Geen categorie

Tiny hoopt in 2021…

Mijn eerste post in het nieuwe jaar en het is al 10 januari. Heb ik mij ondertussen bezonnen? Gemediteerd? Nagedacht over het leven? Niks van dat alles. Same old, same old.

Metro – boulot – dodo maar dan de Corona-versie. Ik sta vroeg op, al voor zeven uur ben ik in de weer, nog altijd startend met morning pages.

De afgelopen maanden (vanaf de restaurants dicht gingen) tot nu speel ik traiteur voor mijn ouders in Brugge. Een échte traiteur is niet alleen een pak duurder, maar die lijken nooit de smaken van mijn zelfgemaakte eten te evenaren. Ze hebben er verschillende geprobeerd, maar vooral mijn moeder is zeer kieskeurig.

Ik maak gerechten, soms apart voor hen, soms gewoon extra van wat wij gaan eten, ik snij het vlees, doe het in potjes en vries het in. Al doende ontdekten we dat bloemkoolgerechten super slap worden eenmaal ingevroren en terug ontdooid en opgewarmd – en dat varkensvlees zoals bv kotelet of cordon bleu terug ontdooid en opgewarmd veranderd in een leren lap. De rest: vinden ze super lekker. Minestronesoep, spirelli bolognaise, opgevulde tomaten met tomatensaus en rijst, risotto met spinazie en champignons, zoete aardappel met spruiten en een kaasburger, ovenschotel met pasta, erwtjes, prei en kip: het zit op dit moment allemaal in mijn diepvries en het gaat er morgenmiddag uit om bij mijn ouders te deponeren. Dan kunnen ze er weer tegen tot de week erop.

Maar hoe lang kan ik dit nog doen? Wat als er ineens iets gebeurt met mijn vader, waardoor hij niet meer voor mijn moeder kan zorgen? Ze komen niet meer buiten nu het slecht weer is (koud, nat, glad) en hij is zo stijf als een plank. Als hij niet meer uit de zetel geraakt, kan mijn moeder niemand bellen (want ze weet amper nog hoe de telefoon op te nemen!), ze kan niet meer voor haar eigen eten zorgen (hoewel een boterham smeren misschien nog wel zou lukken), geen radio en tv bedienen,… Maar ze wast zich nog zelfstandig (hoewel niet meer in de douche want daar snapt ze ook de knopjes niet meer van) en ze walst nog met mij de kamer rond tijdens het Nieuwjaarsconcert.

Sorry voor mijn gezaag.

We gaan verder. Ik lijd aan een onstuitbare goesting in ongezonde hapjes. Geen chocolade, maar vooral hartige dingen. Chips, ik haal er expres geen in huis, maar dan heeft mijn man er toch weer gehaald. “Je lievelingssoort, goed hé van mij!” Ja, héél lief schat. Ugh. Ik kreeg een fles Martini van de plusdochter. De kilo’s komen er bij, ik voel me een soort plumpudding. En ja, ik ga nog steeds regelmatig wandelen maar er zijn helaas méér dagen waarop ik gewoon geen poot verzet. Van mijn bureau (de tafel in de woonkamer) naar de keuken en het toilet en terug.

Ik heb het al een paar dagen bitter koud gehad in 2021. Verwarming kapot. Nu ja, niet de vloerverwarming, maar de ketel. Ondertussen hersteld, maar ondertussen ook enkele dagen gewerkt bij 16° in de woonkamer.

Dromen van Egypte. Er zijn niet eens vluchten. Ik kan niet weg want ik zorg voor mijn ouders. Ik word wellicht gelyncht als ik nu zou vertrekken. Doe geen moeite, ’t gaat toch niet.

Maandag nieuwe tandjes. Hoera. Dat klinkt alsof ik een full on kunstgebit krijg terwijl het gewoon gaat om een brug, maar ’t zijn wel voortanden. De ‘voorlopige’ versie zit er nu al drie jaar in, dus ’t wordt de hoogste tijd voor het echte werk. Kost me wel mijn eindejaarspremie en nog een rib uit mijn lijf. Géén voortanden lijkt me geen optie.

Volgende week ga ik niet mijn verjaardag vieren. Ik ga niet op café, ik ga niet gaan dansen, ik ga zelfs niet eens naar de film met mijn gratis filmticket. Misschien dat ik die dag eens niet hoef te koken, dat zou mooi zijn. Of gewoon niet verjaren en dus ook niet ouder worden, misschien is dat wél een optie?

Tiny en het pestverleden

Al een tijdje zit ik te broeden op een nieuwe blogpost. Eigenlijk heb ik er zelfs twee in gedachten. Maar ik twijfel. Daarom deze uitleg en vraag, wat ik er mee moet doen.

Tegenwoordig gelooft niemand mij meer als ik zeg dat ik zwaar gepest ben geweest vroeger. Ik schreef een tijdje terug over mijn chirokamp-verleden en dat lokte best wel veel reacties uit. Echter, dit waren geen alleenstaande feiten.

Je zou kunnen zeggen: laat het verleden rusten, kijk vooruit, kijk naar wie je NU bent. Het is voorbij, je bent er vanaf. En dat is ook zo. Maar soms komt een herinnering mij keihard in het gezicht slaan. En dan zit ik daar weer een paar dagen mee in mijn hoofd, dus mag ik het dan misschien eens opschrijven? Om het verder te verwerken? Om duidelijk te maken dat vroeger niet altijd beter was.

Iedereen is het erover eens dat er bij jongeren nu veel online gepest wordt: online shaming, ongewenste foto’s doorsturen (zelfs bij volwassenen nog!!), haatcampagnes opzetten in WhatsApp-groepjes of op Facebook, TikTok-filmpjes om iemand anders belachelijk te maken. De Netflix-documentaire “The social dilemma‘ maakt duidelijk dat het online gebeuren een hele generatie in de vernieling kan helpen.

Hadden wij het vroeger gemakkelijker zonder smartphone? Werden wij dan minder gepest? Ja, thuis was het veilig. Daar kon je schuilen van die pestkoppen op school en op straat. Tot je opeens een briefje in de bus krijgt… En dat is het eerste verhaal wat ik zou willen vertellen: het Rudi-débâcle oftewel het “Pull-a-pig-verhaal.

De Pull A Pig Game wordt meestal tijdens het uitgaan door een groep jongens gespeeld. Het doel is om ‘vieze en dikke’ meisjes aan te trekken. Wie het meest onaantrekkelijke meisje heeft gescoord, die wint.

Een tijd geleden deelde ik foto’s van Brugge. Mijn stad, waar ik zoveel van hou en zoveel mooie herinneringen aan heb. Wat ik niet vertelde, was dat ik bij veel plekjes in Brugge àndere herinneringen heb. Niet zo’n mooie. Want het pesten speelde zich niet alleen af op school. Tiny en de pest-plekjes – kan dus een volgende blogpost worden.

Waarom ik dit wil publiceren? Niet om aandacht of medelijden op te wekken. Om de volwassenen van nu er op te wijzen dat er bij jullie kinderen vaak véél meer speelt dan je denkt. En hoe snel je zoiets onder de tafel kan vegen, als een alleenstaand feit, of als ‘niet zo erg’. Het helpt niet als je zegt: “Je moet er op reageren, laat je niet doen, bijt van je af.” Vijgen na Pasen, gastjes. Sorry, maar het kwaad is al geschied. You live, you learn, jawel. Na vele jaren leer je een dikke huid te veinzen, of eendenpluimen (waar alles zo vanaf druipt).

En meer dan dertig jaar later, zie je iets op tv, passeer je een hoek in de stad waar je woonde, en BAM: in your face.