gezin

Tiny en de baby

In blogland zijn er duizenden blogmama’s, of mamabloggers of hoe je ze ook wil noemen. Misschien mag ik er zelfs een paar blogvriendinnetje noemen. Sommigen bloggen over van alles en nog wat (zalig!),  sommigen delen schaamteloos babyspam (en gelijk hebben ze), sommigen zijn supergezond bezig en daarbovenop gewoon ook mama en iedereen heeft wel een beetje haar eigen stijl.

Het zijn stuk voor stuk toffe madammen en ik lees ze graag.

Als de liefde voor hun kindje zo van het scherm spat, voel ik een steek van jaloezie. Niet omdat ik nog een baby’tje zou willen (ho, spaar me daar van, en trouwens, de kraan is dicht!), ook niet omdat ze het veel mooier kunnen vertellen dan ik en ook niet omdat ze duizend mooie foto’s van hun kindje hebben.

Wel omdat ze er zo super bewust van zijn. Van het nu. Van het genieten met hun kind. Bewust van het feit dat ze zich in hun handen mogen wrijven van contentement.

Dan vraag ik me af: heb ik dat ooit gehad? Nam ik zo veel foto’s van mijn baby? Was ik zo gelukkig dat ik het wel over de daken wou schreeuwen?

Ik denk dat het antwoord duidelijk is, net omdàt ik die steken van jaloezie voel. Ik nam wel wat foto’s, maar die zijn blijkbaar verbrand in een tuin van een ex die alles wou vergeten. Ik was wel blij met mijn baby maar vooral gefrustreerd omdat het kind vooral huilde en ik niet snapte waarom. En er was niemand om tegen te zagen. En er was niemand die me zei dat ik het wél goed deed.

Dingen veranderden. Ik verhuisde en het kind verhuisde mee. Omdat het niet anders kon. Papa werd een om-het-weekend-papa en op den duur een vreemde. De vervang-papa deed zes jaar zijn best, maar had ook een pak problemen. Lang leve de opa en oma, dat wel.

Dus ja, baby-foto’s, of ze nu van mijn baby waren of die van een ander, het maakt niet het gevoel bij me los als wat men er van zou verwachten. Toch zou ik graag willen proberen om mooie newborn foto’s te maken. Misschien nu nog niet meteen, maar in de toekomst. En hopelijk reageren de ouders dan wel met de ooh’s en ah’s en vooral: het juiste gevoel.

Fijne moederdag gewenst, morgen.

newborn

Prachtige foto door Silvie Bonne

 

 

Tiny’s papa

Een tijdje geleden schreef ik hier al het verhaal van mijn grootmoeder en dus ook een stuk dat van mijn moeder: Tiny op zolder

Nu wil ik jullie graag even meenemen naar de Antwerpse Kempen, vroege jaren veertig. Midden in de oorlog stond er een boerderij in Wuustwezel, Jules en Anna werkten hard  en als er alarm was, vluchtten ze naar de molen, kindjes aan de hand, de kleine Stan als baby mee met Anna.

Hij groeide op temidden van nog acht broers en zussen die allemaal een beetje voor elkaar zorgden en veel samen speelden. De jongens hoofdzakelijk buiten, ‘buske stamp‘ (voetballen met een blikje), gaan fietsen over de grens naar Nederland, knikkeren, bikkelen, visjes vangen, een vijvertje maken,…

Toen hij wat ouder werd, was hij niet thuis te houden: ofwel ging hij ergens werken om wat geld bij te verdienen, of hij ging op stap met zijn jongere broer. Uitgaan en dansen, met mensen babbelen, vrienden maken, en vriendinnen! Hij knutselde ook van alles in en uit elkaar en iedereen zei, die jongen wordt nog eens iets. Die kan van niets alles maken. Een ondernemer!

scan-24-2

Mijn vader achterop bij zijn broer Jef

Ze hadden ook een brommer, die werd zo’n beetje door iedereen gebruikt, maar Stan deed er van alles mee, kunstjes en stunten, niets was hem te gek, hij was een echte durfal. Tot die ene nacht, die ijskoude winter van 1963. ’s Morgens stond Maria, mijn grootmoeder, heel vroeg op en haar zoon lag niet in zijn bed. Meteen gingen ze op zoek, langs de straten van waar hij had langs gereden de vorige avond. Na enige tijd vonden ze hem, half bevroren, aan de kant van de weg half in de bevroren sloot. Van een helm of beschermende kledij was toen helemaal geen sprake.

