Hengelhoef

Tiny’s reisfotochallenge: Hengelhoef #3

Tiens. Blijkbaar heb ik nog één van mijn reisfoto’s achter gehouden om daar later nog iets mee te doen, en was ik het compleet vergeten.

Het is 1982. Het jaar van mijn eerste lief, het jaar van mijn eerste vakantielief. Twee verschillende verhalen, hier gaat het logischerwijs over dat vakantielief.

Mijn moeder had nog al lachend gezegd: “Misschien moet je een vakantielief zoeken in Hengelhoef.” Huh? Mag dat? Okee dan. Veel moest er niet gezocht worden, destijds ging dat redelijk makkelijk. Ik bedoel: om iemand te vinden die je wel aantrekkelijk vond, tenminste. Hoe je het dan moest aanmaken en zo, dat was nog wat lastig. Maar ik leerde snel.

Enfin, wij dus voor de zoveelste keer naar vakantiedomein Hengelhoef, ik schreef er al eerder over, hier deel 1 en hier deel 2. Deze keer mocht mijn vriendin mee, en met twee durf je natuurlijk meer dan alleen. We mochten ’s avonds ook naar de tienersclub, in de kelder van het hoofdgebouw. Regelmatig waren er spelletjes, soms een filmavond en natuurlijk ook een fuif. Wat volgde, haal ik rechtstreeks uit mijn dagboek:

3 augustus:... Toen kwam die jongen die bij mijn vriendin stond om me. We hebben toen nog een paar keer geslowd en het was meteen raak! Hij heet Eddy en ik zie hem deze middag terug om 2u30. We gaan wandelen!

4 augustus: Het was gisterenmiddag fantastisch! We hebben niet gewandeld, maar op de speeltuin gelegen. En hoe, eerst gebeurde er niet veel, maar later!!… Eddy is 17 jaar, woont in Zwevegem. Deze middag gaan we weeral naar het speelplein. Hoi, ik verlang er al naar.

5 augustus: Gisteren was ik nogal verdrietig. Toch later op de namiddag. Eddy, mijn vriendin en ik lagen dus op het speelplein. Met Eddy ging het fantastisch. Maar een tijd later kwam Johan er bij, maar ik ben nog altijd verliefd op hem, al sinds vorig jaar! Waarschijnlijk is hij verliefd op mijn vriendin. Dat zag je toch aan alles. En Eddy moet zaterdag al weg. Vandaag gingen we wandelen, maar het regent dat het giet. Ik hoop maar dat het opklaart.

7 augustus: Gisteren zijn we niet aan wandelen toegekomen, want we waren te laat en we moesten met mijn ouders mee. ’s Avonds was er bal, maar het was met een orkest en we moesten om half elf weg gaan. Eddy en Johan waren er wel, maar ze zaten niet bij ons. Nu is Eddy dus weg, we hebben afscheid genomen, drie kusjes op de wang, amai. Dat was dus de Eddy-week. 

Achteraf hebben Eddy en ik nog regelmatig brieven geschreven, maar toen hij beloofde op mijn verjaardag naar Brugge te komen en dan zijn kat stuurde, is dat ook gestopt. Ik heb hem dus nooit meer terug gezien.

scan-19

Toch wel heel cool hé, zoals we op dat bankje zaten? Daar werd over nagedacht, lijkt het.

Dit bericht vond zijn inspiratie bij de uitdaging van een simpele Brugse ziel, hij nam het initiatief om foto’s te posten van een reis en daar iets bij te vertellen – of te fantaseren. Wie zin heeft, doe gerust mee!

Mijn andere reisfoto’s + uitleg vind je hier: https://tinyblogt.wordpress.com/category/reisfotochallenge/

 

Tiny staat op met een liedje

Toen ik wakker werd, zat er een liedje in mijn hoofd. Nu komt dat wel vaker voor, maar ik heb geen flauw idee hoe ik nu ineens hierbij kwam. Een paar weken geleden zag ik Urbanus nog wel live spelen, ook met dit nummer.

 

Wàààànt… ik mis je, ik mis je, ik mis je! Ma ma ma ma ma ma Maaa-rielouisje.

Geniaal! Toen het singletje uit kwam in 1982 had ik net een liefje, en zijn naam kon je zo verbasteren dat het ook eindigde op -isje. Ik zong dat dus keihard mee, toen ik op vakantie was en hem miste.

Achteraf bekeken was dat compleet belachelijk en onnozel. In mijn dagboek heb ik alles tot in detail opgeschreven, daardoor is mijn herinnering nog levendig.

Ik was jong, heel jong, ik mocht uitgaan omdat mijn twee jaar oudere vriendin uit mocht en we werden veilig opgehaald door haar vader. Op het ‘bal’ dronk ik bier, rookte ik sigaretten en zat de hele avond naast een jongen die ik kende via mijn vriendin. Hij was zelfs nog jonger dan ik, nog geen veertien ocharme. Maar hij zag er ongelofelijk cool uit en ik was tot over mijn oren verliefd.

