lijstjes

Tiny en de rampscenario’s

Waarom ik al een tijdje niet meer schreef? Omdat ik denk dat het gaat vervelen, mijn gezeur over mijn plannen, reizen, mediteren, masseren,… precies of ik denk aan niks anders meer.

En weet je wat: je zou nog gelijk hebben ook.

Nu ben ik vooral weer bezig met mijn volgende trip naar de Sinaï-woestijn, over een week vertrek ik. En daar gaan we weer: zoals gewoonlijk voorzie ik weer tientallen rampen die gaan gebeuren waardoor het niet door zal gaan. Ik schreef er al over bij mijn reis naar Spanje en naar Amerika

Als ik écht naar iets verlang, een gebeurtenis, een reis, iets spannends,… denk ik steeds dat het tòch niet zal doorgaan. Dat er onverwachte zaken gaan gebeuren, buiten mijn controle om: ouders die ziek worden, vlucht die wordt afgeschaft, ik die té ziek ben, noem maar op en ik vrees er voor. Ik heb dat al jaren. Mijn goeie vriendin Kelly vroeg me: “Maar, is er ooit al eens iets dergelijks gebeurd misschien, dat er iets waar je naar verlangde niet is doorgegaan wegens een ramp?”

En da’s het gekke. Moest dat al eens eerder voorgekomen zijn, dan had ik daar misschien een trauma van opgelopen en dat zou mijn angst verklaren; Maar nee. Alles is al altijd goed gegaan. Okee, niet 100% misschien, met een paar beperkingen en moeilijkheden. Maar ik nam zowat altijd het heft in eigen handen en zorgde ervoor dat alles in orde was: dingen die ik kàn controleren werk ik tot in de puntjes uit, zodat daar toch al niks onvoorzien kan gebeuren. Voorbereiding is het halve werk.

Dus: mijn rugzak en valies zijn al half gemaakt (of toch in elk geval het lijstje met wat ik mee ga nemen), ook mijn reisgenoten kregen een lijst met inpaktips, het covid-certificaat is afgeprint, mijn paspoort ligt klaar, vlucht en verblijf en transfer heb ik allemaal al lang geregeld, het wordt er mooi weer (dus geen storm zoals vorige keer), wat kan ik nog méér doen hé?

Dat ik mijn enkel verzwikte ter plekke vond ik dan weer niet zo’n ramp.

Ik denk dus steeds: het zal me niet worden gegund. Karma is a bitch. Maar ik ga me nu proberen te focussen op het hier en nu. Voorbereiden is prima, maar het moet niet mijn hele denken overnemen. Ik heb nog stuff to do vandaag en de komende dagen en daar ga ik ook mijn kleine geluksmomentjes in vinden.

Hoe ging die quote al weer? Iets over dat je niet moet verlangen naar het verleden en angst hebben voor de toekomst? Ik ben niet goed in quotes onthouden.

When you stop worrying about the things you can’t control, you have the time to change the things you can control, and that changes everything.

En deze (komt die niet uit het tekstboek van de AA?:

Verander wat je niet kan accepteren en accepteer wat je niet kan veranderen. Ontwikkel de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

Tiny overloopt de afgelopen veertig dagen

Bijna is het ermee gedaan, met 40 dagen bloggen. En morgen… is het examen!

Om je de kans te geven om nog eens wat dingen te herlezen of te ontdekken, volgt hier een overzicht van de afgelopen veertig (negenendertig eigenlijk) dagen.

Ik begon geruisloos, zonder aan te kondigen dat ik het veertig dagen ging volhouden, want ik wist dat de eerste dag zelf nog niet eens. Tiny geeft redenen was de eerste dag in een hele reeks, het ging over een boek en redenen om in leven te blijven, redenen om positief te zijn. Nog altijd nuttig als ik dat zo nalees.

Soms had ik het eens over de natuur, wat er allemaal te zien is buiten: Tiny en de vogeltjes, maar ook bij Tiny en het uitzicht en Tiny verpot, ging het wel eens over bloemetjes en plantjes en dergelijke.

De natuur in Wevelgem…

Een aantal berichtjes gingen over van alles en niks, een soort “as we speak”, over waar ik mee bezig was op een bepaalde dag, of over de afgelopen tijd. Iets over mijn vrije dag, over de vrouwen in mijn leven, over mijn leesgewoontes, over wat ik doe als ik eens vijf minuten tijd heb, over planten, luisteren, kijken en lezen,…

Ik heb ook aan jullie gevraagd of er iemand nog inspiratie had om te bloggen, ik vroeg aan enkele mensen hoe ze slapen en opstaan, en wat ze mee zouden nemen op reis.

