keuken

Tiny ruimt op

Eind deze maand komt er een nieuwe keuken. Nothing fancy, geen grote veranderingen, gewoon nieuwe kasten, nieuw fornuis en oven en alles veel praktischer ingericht. Maar daarvoor moet de oude keuken wel nog weg.

Wél, zei mijn lief, die gaan we gewoon zélf uitbreken. Hoe moeilijk kan het zijn nadat we vorig jaar in drie dagen de volledige vloer hadden uitgebroken. En je kan dat spreiden hé, je hoeft niet alles in één keer af te breken.

Afgelopen woensdag was ik thuis, had speciaal niks gepland omdat ik de avond er voor mijn vaccin kreeg – en je weet maar nooit of je bijwerkingen hebt. ’s Morgens voelde ik me kiplekker, alleen een stijve bovenarm, niks ergs en zo vroeg mijn schat of ik misschien een beetje de kasten wou opruimen.

Ik heb dat misschien iets te letterlijk genomen:

Potjes en kommetjes… ik kon bijna een winkeltje beginnen, dus heb ik zowat de helft naar de kringloopwinkel gebracht. Evenals een hoop koffietassen die we toch niet mooi vonden, maar die we ooit “erfden” of gratis kregen. Waarom spaart een mens die troep?

Hoeveel kopjes heeft een gezin nodig? We zijn maar met twee en af en toe met vier. Er komt nooit iemand langs, tenzij eens een verdwaalde schoonvader. En néé, dat ligt niet aan Corona, dat was vroeger ook al zo.

Ik heb ook een aantal glazen weggeschonken, maar méér wegdoen mocht niet, zei dat lief al eerder (ja, dezelfde als degene die zei dat ik mocht opruimen). Want: wat àls er eens bezoek komt? Dan moet je toch een pintje in een deftig glas kunnen schenken? En wijn in een mooi wijnglas?

Maar moet je er daarvoor van elk formaat vier of méér hebben? Minimalisme is nog niet direct aan hem besteed, ik wil hem ZO graag op cursus sturen bij Minimaliese.

Alles staat nu in een kast in de woonkamer, dat is vier stappen verder dan de keuken, dus dat kunnen we nog wel aan. De borden staan nu onderaan, want het zijn de bovenste kasten die er eerst aan moeten geloven.

Dus bij deze: kom alsjeblieft eens langs, dat mag zelfs op goed geluk en vraag dan een drankje in een (mooi?) glas. Het zou echter kunnen zijn dat je slechts de keuze hebt tussen water, melk of wijn, of een speciaal biertje als je geluk hebt (ik denk dat hij halverwege een bak Sint-Bernardus is die hij kreeg met Kerst – en er staan nog enkele 75cl flessen die hij cadeau kreeg en die hij anders héiéélemaal alleen moet uitdrinken, de duts) – want we hebben maar weinig drankjes in huis.

Koffie of thee krijg je in een mok, daar hebben we er nog altijd genoeg van.

Als je chips wil, zal het uit een bord of uit de zak zijn, want de “serveerpotjes” heb ik ergens weggestopt en ik weet nu al niet meer waar.

Volgens mij gaan er nu mensen reageren: “Oh maar dat valt toch reuze mee? Zoveel glazen heb je toch niet? Wij hebben bijna het dubbele!”

Geef mij dan alsjeblieft eens antwoord op mijn prangende vraag: hoeveel gebruik je er daar nu écht van? Nee serieus, ik wil het snappen. Ik wil niemand beledigen, het is jullie goed recht, maar ik ben wel erg nieuwsgierig.

Tiny kijkt uit naar…

Dat is al geleden van vorig jaar april en 2017 en 2014 dat ik nog eens blogde over de dingen waar ik naar uitkijk. Niks spectaculairs, en nu ook niet, maar er is toch licht aan de horizon!

Vandaag gebeurt er al iets spannends! Een reünie met iemand die ik 36 jaar geleden voor de laatste keer heb gezien. Weet je nog, die keer dat ik over “The boxer” van Simon & Garfunkel schreef, over die keer dat ik in Bournemouth in het park liedjes ging zingen met een knul, in 1985? Die jongeman is ondertussen professor en vond het een prachtig plan om opnieuw eens af te spreken, hij brengt zijn gitaar mee en ik mijn stem – op de dijk in Oostende. Spannend!

Nee, we zijn allebei nog geen haar veranderd (denk ik!)

