liefde

Wat Tiny uitspookte op haar verjaardag

Normaal ga ik met de cadeaubon van de Kinepolis naar de cinema. Die kreeg ik dit jaar ook, maar in plaats van enkel geldig op mijn verjaardag, blijft die nu een jaar geldig. Oef!

Normaal ga ik uit eten, lunchen met mijn ouders of dineren met mijn lief, of als het meezit ergens een champagneontbijt.

Mijn lief ’s morgens, nog in bed, zong een liedje:

Heppie birthdeee toe joe – in de wei staat een koe – en die koe zegt AAI LOV JOE – heppie birthdee toe joe!

Ik zei hem: breng die koe maar gauw naar binnen, ’t is veel te koud in die wei met die vorte sneeuw.

Hij ging naar zijn werk en ik ontbeet met mezelf: koffie en een verse boterham met aardbeienjam. Voor mij al een traktatie, want normaal ontbijt ik niet (meer).

Ondertussen las ik tal van berichtjes en was ik ontroerd door het lieve gedichtje van Lieselotte.

Hoe schattig!

Ik keek nog een beetje naar Hjem til Jul en ik leerde verder Noors. Wist je dat “misschien” in het Noors “kanskje” is – je spreekt het uit als ‘kansje‘. En een koek is ‘kjeks‘. Werkwoorden vervoegen in de tegenwoordige tijd is poepsimpel, want de infinitief blijft: “Jeg drikker, du drikker, han og hun drikker, vi drikker, de drikker…” Iedereen drinken dus. Fascinerend!

Een verjaardagsbericht sturen op Facebook, het lijkt soms zo banaal en toch betekent het iets. Ja, je krijgt vaak wel een melding van die of die is jarig en dan is het snel gepiept: in het vakje even “Happy B” intikken, verzenden en weg. Maar kijk, dan heeft die persoon toch even vijf seconden aan me gedacht. Sommigen typen een langer tekstje, vijf woorden of zo, gooien er wat emoji’s tegen aan en oh zelfs soms een foto of zo’n GIF, altijd leuk, da’s een beetje zoals een verjaardagskaart. Die hebben dan weer een minuutje moeite gedaan voor mij. Ik bedank ze allemaal, want ik vind dat toch lief. Ex-collega’s, ex-leerkrachten (die van Duits en die van Nederlands, ik had daar véértig jaar geleden les van, hoe zot is dat!), ex-couchsurfers, vriendinnen van lang geleden en recentere vriendinnen, ex-klasgenoten, huidige collega’s en ex-collega’s en ex-en.

’s Middags moest ik toch eens naar buiten. Mijn auto had nog het laagje sneeuw van gisteren niet verteerd, dus die moest even opwarmen want de boel was aangevroren en die vijf centimeter ijs kreeg ik niet zomaar weg. Op de parking van de elektrowinkel waar ik naar toe moest om een bestelling te corrigeren, lag ik twee keer bijna tegen de grond: spiegelglad was het daar nog!

Wist je dat je op je verjaardag 14% méér kans hebt om te overlijden? Allez zeg! Ik was dus héél erg blij dat ik weer heelhuids thuis was. Echt waar hé, lees hier het artikel over de Zwitserse studie die dit heeft onderzocht.

Ah ja, op terugweg was ik even langs de bakker gepasseerd. Ik wou mezelf trakteren op een lekkere appelflap van bij de bakker. De mevrouw net vòòr me kocht toch wel de laatste twee zeker. Ik had geen zin in frangipane, aardbeitaart of iets met veel slagroom, dus kocht ik een ronde Suisse. Al is dat geen taartje , ’t heeft ook gesmaakt.

Om een uur of vijf gaat de bel. De buurman. “Ik heb iets voor u”, zegt hij en loopt weg. Op dat moment komt mijn lief terug aan en ziet dat de buurman mij een boeket bloemen overhandigt. “HET KOMT NIET VAN MIJ!”, gilt de buurman naar mijn lief. En het komt ook niet van mijn lief. Wel van een vriend die me niet alleen wou feliciteren maar ook bedanken voor mijn luisterend oor van het afgelopen jaar. Lief hé!

En dan nog witte bloemen: mijn favoriete!

Manlief had gezegd dat ik niet ging moeten koken, hij ging zorgen voor eten op tafel. Ik verwachtte dus iets van take away, een kaasplank of iets dergelijks, wist ik veel. Komt hij daar binnen met een gigantische zeevruchtenschotel, met extra brood, groenten, sausjes,… uit Wevelgem city, jawel. In zijn lunchpauze was hij ook nog eens vlug de grens over gewipt om in Frankrijk échte champagne te kopen en aperitiefhapjes. Wat een verwennerij. Je kan mij geen groter plezier doen dan met lekker drinken en eten, vooral als ik met mijn handen mag eten en er een hoop gepruts bij komt. Zalig!

Terwijl ik dit schrijf is hij bezig met de laatste verrassing. Voor de allereerste keer gaat hij zélf Sabayon maken, mijn absoluut lievelingsdessert. Op zich is dat niet zo moeilijk, maar ik ben nu wel héél benieuwd.

