koffie

Tiny wandelt in deelgemeente Gullegem

“Kom”, zei mijn mountainbikend lief op zondagmiddag, “ik weet een leuke wandeling en ’t is niet ver rijden, we wandelen een 14-tal kilometer en nemen kaffie en koekskes mee.”

Het was droog, fris maar af en toe brak de zon door, ideaal wandelweer.

Wevelgem is opgebouwd uit drie delen: Wevelgem, Moorsele en Gullegem. In Gullegem ligt ook het prachtig mooie natuurdomein Bergelen, waar ik al vaak ging wandelen, maar er is nog veel meer te zien.

Nu het mountainbike seizoen op zijn einde loopt (omdat het té droog is, die mensen fietsen liever door slijk en modder…) kwamen we geen enkele fiets tegen. Ook bijna geen enkele wandelaar omdat het niet zo’n gekende route was. Ik had nog maar net gezegd: “Wauw, we zijn nog geen kat tegengekomen” of dit beestje keek ons lief aan in ’t passeren.

We passeerden veel natuurschoon, uitgestrekte weides, stukjes bos, ook wel een stuk autostrade (onvermijdelijk als je op grondgebied Wevelgem een lange wandeling maakt, landerijen, mooie huizen, bouwvallige huizen, hele sjieke huizen, koterijen en kapelletjes.

Aan de kapel Onze Lieve Vrouw ter Troost stopten we voor ons zelfgemaakt terrasjes. Eat your heart out, al die mensen in Middelkerke! De koffie was super lekker want zelfgemaakt, samen met een lekkere appelflap en rijsttaartje van bij de beste bakker van Wevelgem.

Er ontstond een conversatie over weesgegroetjes en onzevaders en de tien geboden, maar da’s voor een andere blogpost…

Hoe cool was het ook om langs die bloesemvelden te lopen, appels en peren over een paar maanden, prachtig zicht nu.

En opeens kwamen we ook jonge lammetjes tegen (oh wacht, lammetjes zijn altijd jong), waarvan de mama een beetje verder aan een ketting liep te grazen.

Koeien blijf ik fascinerende beesten vinden. En bewonder het uitzicht met de watertoren van Gullegem in de verte.

Tiny gaat slapen en wordt weer wakker

Wereldschokkend.

Iedereen heeft echter een ander slaapritme, slaapritueel en dat is ook zo voor het wakker worden. Ik ging te rade bij enkele van mijn beste vriendinnen en mijn lief.

Ik ga meestal slapen tussen tien en elf uur ’s avonds, vaak lig ik al voor tien uur weg te dommelen tijdens een programma op televisie. En dan ben ik heel tevreden dat het àl tien uur is, dan mag ik van mezelf gaan slapen. Soms doe ik dat toch al eerder en dan zit ik in bed nog wat te lezen.

Zelfs als ik bezoek heb, of ik ben bij mensen te eten gevraagd (ergens in een lang vervlogen tijd…) dan wil ik eigenlijk liefst voor middernacht in mijn bed kunnen liggen. Sorry hé, jullie zijn niet saai, maar ik word dan moe. TENZIJ ik kan dansen, dan blijf ik wel tot vier uur of zo. Mijn lief is wel een plakker, die kan ook na middernacht nog altijd zeveren over koetjes en kalfjes, en nog eentje drinken en nog eentje, komaan. Ken je dat, het “scheidbier“? Hij zegt “skih-bier” in ’t Kortrijks, ik kan het amper uitspreken. ’t Is dus het laatste biertje voor je weggaat. Ik wil liefst al weg voor dat laatste drankje…

Wat heb je nodig om te kunnen slapen?

Een bed, zei mijn lief. Want hij moet echt wel kunnen liggen. Dus een matrasje of een matje voldoet ook? Kijk, daar had ik dus nog niet over nagedacht, maar inderdaad. Ik vroeg het aan Lieselotte en die zou overal kunnen slapen, zegt ze, maar ze is wel liefst”bedekt”, al is het maar met een sjaal. Heb ik ook. Josefien zei dan weer “warmte”, en kussentjes en desnoods een elektrisch deken en een warm kersenpitkussen. Oh ja! Met koude voeten kan ik ook niet slapen.

En stilte! Geen snurkers, zelfs niet een klein lief snurkje, of zoemende muggen, of zelfs ruisende golven… Ook in Egypte heb ik mijn oordopjes in. Idem voor Kelly, zij vindt het trouwens belangrijk dat haar hoofd leeg is: als ze nog iets moet doen, of ze heeft zich opgejaagd, dan kan ze ook niet slapen.

