honden

De week van Tiny (week 6)

fullsizeoutput_3bd

Dinsdag moet ik in het hoofdkantoor in Nederland iets gaan uitleggen. Dat klinkt eng, hé? Nee, het gaat over een toestel (een voorleesbril) dat ik hier in Vlaanderen al veel heb uitgelegd en dat ze in Nederland nog niet goed kennen. Nederland is meestal vòòr op kennis, maar in dit geval nu eens niet en dan vragen ze mij! Ha ha! ’s Middags ga ik met mijn collega en mijn baas een broodje kroket eten, want dat had ik nog nooit eerder geprobeerd, zot hé? ’t Is dus een vleeskroket in een sandwich, met wat mosterd er op smaakte dat nog lekker ook. Junkfood!

IMG_9455

De plusdochter stuurde mij naar de Standaard Boekhandel omdat ze daar van die leuke pastel fluostiften hebben. Maar al die boeken die ik nog wil lezen! Wat een verleiding… en deze flinke meid heeft NIKS gekocht. Enfin, toch niet op woensdag. Op donderdag stapte ik een andere boekhandel binnen in Brugge en kocht de laatste van Nicci Gerard, over dementie: Woorden schieten tekort.

IMG_9458Op donderdag ga ik met twee brailleleesregels naar twee dames die allebei in verwachting zijn, zwaar slechtziend en elk een hond hebben. Nu kom ik héél vaak in huizen waar ze een hond hebben (vaak een geleidehond natuurlijk) maar deze was echt een heel mooi exemplaar, en zo lief en aanhankelijk. En met héél veel haar. 🙂 Rajko is géén geleidehond, maar gewoon een gezelschapsdier.

fullsizeoutput_3ce

Vrijdagavond: eindelijk vertrekken we met de leesclub op weekend (zondag schreef ik er al over). Zalig niks doen, een cava’tje bij de open haard, lekkere hapjes, goed gezelschap, oh wat heerlijk!

IMG_9477

Het hele weekend is het slecht weer: veel regen, wind, om geen hond door te jagen. Tussen de buien door zijn we toch nog naar buiten gegaan om achter de hoek eens op het militair kerkhof rond te kuieren. Toch weer indrukwekkend.

fullsizeoutput_3c6

Op zondagmorgen gingen we dus brunchen bij Dépot in Ieper. Op zich is het daar lekker, de locatie is prachtig, we zaten gezellig apart, dus geen drukte. Eén van ons had op voorhand gemaild om te reserveren, maar ook om te vragen of er iets kon voorzien worden voor iemand met melkeiwitallergie en glutenallergie – dit kon, geen probleem. Maar eenmaal daar hadden ze toch niet echt door wat wél en niet mocht, en mocht onze vriendin maar van héél weinig eten. Zeker niet voor de 25€ die je betaalt voor de brunch. Bitter jammer.

Door dat leesclub weekend ben ik misschien weer meer geïnspireerd om extra veel te lezen. Vooral in de auto ben ik weer in actie geschoten met de Anders lezen app. Anders lezen is vooral bedoeld voor mensen met een leeshandicap, of die blind of slechtziend zijn, en dan kun je boeken gaan downloaden uit de Luisterpuntbibliotheek. Gezien ik die app ook gebruik voor mijn werk en die geregeld test, komt me dat wel handig uit en kan ik boeken lezen in de auto. Een alternatief is de Engelstalige website van Audible, waar je vooral Engelstalige boeken kan vinden maar ook Franse.

Geen idee of hier volgende week iets zal staan, grote kans van niet. Ik ga op reis en ik neem héél weinig mee. Misschien koop ik een data simkaart in Egypte voor mijn smartphone maar als dat niet lukt, ben ik zo goed als niet bereikbaar want er is geen WiFi. Toedeloe!

 

 

Tiny’s Pinksterweekend

Met Pinksteren in het hier altijd feest: Sinksen Kortrijk. Ik kan je niet zeggen of dat daar leuk is, want blijkbaar zijn wij altijd op stap met Pinksteren. Ergens heb ik een vermoeden dat jullie ook liever de nét iets meer exotische verslagjes lezen… 😉

Nu ja, zo exotisch kun je Luxemburg niet noemen, al heeft het ons wel deugd gedaan.

Omdat we nog een Bongo-bon mochten opsouperen, boekten we voor zondagavond een nachtje in Clervaux. Straks meer daarover.

Voor zaterdagavond ben ik op zoek gegaan bij Airbnb, want dat is al altijd en overal super meegevallen. In hele grote steden zou ik het minder aanraden, de prijzen swingen zelfs daar de pan uit. Maar in Vaux-sur-Sûre bijvoorbeeld, is het de max. Je boekt, krijgt meteen persoonlijk antwoord van de verhuurder, je kan nog vragen stellen of afspreken wanneer je wil aankomen. Zo ook deze keer. Toen we op weg waren, kreeg ik een berichtje dat ze pas weer thuis zouden zijn na 15u, maar dat ze de poort zouden open laten en dat Kiwi en Django ons zouden verwelkomen. Chance dat er een foto bij was, zo wist ik al dat het ging om lieve hondjes. (En ja, er was vooraf gevraagd of we geen bezwaar hadden tegen hun aanwezigheid)

Eenmaal geïnstalleerd, vertrokken we meteen weer om te gaan wandelen in de omgeving. De bossen in, de weiden door, weidse vergezichten, veel beestjes (koeien, schapen, geiten, ezels, paarden, vlindertjes,…). En een kerkhof. Altijd een kerkhof.