Het ging soms eens de spirituele toer op met een kleine introductie tot meditatie en mijn uitleg over mijn yoga-gewoontes.

Maar ik betrap mezelf er op dat ik heel graag terug kijk op wat er bij mij gebeurde in de jaren stilletjes. Ik heb veel oude foto’s met herinneringen, en wellicht teer ik daar op, nostalgische gedachten. Ik merkte dat veel mensen daar zelf blij van werden als ik die deelde, en dat ze denken dat ik een rijk gevuld leven heb. GEHAD heb, ja. Want ’t is al lang geleden dat ik in mijn eerste toneelstuk speelde, meedeed aan absurd toneel en jarenlang in een amateurgezelschap meespeelde. Oude foto’s van mijn grootouders, ik vind het machtig om te zien, ik deelde ook een terugblik én een huidige stand van zaken over de straat waar ik opgroeide. Ook bedacht ik me wat ik anders zou doen moest ik alles opnieuw kunnen doen.

Het ging ook vaak over het verleden en wat ik meemaakte, tijdens mijn serie over talen: Nederlands, Engels, Frans, Duits en Italiaans. In principe zou ik er nog Noors en Arabisch kunnen aan toevoegen, maar dat is voor later.

Aangezien ik graag eet en ook geniet van het koken, deelde ik enkele receptjes: Ik deed mee aan die beruchte fetachallenge, maakte waterzooi en schreef ook eens over wat ik niet lust. Drank: ah ja, ik deelde het verhaal over die ene keer dat ik te veel Duvels heb gedronken. En waarom ik gestopt ben met Instagram.

Soms gaat het gewoon over mij: dat ik enig kind ben en er eentje heb, dat ik gierig ben, of dat ik geld vond. Maar ook enkele keren over de moderne tijd, hoe we NU leven, iets over waar ik zat een jaar geleden (en dit werd het meest gelezen), iets over maatregelen, iets over holebi’s en iets over FOMO.

Het ging mij eigenlijk te weinig over muziek, dus daar bracht ik onlangs nog verandering in met vrolijke liedjes en ik merkte dat jullie ook genoten van mijn verhaal over de Rockrally.

Voor wie alles las: bedankt, chapeau en bloemetjes! Wat vonden jullie het leukst om te lezen?

Voor wie niet alles las: ook bedankt en als je eens niet weet wat gedaan, kom hier gerust eens terug, je vindt ook veel in het archief.

Voor iedereen die al een tijd volgt maar niet alles leest maar wel denkt dat hij/zij mij kent: morgen is er een grote Tiny QUIZ. Dan kan iedereen zijn opgedane kennis eens testen!

Dit is de negendertigste dag in #veertigdagenbloggen.

Tiny op gedichtendag

In een ver, ver verleden ben ik zelf ook aan het dichten geslagen. Tiener-poëzie, maar later ook zelfgemaakte liedjesteksten. Zelfs op verzoek, bij een afscheid, een verjaardag,… Ik ga jullie er niet mee vervelen.

Op gedichtendag, vandaag 28 januari, deel ik graag mijn lievelingsgedicht met jullie. Het werd in 1944 geschreven door Hans Lodeizen en loopt over van weemoed en nostalgie. Ik heb het ontdekt door Herman Van Veen, die het begin jaren tachtig op muziek zette. Zie het youtube filmpje er onder. Omdat ik in die tijd mij nogal eens wentelde in liefdesverdriet – en omdat ik nog steeds melancholisch word bij het terugdenken aan verloren liefdes – is dit voor mij onovertroffen.

Weet je nog…? Toen de wind de bomen 
Tergde en hen de mantels van het lichaam trok.
Dat wij samen – de regen kletterde bij stromen –   
Schuilden onder ’t loof, en jij zó schrok

Toen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed 
Onze wegen voortaan zouden scheiden. 
‘Mijn arme kind, ’t is droevig maar het moet; 
Beter is het heen te gaan.’ Ik zweeg en jij schreide.

Weet je nog? Toen mijn hand de jouwe 
Zachtjes drukte, omdat jij spoedig zou zien 
Dat ik niet de beste was. ‘Zo zijn de vrouwen!’
En dat jij door je tranen lachte en zei ‘Misschien…’

Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen 
Schuil ik onder ‘t lover, denk aan jou – en ween…