Mijn hand had ik subtiel achter op zijn stoel gelegd en na een hele lange tijd (zo leek het toch) legde hij ook zijn arm om mijn schouders en begonnen we te zoenen. Mijn hart bonsde bijna even luid als de muziek van vreugde. Ergens tussen de zoenen door had ik nog al mijn moed samen geraapt en gevraagd of hij het aan wou maken met mij en zijn antwoord was ja! Ik had een lief! Yes! Een half uur later moest hij weg en we hadden nog niet eens een volgend afspraakje gemaakt.

Het was het begin van de zomer en ik zou na enkele dagen al op reis gaan, zie Tiny’s reisfotochallenge: Maloja. Hij heeft me nog een brief geschreven, en ik hem wellicht wel vijf in drie dagen tijd. Toen ik terug kwam uit Zwitserland, gingen  we enkele dagen later met mijn ouders mee op reis, ook mijn vriendin mocht mee. Zie Tiny in Hengelhoef. In deze blog las je al het einde van het liefdesverhaal. Gelukkig waren er in Hengelhoef nog tal van andere interessante jongens, maar mijn hartje was gebroken en ik ben nog lange jaren altijd blijven terug denken aan dat vriendje. Echt gek, want ik heb hem eigenlijk maar één keer echt gekust, en ik kende hem niet echt. Het zat allemaal in mijn hoofd, ik was vreselijk romantisch en zeer in de ban van de liefde – en hoe het zou moeten zijn.

Is er een vervolg? Ja natuurlijk. In deze tijden van Facebook en Internet ben ik hem al lang op het www gaan opzoeken. Hij heeft een relatie en een volwassen dochter en we hebben elkaar wel eens terug gezien. Maar veel hadden we niet te vertellen, da’s niet verwonderlijk…

Zo heb ik nog wel een paar verhaaltjes. En een hele stapel aan dagboeken met pittige details.

 

Tiny in Hengelhoef #2

Toen mijn ouders een jaar of tien getrouwd waren, trokken wij er op uit naar het vakantiedomein Hengelhoef. Ik was enig kind en vond het prima om met mijn ouders samen te reizen. Dit in tegenstelling tot de keren dat ik mee mocht op kamp met de chiro of de scouts, waar ik gepest werd en vreselijke heimwee had.

Omdat wij geen auto hadden (ze gaven geen rijbewijzen aan blinden…) moesten wij steeds beroep doen op vrienden of familie om ons naar het verre Limburg te brengen. De rit er naartoe was steeds al een avontuur op zich. Toen maakte ik nooit lange ritten in een auto mee, dus dit was voor mij echt een belevenis.

Eén jaar herinner ik me dat er tijdens die rit een steen door de voorruit kwam, en dat we de rit hebben verder gezet met een soort van plastiek over het raam gespannen. Van Carglass was er in de jaren zeventig nog geen sprake.

Er was op Hengelhoef een groot speelplein, uren heb ik daar geschommeld (en mijn vader maar duwen), maar het grootste deel van de tijd gingen we wandelen. Laat ik daar nu toch eens een gloeiende hekel aan hebben zeg! Okee, nu niet meer, maar toen ik klein was, vond ik wandelen doodsaai. Eten in een restaurant was even saai, maar daar kun je tenminste ook lezen. Tijdens het wandelen lukte dat moeilijk, vooral omdat ik begeleider was voor mijn twee ouders. (Ook een kunst op zich, maar destijds was dit voor mij de normaalste zaak van de wereld.)

Mijn vader maakte de wandelingen daar in Limburg een pak interessanter: hij zat nog vol met herinneringen aan zijn legertijd, aan de onnozelheden die hij daar blijkbaar had uitgespookt, of maten van hem. Ik vroeg dus steeds opnieuw: “Vertel nog een keer van ’t leger papa!”, zelfs al was dat tien keer hetzelfde verhaal.

Een paar keer wandelden we ook naar de zoo van Zwartberg. Dat vond ik prima, want dan hadden we tenminste een doel. Deze dierentuin stond enerzijds bekend om het groot aantal dieren, later anderzijds vooral door de slechte kwaliteit. In 1997 werd de dierentuin voorgoed gesloten.

Hengelhoef 1979

Deze foto vind ik fantastisch. Die matching trainingspakken zijn hilarisch, en het moet nogal een grappig zicht zijn geweest omdat ik er zelf ook zo eentje had, maar dan in het rood! Mijn ouders lijken er nog steeds op trouwens, zelfs al zijn we nu al veertig jaar later. Dit jaar vieren ze hun gouden huwelijksverjaardag, wees gerust, daar zal ik ook nog wel over bloggen.

Over mijn vakanties in Hengelhoef lees je ook meer in deel 1.