fotografie

Tiny’s Brugge: Herinneringen deel 3

IMG_3358

Jan Van Eyck in tijden van Corona + dame met mondmasker

Zondag 17 mei 2020:

ik ben terug in Brugge voor een kort bezoek aan mijn ouders, het ophalen van mijn werkgerief voor de maandag en een uurtje wandelen met een leesclub/wandelbuddy. Al een kwartiertje te vroeg sta ik op haar te wachten op het Jan Van Eyckplein en net zoals vorige week op de Markt (lees hier) komen de herinneringen één voor één naar boven dwarrelen.

IMG_3515

In de jaren tachtig zat de Stadsbibliotheek nog hier, in het Tolhuis. Oude(re) Bruggelingen zullen zich dit nog wel herinneren. Als je in Brugge op school zat en je moest dingen opzoeken, was er nog geen internet en moést je wel naar de leeszaal en ettelijke archieven opvragen en nalezen. Urenlang heb ik daar mijn (blauwe uniform-)broek versleten.

IMG_1006

Vlak voor Jan Van Eyck zie je de Spiegelrei. Nu huist daar een chique hotel aan de linkerkant, ik heb het nog weten bouwen/renoveren. Een jaar of vijftien geleden liep ik hierlangs, met een paar toeristen: “OH my gawd, I can’t imagine people LIVE here!”, waarop ik zei: “You can’t imagine what I did in the late eighties in that white house next to the hotel, on the first floor.” En nee, ze wisten het niet maar vonden het al een beeld uit een sprookje dat ik daar BINNEN was geweest. En what I did? Gewoon… een croque monsieur gegeten met een goeie vriend… Gow zeg, waar zitten jullie gedachten!!!!

IMG_5376

Schuin achter Jan Van Eyck vind je het Biskajerplein, met Hotel Biskajer. Gebouwd in de jaren tachtig, meer bepaald in 1983 en néé, ik heb dit NIET moeten googelen. Juni 1983 ging ik elke schooldag na 16u hier mijn lief ophalen, die in dit hotel aan het werk was (in de bouw) – daarom ben ik het nooit vergeten.

IMG_4639

We gaan een straatje verder, in de Spanjaardstraat. Achter deze indrukwekkende poort (dato 1616 zo staat er boven) , het voormalige Huis de la Torre, bevond zich begin jaren negentig nog de VDAB. Ik ben één jaar werkloos geweest en toen moest ik hier regelmatig een babbeltje komen doen.

IMG_1241

We wandelen eens naar waar E. vroeger woonde, in de Stoelstraat, zijstraatje van de Langestraat en vlak naast het Bauhaus. Aaaaah, het Bauhaus. Menig nachtje gesleten in deze jeugdherberg, nooit geslapen nee, maar wel genoten van lekkere pizza’s en vele biertjes, wijntjes, portootjes, verjaardagsfeestjes, oudejaarsavonden, vriendelijke jonge toeristen,… Kortom, dit was één van mijn stamcafé’s.

IMG_8567

In dezelfde Langestraat: café De Kelk. Aaah, de Kelk. Ooit een feestzaal voor jong en bruisend Brugge, helaas dicht na veel burenruzies, ooit ook een repetitielokaal voor menig Brugs groepje (ook dat van mij), ooit een café/fuifzaaltje van uitbater Peter Roose (oftewel Piere) die veel te vroeg gestorven is enkele jaren geleden. Peter was DJ op mijn huwelijk, was ook uitbater van dat ander stamcafé De Sortie, en later van l’Obcédé op ’t Zand. Nu is de Kelk terug overgenomen en is het gewoon weer een leuk café.