Als jullie dit lezen is het al the day after. Zolang ik niet gestorven ben aan een indigestie, is alles onder controle. Maar mannekes, wat een zalige verjaardag heb ik gehad, corona-proof!

Tiny ging naar Bazel

“We zullen afspreken in Bazel,” zei hij. Waarop ik meteen mijn ski’s inpakte, een vignet voor Zwitserland ging halen en de auto in sprong.

Ja, tarara. Ik ski niet. Ik ga voorlopig niet naar het buitenland, want Corona weet je wel, en het gaat over Bazel bij Kruibeke, niet Basel in Zwitserland.

Een wandeldate, wel ja waarom niet. Ik had hem al meer dan een jaar niet gezien, hij woont in Antwerpen en ik niet (over my dead body), en behalve whatsappen en videochatten was ons contact maar waterig. Tijd om daar verandering in te brengen. “Breng een picknick mee,” zei hij nog en dat ik waterdichte schoenen moet aantrekken tegenwoordig wist ik wel.

Hij bracht nog meer mee: een verrekijker, een miniflesje wijn en een mondmasker. Want al liepen we op bijna anderhalve meter van elkaar, op bospaadjes moet je eens wat dichter lopen en al was hij negatief getest, hij was een beetje ziek geweest en wou geen risico nemen.

Groot was mijn verbazing wanneer al snel bleek dat we tussen vele vogels wandelden. Ik ken geen snars van vogels, herken geen mus van een vink, geen specht van een kraai. Hij wees me op aalscholvers, groene spechten, tamme en wilde ganzen, Canadese ganzen, grauwe ganzen, wulpen, en nog een deel beesten met vleugels die ik al vergeten ben. Oh ja en we zagen zelfs reetjes. Geen blote pensen maar kleine hertjes, een ree is de kleinste hertensoort (dank u Google, want dat vergat ik te vragen aan de landbouwingenieur).

Meer info over het gebied vind je hier.

In totaal liepen we zo’n dertien kilometer. Af en toe even rusten om naar vogeltjes te kijken, en iets langer neerstrijken op een bankje voor de picknick. Die er nogal gek uit zag, misschien. Ik ben in een periode waar ik de kilo’s naar beneden duw, dus ik at boontjes, blauwe bessen en een havermoutmuffin. Hij had boterhammetjes mee maar dus ook een klein flesje rode wijn en twee glaasjes. Koddig hé?

Er was ook wel meer te zien dan fauna en flora: uitgewoonde huisjes, hofjes of vissersplekjes, veel info over de streek,… Heel interessant en afwisselend, ik keek mijn ogen uit.

Op het eind van de wandeling zei hij nog: “Niet wegrijden, ik heb nog iets voor je!” en toverde uit zijn fietszak twee boeken, met de mededeling dat ik ze zéker nog niet gelezen had. Ah, hij bekeek mijn want to read lijst op Goodreads. Waar heb ik dat aan verdiend? Voor mijn Pasen, mijn verjaardag, mijn Kerst en mijn Nieuwjaar, zei hij. Of had hij nog iets goed te maken misschien, toen hij in november 1983 zei dat het uit was tussen ons?

Geen kat begrijpt waarom ik ga wandelen met een ex-lief. Maar dat is een verhaal apart. Waarom zou je geen vrienden kunnen zijn met iemand waar je ooit eens aan blijven plakken bent, toen je vijftien jaar was? We go waaayyyy back.

Ter info: mijn man en zijn vrouw zijn volledig op de hoogte en kennen mekaar ook, hoor.

Tiny op jubileumweekend

Volgende week zijn we tien jaar samen. Normaal zouden we ergens ‘deftig’ gaan eten, maar ja. Iets afhalen doen we wel af en toe, maar het is toch hetzelfde niet. Ik wou graag eens weg van tussen mijn vier muren en ik zocht naar een plekje waar mijn man zou kunnen fietsen en we samen zouden wandelen. Hoe meer afgelegen, hoe beter. Via een vriendin kwamen we terecht op een zalig plekje in de Vlaamse Ardennen, in de buurt van Brakel.

Op zaterdag was er veel mist, maar het was droog en we deden de stiltewandeling (klik hier voor de route). Prachtig, zelfs al zagen we weinig in de verte. ENORM veel modder, want de paden zijn veldwegen of boerenwegen en in de herfst/winter zien die er dus uit zoals op de foto’s hierboven.

We hadden voor de eerste avond lekkere kaas mee van bij Mikaaza (schaamteloos reclame, want ze zijn gewoon goed!), soep voor de volgende dag en spaghetti + saus voor ’s avonds. Er blijkt een goeie bakker te zijn in de buurt en spek met eitjes is ook prima als ontbijt. Keep it simple.
Het is er stil. Maar écht stil. Er passeert amper een auto en het logeeradresje ligt ook weg van de weg, als je me begrijpt. Ideaal. Terug op onszelf. Glaasje cava erbij. Knabbeltje. Veel lachen. Of gewoon zwijgen. Lekker slapen. Rusten. Boekje lezen. Op zondagmorgen nog een wandeling. Enfin, als je de foto’s ziet, snap je het plaatje wel, een zalig weekend!