Door mijn neusprobleempjes gebruik al sinds jaar en dag 1 pufje van een neusspray om te kunnen slapen. Sowieso, als ik ergens ga liggen, zit mijn neus na 10 minuten verstopt en kan ik amper ademen, laat staan slapen. Verder gebruik ik niks nada noppes van medicatie, dus dat ene neusspraytje die mij goed doet slapen zal wel niet zo schadelijk zijn. Gezien ik dat al sinds mijn zeventiende gebruik en ik leef nog altijd.

Foto door Ivan Oboleninov op Pexels.com

Het moet donker zijn. In een lichte kamer kan ik niet slapen. Stel je voor dat je mij laat slapen in een kamer waar geen gordijnen of rolluiken zijn, dan word ik bij het eerste kleine beetje licht wakker en doe geen oog meer dicht. Daarom dat ik ook altijd een oogmaskertje mee neem, zeker als we in een tent slapen. Dat oogmasker moet wel héél licht zijn en niet spannen want met iets op mijn hoofd kan ik ook niet slapen. Wat ben ik lastig hé.

Hoedanook, donker of licht, meestal word ik rond een uur of zeven wakker, soms zelfs iets vroeger.

Wat heb je nodig om wakker te worden?

Eigenlijk niks. Mijn lief lacht dan en zegt: Jij hebt écht wel koffie nodig, maar nee nee, dat is niet waar. Omdat we ooit één incidentje hadden in Praag… pff. Ik was al een hele tijd op, we gingen wandelen maar het was nog een heel eind naar het centrum en ik wou eerst een koffietje drinken ergens. ‘k Heb dan mijn veto gesteld: ZONDER KOFFIE GA IK DE BRUG NIET OVER. Is een grapje onder ons nu, dat ik geen brug oversteek zonder koffie. Maar dat valt dus reuze mee.

Ik heb géén ochtendhumeur. Een koffietje ’s morgens vind ik super, maar ik kan ook zonder. Lieselotte heeft dan weer koffie en stilte nodig om wakker te worden, en Josefien een glas water en liefst ook een ontbijtje, want anders wordt ze hangry. Zelf kan ik dat gerust een tijdje uitstellen, maar néé we gaan hier géén discussie starten over ontbijten overslaan en intermittent fasting en dinges, onthou u alstublieft van commentaar, you do you, doe uw goesting, en wees blij. Ook Kelly wil graag koffie en een ontbijtje anders wordt ze grumpy. En liefst ook een douche, zei ze nog.

Mijn lief heeft alleen zijn biologische klok nodig om wakker te worden, ook hij is vaak al wakker voor de wekker afgaat. Wij zijn ook allebei geen langslapers, ook niet in het weekend. Als we om acht uur nog niet op zijn, is dat een half mirakel. Ik zou trouwens echt serieus problemen maken van een partner die een ander dag- en nachtritme heeft, zo eentje die om elf uur nog in zijn bed ligt bijvoorbeeld. Hebben jullie zo’n partner waar het verschil echt groot is?

Voor straks: lekker slapen en morgen gezond weer op. (Sonja Barend)

Oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker. (Mijnheer de Uil)

Dit is de zestiende dag in #40dagenbloggen

Tiny op weg naar Bryce Canyon

Jammer dat het weer vandaag niet zo fantastisch was: bewolkt en redelijk wat wind. Maar we reden van Green River tot in Cannonville over de Scenic Highway 12 vol met uitzichtpunten.

Al snel kwamen we aan bij een eerste mogelijke hike in Capitol Reef National Park, een viertal kilometer over rotsen tot Hicksaw Bridge. Een natuurlijke brug, of eerder een boog in een ravijn. Ik probeerde mee te wandelen met de grote mensen en dat lukte redelijk goed. 😉 Voor mij is omhoog nooit een probleem, maar omlaag vind ik altijd nogal eng, ik heb weinig evenwicht en denk dan dat ik ga vallen. Niet dus. Ja ja, ik doe mijn best om een berggeitje te worden.  🙂

DSC_0779

Op de weg tussen Boulder en Escalante, tussen twee bergtoppen in, vonden we zelfs ineens een Coffeehouse. Koffie dat ik hier al geslurpt heb, je houdt het niet voor mogelijk.

DSC_0800

Vannacht logeren we in de Grand Staircase Inn, zowat het enige motel hier in een onooglijk dorpje. Maar Bryce Canyon is vlakbij en daar gingen we deze avond vlak voor zonsondergang nog even naartoe. Doodjammer dat het bewolkt was, maar we hadden toch al een mooi idee hoe het er uit ziet. Ongelofelijk mooi. Morgen belooft het weer nog slechter te worden, bewolkt, regen en zelfs sneeuw, dus ik ben blij dat we dit in elk geval al hebben gezien.

DSC_0809DSC_0813