Ook even gepasseerd aan een vroegere huurwoning in de Ganzenstraat. Leuk wonen was het daar, midden in ’t centrum, altijd wat te beleven en toch rustig. Op het pleintje een dertig meter verder (Ganzenplein) bevindt zich nu een warme bakker, wat een verrassing: De lange bakker verstopt zich daar en bakt puur omdat hij dat zo leuk vindt. Ooit huisden er nonnetjes in het huis dat dateert van 1914, er was ook ooit een afdeling van het lagere schooltje in de straat en nu dus een bakker!

’t Was leuk wandelen in Brugge, al was er al meer volk, ik heb er toch van genoten. Volgende week opnieuw misschien?

Tiny mag naar mammie

Halli hallo, Tiny is voorzichtig opgetogen!

De keuze bij de regel van vier leek ons niet zo moeilijk. Wij zijn gezegend (bulderlach) met een kleine familie. Dus: ik ga alléén naar mijn ouders zondag en heb al vier keer aan de telefoon gezegd dat mijn ma mij niet mag knuffelen – en ‘k zal het wellicht nog tien keer moeten zeggen.
Mijn lief gaat ook alléén naar zijn ouders, dus we zien niemand anders, we gaan dus ook niet van de ene ouders naar de andere maar splitsen ons op.

Wist je dat mijn ouders in Brugge wonen? En dat ik dan heel voorzichtig en heel alleen van bij hun thuis wel eens een heel klein wandelingetje in Brugge zou durven maken? Mag dat van de politie? Ik moet toch sowieso in centrum Brugge zijn want ik ben ook verantwoordelijk voor mijn zoon (met autisme) die al weken wacht op een levering ‘grote boodschappen’ – die ik dan wel voor zijn deur ga zetten. Knuffelen doet hij op geen honderd jaar, Corona of niet, da’s al geen risico.

En daarna.

Ik blijf voornamelijk telewerken, maar ik mag/moet één levering gaan doen in Roeselare maandag. Gewapend met mondmasker, handschoenen en antibacteriële handgel en -spray.

Wie had ooit kunnen denken dat ik voor al deze dingen nerveus ging zijn?

DSC_1183-HDR

Foto @Tiny, 2017 (’s avonds als ’t koud was en de toeristen weg waren)

 

Tiny en haar voorspelling van vijf jaar geleden

Het is écht al vijf jaar geleden dat ik deze blogpost schreef: Tiny over vijf jaar.

In april 2015 schreef ik het volgende… in cursief en er na zie je wat er effectief van geworden is. Een redelijk grote teleurstelling, vrees ik.

36Man, man, man, er kan maar beter het een en ander veranderd zijn, want anders zal ik niet instaan voor de gevolgen.

Oei wat zouden die gevolgen dan wel zijn? Ik kan er weinig aan veranderen, het is nu eenmaal zo.

Mijn zoon woont dan al een tijd alleen, beter nog, hij woont samen met zijn supercoole vriendin, die Chayenne of Kelsey heet en die zorgt dat hij nu ook champignons, paprika, bloemkool en boontjes lust, want zij kookt zoooo veel beter dan ik. Natuurlijk heeft hij werk, als schrijnwerker, bij een toffe baas, met wie hij in de zomer graag barbecuetjes organiseert. Zijn mooie blonde paardenstaart van 25 centimeter heeft hij afgeknipt en bewaard en ligt nu ergens in een plastieken zakje in de kast. Soms draagt hij zelfs andere schoenen dan Allstars.

allstars

Euh nee. Hij heeft een maand een vriendin gehad maar dat is spaak gelopen. Hij heeft de diagnose ASS gekregen en heeft een inkomensvervangende uitkering en werkt niet. Hij heeft ondertussen haar dat zeker 40 centimeter lang is en loopt nog steeds op Adidas. Maar dat vind ik niet erg. 

Ik weeg vijf kilo minder en ga drie keer per week lopen. Ok, niet in de winter maar dan ga ik wel elke week zwemmen. Ik loop gemiddeld zo’n zes à zeven kilometer. Aan een stuk ja, je moet dat onderhouden hé. (Laten we niet overdrijven, de ten miles is nog héle verre toekomst.)