Het komt hélemaal goed met die meditaties, er staat een workshop gepland in Malderen bij Hilde van Groengenot op woensdag 23 juni, laat maar weten als je daar bij wil zijn. En ik ga er ook nog organiseren in Brugge, hou mijn Facebookpagina in de gaten daarvoor.

De tuin van Hilde…

Op 8 juni krijg ik mijn eerste vaccin en vanaf 9 juni mag ik weer bij mensen thuis komen masseren! Yes!

De nieuwe keuken zou zogezegd geplaatst worden ergens eind juni. Ach, dat kan mij niet zo veel schelen, we hebben een keuken dus het is een luxeprobleem. Als het in augustus of september komt, is dat ook prima voor mij.

Want ik wil niet afhangen van keukenrenovaties om op vakantie te kunnen gaan. Nu we eindelijk weten wanneer we onze vaccinaties krijgen (de tweede op 12 juli) kunnen we data prikken in onze agenda’s. Want we moeten rekening houden met de kinderen die bepaalde weken naar hun mama gaan, met de basket trainingen die vanaf 9 augustus terug herbeginnen (voor mijn lief als trainer!) en met verloven van mijn collega’s.

Dat is pas afgelopen weekend geregeld, oef. Wààr we naar toe gaan: geen idee. In elk geval wordt het met de auto en kijken we een paar dagen voor vertrek waar het “veilig” is. Als ’t aan mij ligt, mag dat Scandinavië zijn, maar ook Schotland, Spanje of Italië kunnen. Het is me om het even, echt waar. Mijn lief gelooft me niet: je wil toch altijd controle, en kunnen plannen?

Nee jongen, het is me gelijk. Als er maar rust en ruimte is. Kamperen is prima. Ergens in de natuur. We zien wel, echt waar.

Vooruit kijken dan maar. In september wil ik ook starten met de officiële 200 uur yoga teacher training. Wellicht wordt dat elke vrijdag een dagje Gent.

Van 8 tot 10 oktober ga ik een weekend Meditatie/Relaxatie/yoga organiseren in de schone Ardennen. Klein groepje, want er kunnen er maar vier mee. Rust, lekker veggie eten, inleiding tot meditatie en yoga in een mooie omgeving, wandelen, tijd om te lezen,…

En ja, natuurlijk ga ik weer naar Egypte. Mijn vlucht is nog niet geboekt, maar mijn strandhutje al wel gereserveerd voor in november. Ik ga er vanuit dat Corona dan al is gaan liggen of haar manieren houdt. Als je daar niet rustig én in de natuur zit, dan weet ik het niet meer. Ook hier weer: je kan mee, maar lees even hier wat je dan mag verwachten.

Tiny en de fetachallenge

Toen ik er over las, dacht ik hmm, dit kan wel eens lekker zijn. Waarom het dan echt zo’n hype is geworden, geen idee. Het originele recept staat op de blog van deze Finse: https://liemessa.fi/2020/09/baked-feta-pasta-original-recipe/

Velen deden het na en nu ook ik. Natuurlijk moest ik het pimpen, dus ik gooide er ook champignons bij, ik kookte volkorenspirelli en voegde er enkele Sint-Jacobsvruchten aan toe. Volgens mij ook lekker met scampi, ik hou van de mogelijkheid om te variëren!

Je gooit een hoop kerstomaten in een ovenschaal en legt er een blokje fetakaas tussen. Je overgiet met olijfolie en kruidt met peper en zout en basilicum. Voeg er ook een rode peper aan toe, fijn gesneden. Als je verse basilicum hebt, nog beter, maar dan voeg je die pas op het einde toe. Zet dit in een voorverwarmde oven op 200° voor 15 à 20 minuten. De laatste vijf minuten gooide ik er nog een bakje gesneden champignons bij, en husselde ik dit even door elkaar. Voeg eventueel wat look bij, als je dat graag lust.

Daarna zet je de oven nog iets harder (225°) en zet je de grill stand aan. Ze zeggen dan nog 10 minuten bakken, maar een grillstand hou je best om de vijf minuten in de gaten. Daarna is de kaas gesmolten en kan je alles door elkaar husselen.

Hierbij voeg je de pasta die je ondertussen hebt gekookt, en eventueel vis/vlees/tofu… De Sint-Jacobsvruchtjes bakte ik met wat peper en zout in een grillpan. Dan nog wat parmezaan over strooien en klaar. Ik vond het héél erg lekker!

Dit is de tiende dag in #40dagenbloggen