelfde meisjes gaan we in maart op weekend, wellicht naar de Heilige Rita, klinkt goed en ziet er prachtig uit, vinden wij.
  • En het grote plan daarna: in maart ga ik helemaal alleen naar Tenerife, voor een Yoga Teacher Opleiding. Kleine groepjes, met maximum zes personen, in een prachtige omgeving. Voor iets meer dan drie weken, jawel.

Ondertussen werk ik naarstig verder, geef ik nog steeds massages in bijberoep en ga ik elke vrijdag meditatieles geven in de gevangenis. A busy Tiny is a happy Tiny.

Tiny heeft ge…

Gewandeld:

de afgelopen weken was het prachtig weer, soms een beetje te prachtig. Mooie plekjes ontdekt ondertussen en ook herinneringen opgehaald aan Damme en de Damse Vaart.

IMG_1712

De Gasthuisbossen in Zillebeke waren een welkome verfrissing, samen met mijn lief deden we daar een elftal kilometer, mooi uitgestippelde wandeling door Westtoer.

IMG_1785

Vandaag trokken we erop uit, tussen de buien door en langs de Leie, flirtend met de grens van Frankrijk. IMG_1735

Soms kon ik ook gewoon mijn deur uit wandelen op mijn sletsen, naar het einde van onze straat en daar de zonsondergang (net iets te laat) bewonderen.

Gekayakt:

Ik las al een paar weken over de avonturen van mijn goeie vriend, die een opblaasbare kajak had gekocht en daar al half West-Vlaanderen, Noord-Frankrijk en zowat heel Friesland mee door had gevaren met zijn vrouw en/of zijn zoons. Leek me zalig. “Awel”, zei hij, “ik zal je een keer komen halen als je een dagje tijd hebt.”

Afgelopen woensdag had ik zo’n dagje, na een vruchteloze verkenning van de Heulebeek trokken we de grens met Frankrijk over en deden we een poging om de rivier de Marque te bevaren, wat uitmondde in de simpele beslissing om gewoon naar het Lac du Héron te gaan.  Nooit van gehoord? Wij ook niet, ideaal!

IMG_1759

In één woord: ZALIG. Volledig Coronaproof want niemand anders te zien op het meer. In het meer: grote meervallen, kreeften, eendjes, zwanen,… en veel algen. Pas toen we er op het eind van de dag weer uit klauterden, vertelde een passant dat het eigenlijk interdit was vanwege de giftige algen. Oeps. Te laat. Dat hebben we toch maar weer gehad.

Geluisterd:

Podcasts allerhande. Werk en Leven. Man man man. De tien meest gegooglede vragen. Relaas. Echt gebeurd. The Moth. Michelle Obama. De boshut. Over haar. (Sorry geen zin om alles op te zoeken en linkjes te zetten, Google is your friend, my dear.)

Gesport:

Ok, daar kan ik kort over zijn. Buiten het wandelen deed ik geen bal. Of ja toch, als we yoga ook bij de sporten rekenen. Het was telkens yin yoga, dus super rustig, maar ik had er deugd van. Vooral omdat het ook telkens in open lucht was, heerlijk. IMG_1743

Gelezen:

niet meer zo superveel, maar ik sta nog altijd een paar boeken boven mijn challenge, 35 van de vooropgestelde 50 boeken dit jaar. En ook weer regelmatig in het Engels. Dat ik een paar Skype-gesprekken had met een Australiër in lock-down Melbourne heeft daar wel wat mee te maken…

 Gemasseerd:

’t loopt goed, mijn bijberoep! Tijdens de lockdown heb ik mij online wat bijgeschoold en staat er nu ook zwangerschapsmassage op mijn specialisatie lijstje. Ik masseer liefst vrouwen en heb ook vooral vrouwen in mijn klantenkring, zwangere vrouwen nu ook en binnenkort volg ik een cursus babymassage om ook hun kindjes te kunnen opvolgen. Superleuk om te doen, die zwangere buikjes zien evolueren. De baby’s leken ook telkens hallo te zeggen en vanuit de buik een high five te geven tegen mijn handen. Volgende week fotosessie met Kelly en een zwangere klant!IMG_1777