Kerst

Tiny en een Kerstverhaal

Het onderstaande verhaal is echt gebeurd. Het is mijn transcript van een podcast. The Moth is een Amerikaanse langlopende serie vol waargebeurde verhalen. Omdat ik hoor dat veel mensen geen flauw idee hebben over het wat en hoe van een podcast, wou ik deze even delen.

Het verhaal werd verteld door Ed Mc Carthy, die het verhaal vertelt een paar maanden nadat zijn moeder is overleden. Hij woont en werkt tegenwoordig in Los Angeles. Als je naar de uitzending zelf (in het Engels) wil luisteren, kan dat hier.

Mijn vrienden zeiden me dat ik zeker in de cel zou belanden als ik zou inbreken in het huis. Maar het huis werd op dat moment grondig verbouwd, er was geen familie aanwezig, niemand die het huis een thuis noemde. De laatste familie in dat huis woonde er negentien jaar lang. Mijn familie. Ik herinner me nog de laatste keer in die keuken, we omhelsden elkaar. Mijn moeder biechtte later op dat ze zich schuldig voelde, omdat ze het huis moesten verkopen. Ze had er zichzelf al als grootmoeder voorgesteld, die verhalen vertelde aan haar kleinkinderen over wat er zich allemaal in elke kamer had afgespeeld. Maar Long Island, New York, was niet langer een plek voor families uit de lagere middenklasse en mijn ouders namen hun volgeladen truck, hun auto en hun schuldgevoelens mee naar St. Louis. Het leven zou daar makkelijker zijn. 

Zelf bleef ik wel in de stad, ik studeerde aan New York University en nam een extra studielening zodat ik op kot kon. Een paar maanden later ging ik bij mijn ouders op bezoek. Mijn moeder was wat afwezig, haar glimlach verdwenen en ze begon zelfs te huilen toen ze me vertelde dat ze wat dingen waren vergeten, helemaal op zolder. De nieuwe eigenaar was helaas niet bereid om te helpen. 

Er was maar één ding wat zoveel gevoelens bij haar kon losweken. De doos met alle kerstversieringen. Het meeste was destijds nog door mij en mijn broers Jimmy, Billy en Danny gemaakt: zelfs die belachelijke macaroni- en popcornslingers. Haar tranen toonden haar angst dat ze die nooit meer zou terugzien. Maar wat ze daarna zei, maakte het helemaal duidelijk: “Billy zal geen deel meer uitmaken van het Kerstfeest.”

Mijn broertje Billy was zes jaar eerder gestorven. Sindsdien hing ze al zijn zelfgemaakte slingers vooraan de boom, zodat hij er toch een beetje bij was. 

Op dat moment wist ik wat me te doen stond. Enkele weken later stond ik terug voor het huis. Ik herinnerde me hoe vaak ik vroeger mijn sleutel was vergeten en dat ik makkelijk door het kelderraam naar binnen kon, want dat was altijd kapot. Dus daar liep ik naartoe, maar tot mijn verbijstering zaten er al overal nieuwe ramen in. Ik probeerde elk raam en elke deur, maar ik kon er niet in. Ik stond daar en voelde me een echte stomkop. 

Ik stapte terug in mijn auto en voelde in mijn zak: aan mijn sleutelhanger hing, naast mijn sleutel van mijn kot, ook nog onze oude huissleutel. Ik stond terug voor de gevel, twijfelde even maar toen stak ik de sleutel in het slot, draaide hem om en ik was binnen. Vol adrenaline rende ik door de keuken, de eetkamer, de woonkamer die leeg was op wat stellingen na. Ik stopte aan de trap en keek even naar die woonkamer, die het decor was geweest van zoveel Kerstfeestjes. Ik zag de boom weer staan en mijn broers er rond: Billy kreeg een modelvliegtuigje, Danny een videospel, Jimmy kreeg GI Joe en ik een Transformer. Ik zag mijn moeder terug in de zetel zitten, naar ons kijken met een brede glimlach, beseffend hoe blij ze was om ons die pakjes te kunnen geven. Dat gevoel gaf me weer adrenaline en ik vloog de trap op, naar de zolder waar er een heleboel dozen stonden maar ook die éne, die grijze, stoffige doos. Voor mij was dit de Heilige Graal en ik pakte hem beet, liep snel het huis uit, stapte er mee in mijn wagen en reed weg. Gelukt!

Een paar blokken verder belde ik mijn moeder. Ze nam op en ik zei: “Moéder!” Ze vroeg: “Wat is er mis?” Ik wist niet wat gezegd, dus ik opende de doos, nam een handvol versiering eruit en rammelde er mee: dat klonk als Kerstmis! Ze begon meteen te huilen, maar dit waren vreugdetranen. Ik hoorde haar glimlach van duizend kilometers ver. En ze zei: “Dank je wel om Kerstmis terug te brengen.”32c7fc85dff9660c33d2655a14d3b531

 

 

Tiny ging naar Rijsel op zondag

Nee ik ging niet shoppen! Ik ben namelijk een van die uitzonderlijke schepsels die niet houdt van winkelen.  Deze morgen schilderden we in alle vroegte het plafond in de living, tot de verf op was. Hup, zei mijn vriend, we zijn weg, we gaan wandelen. Laat ons eens naar Rijsel gaan.

We waren er al rond het middaguur, vonden zonder problemen parking en verbaasden ons over het weinige volk. Super vond ik dat, weinig winkels die open waren en je kon overal vlot rondlopen.

2015-12-27 12.42.29-1

We wandelden lukraak wat rond, kwamen op een groot plein waar nog een hoop half vergane bloemen lagen en opgebrande kaarsjes. Nog steeds ter nagedachtenis van de gebeurtenissen op 13 november in Parijs. Het wordt wel tijd dat ze daar een beetje opruimen, want dit is maar een triestig zicht.

