lichaam

Tiny heeft een wild plan

Vaak gebeurt het dat ik naar vrienden of familie stuur: “Zeg! Ik heb een wild idee!”

Zo ook afgelopen vrijdag. Op Studio Brussel hoorde ik de aankondigingen voor de warmste week en ik kreeg ineens inspiratie. Omdat mijn hoofd tegenwoordig vol met yoga zit, borrelde er een en ander naar boven.

Wat als… we nu eens “Yoga for life” organiseren? Ok, goed plan. Waar, wie, wanneer, waarom? In die volgorde.

Waar? Mijn collega is gestart met een coworking bedrijfje, en laat er daar nu toevallig een soort van yogahut of yogatempel in de tuin staan. Locatie: check. Okee, ’t is in Tielt, maar dat maakt niks uit hé.

yogahut 

Wie? Ik ken wel wat mensen die yoga kunnen geven, die collega ook, haar dochter ook, een vriend ken ook wel vrienden die yogales geven… Dat komt wel goed. En dan organiseren we op één dag verschillende yogasessies. Ondertussen staat er al Hatha, Yin, Power en Physio Yoga op de planning. Zelf wil ik wel stoelyoga geven en mijn collega kan iets doen met Mindfulness.  Lees je dit en heb je ook zin om een uurtje les te geven? Laat het me als de wiedeweerga even weten!

Wanneer? Zaterdag 16 december. Tussen 10u en 18u. Of misschien zelfs langer!

Dus net voor de start van Music For Life. Er komt nog een website waar je je op kan inschrijven en we vragen 5€ per sessie. Meer mag ook. En misschien fiksen we wel een minibar met koffie, thee,…

Waarom? Awel… Tja, natuurlijk moest ik niet lang nadenken over mijn goed doel. Awel, de Kinder- en Jongerentelefoon, heeft geld nodig. Om hun werking te laten groeien, om méér kinderen en jongeren de hulp te kunnen bieden die ze vragen. Want nu zijn er nog té veel oproepen of chats onbeantwoord, omdat ze te weinig vrijwilligers en te weinig mogelijkheden (lees: geld) hebben. Ik weet uit de eerste hand hoe hun financiën eruit zien, en dat het echt noodzakelijk is.

Dus! Zet het al in je agenda, zoek alvast de weg naar Tielt, meer info volgt. Als het aan mij ligt, mag je ook gewoon een koffietje komen drinken, goeiedag zeggen en een milde schenking doen. 🙂

 

Advertenties

Tiny volgt yoga

Ik hoor je al zuchten… Da’s niks voor mij. Ik ben niet lenig, noch soepel. Ik wil niet urenlang in zo’n lotushouding zitten mediteren… Ik ga mezelf niet in een knoop leggen…

Maar weet je wel wat yoga inhoudt? Velen zien alleen maar jonge mensen in strakke pakjes die hun been in hun nek leggen, of op hun hoofd staan, maar het is veel meer dan dat. En ook veel minder. Ik kwam tot inzicht. Hoe? Allez, zet je gemakkelijk en drink iets, ik zal ’t een keer uitleggen.

Vorig jaar schreef ik al dat ik meer wou bewegen. Ik ging naar de fitness, probeerde het lopen weer op te pikken en volgde al eens een Youtube-lesje van Adrienne. Laatstgenoemde toont eenvoudige yoga, maar ze ziet er zelf zo ongelofelijk goed uit, en ze mag duizend keer zeggen dat het allemaal niet zo perfect hoeft, vergeleken bij haar voel ik mij een olifant. Ze heeft wel heel veel soorten yoga: voor de ochtend, voor het slapengaan, tegen de stress, voor pijn in je polsen, voor liefdesverdriet, voor leraren, voor gewichtsverlies… En ze legt het goed uit, dat wel.

yoga

Ik ging ook weer lopen, en het ging goed, ik kwam juichend thuis toen ik eindelijk 5 kilometer na elkaar kon lopen zonder stoppen. Helaas, een paar weken later kreeg ik meer en meer rugpijn, tot op het punt dat ik me amper nog kon bewegen. Chronische pijn. Tiny naar de dokter. Met de scans van 5 jaar geleden toen ik ook zo veel last had. Awel. Ik heb scoliose, van kindsbeen af, er is ook arthrose bij gekomen en door schokken kan dit allemaal verergeren, verkrampen en veel pijn veroorzaken. Lopen doe je beter niet te veel, zei de dokter. Alle andere beweging is prima, zolang je niet te veel hard neer komt op de grond. En vooral rugspierversterkende oefeningen doen. Die ken ik wel, maar zijn zo saai.