Onze gastvrouw zagen we later nog eventjes, maar we hadden volledige privacy. Al was de badkamer gedeeld, we hebben ze daarna eigenlijk niet meer gezien of gehoord. Zelfs hun baby van zes maanden was super stil. De volgende ochtend sliep die zelfs nog, om half negen! Wat een baby! Iedereen jaloers zeker? Ja, ik ook.

Op zaterdagavond zijn we heerlijk gaan eten in Bastogne, als je daar ooit nog eens terecht komt: reserveer (of kom vroeg) bij Italiaans restaurant Giorgi. Dikke aanrader!

Omdat we op zondagochtend al vroeg uit de veren waren, reden we meteen door naar Clervaux in Luxemburg. Eventjes gestopt bij het prachtig uitzicht, zo’n koolzaadveld is toch de max?

IMG_8479

In Clervaux kun je in de omgeving heerlijk wandelen, je maakt het zo makkelijk of lastig als je zelf wil. Het zou regenen in de namiddag, dus tegen 12u zat ik al aan mijn tienduizend stappen en dat hebben we nog eens verdubbeld, want die regen bleef toch uit. Van dat Luxemburgs (Letzeburgs) op de reclameborden snap ik wel niks, wie vertaalt?

Het hotel had een wellness ruimte. Ja, ja. Een zwembadje in de kelder (lekker fris én schoon, dat wel) en een sauna waar je nét met twee in kan – als die al vrij was. Enkel gratis toegankelijk tussen 15 en 19u. Voor de infrarood en het stoombad moest je dan weer bijbetalen, wat ik totaal belachelijk vind. En nee, dat staat niet op hun website vermeld.

Er was wel een diner bij inbegrepen in het hotel zelf, en dat was wel lekker. Niet spectaculair, maar toch voldoende en in orde. Net als het ontbijt ’s morgens.

De maandagochtend kon ik bijna niet meer lopen… zo stijf! Niks gewoon hé. Beste remedie: nog eens gaan wandelen, zei mijn lief. En gezien ik altijd naar hem luister… Okee dan.

Maandagavond had ik gelukkig wel dikke chance dat ik nog ergens terecht kon voor een deugddoende massage, merci Geert!

 

Tiny in Egypte, deel 4

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3.

Om half zes ben ik al klaarwakker, maar ik heb goed geslapen. Het is al licht en ik ga wandelen langs het strand. Naast ons kamp zijn er nog tal van andere kampen, maar die zijn bijna allemaal leeg, er zijn hier nog niet veel toeristen.

Vandaag komt de zon er goed door en na het ontbijt ben ik snel opgewarmd in de cirkel. Ik duik het water in. Je kan de zee in wandelen over een heel stuk met enkel zand, en dan kom je in een soort ‘zwembadje’, waar het iets dieper is. Het water is heerlijk koel, maar niet koud. Zalig. Ik ben wel wat paniekerig, zie mijn eigen schaduw voor een grote vis aan en als ik een rotsje zie, denk ik dat het een zee-egel is.

egypte-214

Maar vandaag hebben we ook een trip gepland. Salem neemt ons eerst mee naar zijn dorp, Messina-al-Nuweiba, waar we thee drinken bij zijn familie: zijn vijf kinderen, zijn pa en ma, zijn vier zussen en twee broers, en al hun kinderen, komen één voor één een handje geven.

egypte-272

Daarna met de jeep, richting woestijn. Warme kleren meenemen, was ons gezegd, want daar zitten we meteen een stuk hoger en wordt het kouder, zeker als de zon gaat zakken. Om half zes ’s avonds is het hier al bijna donker. In the middle of nowhere stappen we uit, en we klimmen een heuvel op, waar bovenaan een prachtig uitzicht op ons wacht. Elk afzonderlijk hebben we ons daar neergezet, wat gemediteerd, wat genoten van het uitzicht en gewacht op de zonsondergang.

Ik ga op de rand zitten, kijk richting westen. Achteraf vertelt Claudine mij, dat het bepalend is, waar je precies gaat zitten op deze plek. Ik ging op die plaats blijkbaar spreken met mijn voorouders. Hmm. Ze waren nogal stil…

De berg weer af als de zon onder is, en Taha en Salem staan ons op te wachten, het vuur is aan, de thee is klaar. Taha maakt met bloem, water en wat zout een broodje, drukt het plat en legt het in de as van het vuur. Ondertussen stopt er nog een auto, ene Abdellah stapt uit met een zelfgemaakt instrument, een soort sitar, en begint voor ons te spelen. Het volgende moment sta ik te dansen in de woestijn. Hoe zot! Wat is dit voor een plek??

We eten het broodje, het smaakt fantastisch en het is zo simpel. Voor die mensen daar ìs het leven ook werkelijk zo simpel. Vanaf nu probeer ik echt te genieten van elk moment. Dit ga ik in België al zeker niet meemaken.

Als we terug naar het kamp rijden, passeren we hier en daar een kameel. Alsof we een fietser zouden voorbij steken. Doodnormaal. En néé, ik ben niet van plan op een kameel te zitten. Net zo weinig kans als dat ik ooit zou betalen om met dolfijnen te kunnen zwemmen, of aapjes te mogen strelen of een olifant te voederen. Ik ben nogal principieel op dat vlak. Die beesten hebben daar niet om gevraagd.

In plaats daarvan zal ik de honden hier, Ramses, Gizeh, Marley en Sheba wel duizend aaitjes geven. Die genieten er van…