Ik had vaag iets gehoord over een zondagsmarkt, aan de rand van Rijsel, de “Marché du Wazemmes” en toevallig zagen we een bordje richting Wazemmes. We kwamen regelmatig mannen met zakken tegen (gevulde zakken, met koopwaar, snappie?) dus we waren in de goeie richting aan het lopen. Aaah dus daar is al dat volk! Wat een markt zeg, een beetje gelijkend op de Zuidmarkt in Brussel. Ik keek mijn ogen uit.

 

Fruit à volonté en super goedkoop, matrasjes voor hond, kat of schoonmoeder 😉 en een heerlijk sapje van citroen, selder, appel, sinaasappel en gember! Hier komen we zeker nog eens naar toe: elke zondag tussen 7 en 14u.

We wandelden gezellig terug naar het centrum en kregen een hongertje. Het café “Notting hill coffee” zag er best gezellig uit. Wisten wij veel dat dit een populaire keten is, want nadien kwamen we zeker nog vijf andere vestigingen tegen. Ik dronk een superlekkere chai, mijn vriend een dubbele espresso en we genoten van een heerlijke muffin. 2015-12-27 14.20.28-2

Ondertussen werd het wat drukker in de stad en bleken er toch hier en daar winkels open te zijn, onder andere de Flying Tiger, mijn vriend had hier nog nooit van gehoord; Deze Deense keten verkoopt vooral prullaria, papierdingen en keukenmateriaal. We lachten wat af met de Deense benamingen:

2015-12-27 15.20.04

Koud was het niet, dat weten jullie ook wel. De verkopers van warme mutsen en sjaals zaten maar verveeld te kijken op de Kerstmarkt. De lucht was staalblauw en het zonnetje deed deugd.

2015-12-27 15.00.382015-12-27 16.02.59

Op het terras van de Australian Bar zaten veel mensen gewoon buiten, gezellig hé, een terrasje met Kerst?

We hebben nog wat langer rondgewandeld tot het donker werd, zodat we ook nog wat van de lichtjes konden genieten. Zo romantisch!

2015-12-27 17.15.33

Ondertussen werd het écht druk en als ik aan één ding een hekel heb, is het wel voetje voor voetje vooruit sukkelen tussen honderden mensen. Dus wijle weg. Rijsel ziet ons zeker binnenkort eens terug. Nog een voordeel van Wevelgem: in een half uur sta je in hartje Rijsel! 🙂

Tiny kijkt uit naar…

Dat het maar snel maart is. Of april. Heel die wintertijd met alles wat er bij hoort, is echt niet aan mij besteed. Kerstmarkten, yuk. Alleen als het moet, hoor.

Gelukkig sneeuwt het nog niet, beter zelfs, het heeft nog maar amper gevroren. ’t Is allemaal afkortinge, zeggen ze dan in Wevelgem. 🙂 Over drie weken is het de kortste dag en dan beginnen de dagen alweer te verlengen, joechei.

Sinterklaas? Ach die man wordt dit jaar quasi overgeslagen. Bij ons zal hij niet komen, misschien dat ik nog een een chocoladen manneke zal kopen voor mijn zoon. En misschien krijg ik weer een chocoladeletter van mijn Nederlandse baas. Nog een geluk dat mijn naam niet met een i begint, of er was weinig te genieten. Vorig jaar was hij net op voordat het Pasen werd. Ach, ik ben niet zo van de chocolade.

Kerst en Nieuw, oh boy. Ik heb geen grote familie, ben enig kind, mijn lief heeft wel een zus maar die heb ik zelfs nog nooit gezien, dus die mag ook zo beschouwd worden. De kindjes gaan dikwijls naar de ex. Een grote vriendenkring hebben we (oh verbazing alom) ook niet. Wacht, hoeveel vrienden heb ik alweer op Facebook? Even checken. Iets meer dan 400, for crying out loud. Maar als je als koppel geen jarenlange traditie hebt van afspreken met andere koppels, wat moet je dan? Aansluiten bij andere mensen die elkaar al jarenlang kennen? Een ramprecept, zeker op een oudejaarsavond. Geforceerd, gemaakt, geen fun.

Conclusie: met Kerstavond gaan we met twee romantisch (en niet eens zo duur) gaan dineren. Met Kerstmis koken we voor de vier ouders en de kinderen.

En vorig jaar kregen we ineens het lumineuze idee om te gaan werken op Oudejaarsavond. Ja, je leest het goed: werken. Pas op, het wordt nog beter: we gaan vrijwilligerswerk doen. Wel in de leute, jaja. Vorig jaar hebben we meegeholpen in de vestiaire en achter de bar op Soiree Bourree, het oudejaarsavondfeestje van Boombal. Ontzettend leuk, de avond vliegt voorbij, je doet met jan en alleman een babbeltje, gratis eten, gratis drank (hoewel geen tijd om te drinken) en met een frisse kop weer naar huis. Oh en toffe muziek. Dit weekend hebben we besloten om dit opnieuw te gaan doen. Daar kijk ik dus wel naar uit.

Verder kijk ik uit naar het einde van de examens voor mijn zoon. Meer stress voor mij dan voor hem, want hij is niet gemotiveerd, niet geconcentreerd, gemakzuchtig en heeft weinig kans om boven de helft te geraken. Met alles. Ik pieker me suf. Alles komt goed, zeggen ze dan. Ja, ja.

Dus, kijk ik meteen nog maar wat verder. We hebben een reisje geboekt, in mei. Griekenland wordt het, en ik zie het al helemaal voor me…

ikos