Toevallig las ik dat vele vormen van yoga ook diezelfde rugspieren versterken. Ik zocht wat op over vinyasa yoga, en een vriend zei me eens een proefles te gaan volgen in Gent, bij Shambho. Ik deed de Basic Yoga bij Manoj, een hele rustige Engelstalige man, die alles goed kon uitleggen. Van mij mocht die les nog langer duren… Na afloop kun je daar ook nog even relaxen in de sauna en uitgebreid douchen. Een heerlijke plek… maar wel duur. En in Gent, dus dat zie ik mezelf niet echt elke week doen.

DSC_0467

Ik deed zelfs een zotte poging in Zwitserland. Moeder Aarde is de beste yogamat 🙂 Uh oh, een zelfportret!!

Toen vond ik die Yoga- en massagevierdaagse in Orval, daar schreef ik al over. Maar hier was ik een beetje teleurgesteld in de yoga. Ondertussen had ik al zelf wat meer Youtube-yoga gevonden en begon ik te ontdekken wat voor houdingen voor mij werken.

Neerwaartse Hond bp

Want nee, het gaat niet enkel over moeilijke houdingen. Verre van. Ik kan echt niet met rechte benen mijn tenen aanraken. Mijn “neerwaartse hond” (zie hierboven) leek eerder op een neerwaartse geit met een afwijking. Die houdingen hebben ook erg grappige namen, de berghouding is nog simpel (gewoon rechtop staan) en ik vind de kat/koe een hele goeie voor de rug, die kan echt iedereen.

cat

Yoga is vooral terugkeren bij jezelf, je concentreert je op je ademhaling en op wat je voelt in je lichaam op dat moment. Het helpt je om te ontspannen. Dynamische vormen van yoga, zoals vinyasa en yin/yang zijn inspannend, je stretcht je spieren en juist door die inspanning ga je heel je lichaam toch ontspannen. En vooral: je hoofd loopt leeg. Niet meer denken aan die dagelijkse zorgen, aan je to-do lijst, je kinderen, je boodschappen,… maar even iets doen voor jezelf, voor je eigen lichaam en geest.

Toch wil ik een beetje begeleiding. Niet elke yogaleraar loopt rond om af en toe een beweging te corrigeren en ik vind dat wel zo handig.

Een goeie leraar geeft ook aan hoe je moeilijke houdingen makkelijk kan maken, een alternatieve versie. Bij die neerwaartse hond bijvoorbeeld, ga ik altijd mijn knieën buigen. Mijn hielen raken de grond niet. En dan lukt het wel. Ze zeggen ook: als een houding écht pijn doet, doe hem dan niet. Maar je voelt natuurlijk wel vaak de stretch of een beetje pijn omdat je het niet gewoon bent, dat is normaal. Lukt een houding totaal niet, doe iets anders, maar blijf bij je ademhaling. Kom eventueel in Childs pose zitten, ontspannend voor de rug. Niets moet bij yoga.

 

Nog iets: als je zelf geen slanke den bent, en je denkt dat je dit niet kan door je overgewicht, zoek dan eens op Youtube op “curvy yoga” of “plus size yoga”. Want yoga is voor iedereen, man, vrouw, kinderen, lang, kort, slank of wat voller.

Ook belangrijk om te weten: yoga is zeker ook voor mannen! Méér nog, in het oude India was yoga alléén bedoeld voor mannen. Recente studies hebben ook duidelijk gemaakt dat mannen na vijf maand yoga een steviger postuur krijgen, betere bloeddruk en cholesterol, een beter zelfbeeld en uithoudingsvermogen én beter slapen. En ja, natuurlijk geldt dat ook voor vrouwen. 🙂

Dus deze week, eind augustus begin september, zijn er overal in het land proeflessen te volgen. Soms gratis, soms de helft van het normale bedrag. Ik ging al in Zwevegem bij Kristina, in Brugge bij het Ontdekkingshuis en in Kortrijk bij het Bodyatelier.

Het moet klikken met een leraar, vind ik. Als je de stijl niet leuk vindt, of het wordt te saai of net té intens, dan hou je het niet vol. Mijn plan: één keer per week ergens yoga gaan volgen onder begeleiding maar wel proberen om elke dag minimum een half uurtje yoga thuis te doen. Nu ik er al een paar weken mee bezig ben, merk ik al een verschil. Ik voel me beter na een yogales, soepeler, wakkerder, en vooral: kalmer.

Update: Ik heb een wild yoga plan, lees er alles over hier.