Die vrieskou heeft eigenlijk zijn leven gered. Want er was van alles gaan bloeden maar door de kou werden verschillende bloedingen gestelpt. Hij was wel bont en blauw maar had niks gebroken, en na zes (!) weken coma werd hij eindelijk wakker. De zuster en zijn familie begon meteen tegen hem te praten, en hij zei: “Ik kan jullie niet zien, hoor.”  Toen pas werd ontdekt dat hij zijn gezichtsvermogen verloren had. Allerlei onderzoeken en operaties leverden niks op, niks meer aan te doen.

Het vervolg? Zoals ik al schreef: het was een ondernemer, een durfal en stilzitten stond niet in zijn woordenboek. Hij had gehoord over een revalidatiecentrum in het verre Brugge, waar ze hem een vak konden leren, lopen met een witte stok, en je plan leren trekken in het dagelijks leven. Dus hup, hij weg van thuis, op internaat in Brugge.

Twee jaar later (in de golden sixties!) vond hij werk bij de grote fabriek Siemens, had hij ook mijn moeder leren kennen, en bleef in Brugge wonen. Ze trouwden en nog wat later werd hun dochter geboren: Tiny.

Mijn vader wordt vandaag 76 jaar en woont nog steeds zelfstandig met mijn moeder in Brugge. Proficiat hé, pa!

Tiny maakt plannen

Eind maart zijn we weg. We = mijn vriend en ik, zijn ouders en zijn kinderen. Mijn schoonouders zijn vorig jaar vijftig jaar getrouwd en wilden al altijd graag naar Amerika, maar spreken geen woord Engels. Als geschenk hebben we dan voor ons alle zes samen een reis geboekt, met ons als reisleiders. 🙂

Zij mochten in feite kiezen en daarom staan de Grand Canyon, Monument Valley, Las Vegas en Hollywood op ons programma. Perfect te combineren tijdens een rondreis van twee weken. Het wordt wel een beetje doorrijden, want we legden onszelf een redelijk strak schema op.

usa

Op het kaartje krijg je een idee waar we zoal naar toe gaan. Die 31 uur rijden is maar bij benadering, want het worden natuurlijk veel meer uren. Meer dan vijf uur per dag in de auto zal echter niet voorkomen, of dat hopen we toch.

Mijn vriend is al in veel van die nationale parken geweest, ik nog niet. Ik was wel al in Los Angeles, maar nog niet eerder in Las Vegas.

Eigenlijk ben ik wel een beetje bang, we zijn tenslotte met drie generaties op reis. Komt iedereen wel aan zijn trekken? Wordt het niet te lastig voor de ouderen en te saai voor de kinderen? Krijgen we nog een beetje me-time met twee? Krijg ik een beetje alone-time met mezelf?

Alle motels en hotels liggen ondertussen al vast. Nochtans waren we dat eerst niet van plan, maar bij zowat elke plek kun je gratis annuleren, mochten we op het laatste nippertje ergens toch nog van gedacht veranderen.

En néé, we gaan niet naar Sequoia, we gaan niet naar Yosemite en niet naar Yellowstone. En ook niet naar San Francisco of San Diego. Daar waren we al of daar gaan we wel een andere keer naar toe. Het is begin april hé, en niet alle wegen zijn dan al terug open (bv in Yellowstone). Dus ja, de rondreis ligt zo goed als vast en daar zullen we niet al te veel van afwijken.

Wie nog tips heeft… laat maar komen.

monument_valley_2