Ha ha ha ha ha!!!! Big fail…

Al vier jaar woon ik nu in Wevelgem, en ja ik mis Brugge wel maar ik ben er heel vaak voor het werk en één dag in de week doe ik boodschappen met mijn moeder en ga daarna de stad in voor een koffietje met een vriendin. Die vriendin woont nu in mijn vroeger huurhuis en blijft voor mijn poezen zorgen. (Wie wil mijn vriendin worden in 2015…en zoekt een huis in Brugge en is poezenliefhebster?… anyone???)

Ja, ik woon al vier jaar in Wevelgem en ik mis Brugge en ik kom er nog vaak. Maar ik ga zeker niet op wekelijkse basis koffietjes drinken met een vriendin. Daar zijn 24 agenda’s en 68 whatsappjes voor nodig, helaas. De poezen zijn geadopteerd maar daar hoor ik ondertussen niets meer van.
coole-trouwringen-inner-message-4

Ondertussen ben ik ook nog eens getrouwd, mijn huwelijksdag was erg casual, geen kerk maar een supertoffe ceremonie met live zang. We gingen een maand op huwelijksreis, naar Afrika.

Nope. Niet erg. En we gaan ook wel op reis zonder huwelijk. 

Mijn plusdochter zal volgend jaar gaan studeren in Parijs, toerismemanagement. En mijn pluszoon is de langste in zijn basketbalteam, en begint al op café te gaan. Pilsjes lust hij wel!

Nope. Ze studeert, of ze doet alsof, maar niet in Parijs, gewoon in Mechelen. Ze spreekt amper Frans. De pluszoon is lang ja, maar niet de langste en hij drinkt helemaal geen alcohol. Flink. En basketten doet hij ook nog steeds, enthousiast!

Ik werk nog steeds bij dezelfde firma, maar twee dagen van huis uit. Al onze producten worden geleverd met een pakjesdienst en ik hoef alleen nog maar bij de mensen thuis te gaan voor opleidingen.

Nee nee nee, en blij toe. Van huis uit kan ik niet zo veel nuttigs doen en ik ga nog altijd liefst van al zelf bij de mensen langs met leveringen. Maar ik ben wel gestart met een bijberoep en dat had ik vijf jaar geleden echt niet zien aankomen.  (Corona-correctie: bijberoep ligt logischerwijze stil, masseren op afstand lukt me niet zo goed. En thuiswerken lukt blijkbaar wél als de nood het hoogst is. Ik telefoneer me te pletter met onze klanten!)

In mijn vrije tijd ga ik vaak naar huwelijken, communies, om niet alledaagse portretten te maken want ondertussen ben ik freelance fotografe. Ik heb mijn eigen studiootje waar iedereen terecht kan voor een speciaal portret. Tussenin ben ik bezig met verschillende projecten en heb ik al een paar keer mijn werk tentoongesteld.

Nee nee nee, maar dus wel dat ander bijberoep: massagetherapeute. Ik fotografeer veel minder, maar heb dat nog niet helemaal los gelaten. 

Ah ja en ik blog nog altijd. Het lag misschien af en toe eens stil, maar ik weet nog steeds wat geschreven, ik post regelmatig foto’s en daardoor krijg ik meer klanten en ik schrijf over onze reizen en tripjes, want we kunnen nu vaker eens weg. Omdat we samen wonen en niet meer elk in een huis, hebben we ook wat meer centjes. Haja, want het huis waar we wonen is ondertussen afbetaald.

Oh natuurlijk blog ik nog. In tegenstelling tot vele anderen die vooral met stories op Instagram bezig zijn. Het gaat inderdaad vooral over de reizen, die we inderdaad zo vaak mogelijk inplannen. Jammer dat we niet genoeg vakantiedagen hebben en nog afhangen van vakanties van de kinderen, en van het basketseizoen;