 

 

 

Tiny in de turnles

Het is de schuld van Thomas Pannenkoek. Door zijn foto te delen die getuigt van turnen in lang vervlogen tijden, rakelde ik mijn eigen herinneringen terug op. Maar tegelijk vroeg ik me af: is het eigenlijk al een beetje verbeterd met die turnlessen? Want iedereen reageerde zowat hetzelfde: onze jeugd werd gemeenschappelijk getekend door hatelijke turnlessen.

In de lagere school is het in vele scholen nog altijd verplicht om van die simpele witte gymschoenen te dragen:                                                  20429870

Misschien goed om een paar koprollen op de mat mee te doen, maar wij moesten daar alles mee doen, ook buiten gaan lopen. Nefast voor de voeten, toch? Is dat tegenwoordig al aangepast of niet? Want enkele jaren geleden nog maar moesten de pluskinderen hier nog steeds dergelijk schoeisel aandoen voor de gymles.

Verder over dat uniform: een belachelijk kort shortje en een t-shirt dat na één keer wassen volledig uit model bleek te zijn. Pubers in de groei waren zowat verplicht om elk jaar een nieuw te kopen of je zag er in het tweede jaar middelbaar uit alsof het veel te warm gewassen was.

Lopen was verplicht. Of je nu mee kon of niet, er stond altijd wel een turnjuf te brullen: “Komaan, Tiny, loooopen, hop hop hop!” Maar niemand zei hoé je moest lopen, dat je traag moet beginnen, dat je het moet opbouwen,… Kinderen zijn altijd enthousiast dus die beginnen sowieso met een sneltreinvaart, om dan na enkele minuten met tong uit de mond niet meer verder te kunnen. In het middelbaar gingen we uiteindelijk lopen in de Botanieken Hof, het Astridpark in Brugge, waar genoeg struiken en bomen zijn om je enkele minuten achter te verschuilen.

Koningin-Astridpark-antwerpen-buitenshuis

In het vijfde middelbaar was ik voor geen enkel wetenschappelijk vak geslaagd (Aardrijkskunde, Fysica, Scheikunde, Wiskunde, Biologie) maar ook niet voor Lichamelijke Opvoeding. Ik had 19 op 40, dat vergeet ik nooit. En omdat ook dat vak telde voor twee uren, was ik voor een volledig leerjaar gebuisd. Jaar opnieuw. Stom hé. Ja ook stom omdat ik niet genoeg had gestudeerd, maar kom.

Kleedkamerperikelen dan. Iedereen kan er wel van meespreken. In mijn tijd (ahum, kuch kuch) hadden we nog geen douches. Of misschien waren er die wel – ergens – maar het was zeker niet de bedoeling dat wij gingen douchen. Hup, kleren terug aan en naar de volgende les. Bezweet of niet. Ik herinner me zelfs niet dat er toen al iemand deodorant mee bracht naar school. Wellicht zou dat zelfs afgepakt worden. Stinken ga je!!

Maar je omkleden in een kamer vol meisjes, ik verzeker je, dat is geen pretje. Als je lichaam ook maar ietsje afwijkt van het gemiddelde, heb je het sowieso verkorven. Te veel of een gebrek aan lichaamshaar, je had het vlaggen. Een beetje lijfgeur? Idem. Raar ondergoed? Niets om je achter te verstoppen. Wel of geen BH? Verwacht je maar aan een resem opmerkingen. Het was nooit goed. Meisjes onderling, mijnheer, dat is de hel.

Hoe meer ik er over schrijf, hoe harder ik ga denken dat ik er een trauma van heb opgelopen. Maar zo erg was het nog niet eens. Er waren meisjes die nog veel erger dan ik werden gepest. Ik vraag me af hoe zijn opgegroeid. Sterker dan ooit? Of voor altijd ergens in een hoekje, verlegen om hun lichaam te tonen.

Er is geen juf of begeleider in de kleedkamer. Niemand hoort wat er gezegd wordt. En nee, je gaat zoiets niet gaan vertellen aan de leerkracht of de zorgleerkracht of wat dan ook. Want dat is klikken. En dat doe je niet. Want dan wordt het erger.

Maar ik hoop écht, uit de grond van mijn hart, dat er toch al iets veranderd is. Dat er turnjuffen zijn met verstand van sport. Leerkrachten L.O. die weten waarover ze spreken. Die ook een beetje kinderpsychologie hebben gestudeerd. Die misschien zelf zijn gepest geweest en er meer oog voor hebben. Die in de turnles ook eens pràten met hun leerlingen in plaats van de dictator uit te hangen.

Ik hoop dat kinderen die gepest worden bellen of chatten met Awel. Of praten met een vriendin, of met hun ouders. Of in een groepje samen stappen naar die ene leerkracht die ze wel vertrouwen. Ik hoop het echt.