films

Tiny’s jaaroverzicht van 2019

Dat van vorig jaar vind je hier, ik deed er eentje in 2017,  à la Instagram in 2016  en zelfs al in 2015: een jaaroverzicht.

Bloggen deed ik een stukje minder, niet eens elke week. Ik ga mijn best doen om daar weer wat verandering in te brengen, want ’t is toch wel geestig. 🙂

Dingen waar ik van genoot:

  • alleen op reis gaan. In februari trok ik helemaal alleen naar mijn plekje in Egypte en daar genoot ik enorm van
  • dansen op de fuiven van en met Hubert. Vooral met mensen die mij lief zijn en die even zeer kunnen genieten van de muziek en het vrij kunnen bewegen.
  • zelf gemasseerd worden door een dame in mijn buurt, die het even goed doet (hum, hum) als ik. Nee serieus, zij masseert zoals ik zelf zou masseren en kan mij volledig doen ontspannen. Bij anderen denk ik nog te veel na (“wat doe ik anders, wat is goed, wat vind ik minder, de volgorde,…)
  • Cactus festival in Brugge met een massa bekenden en gewoon je eigen taal kunnen spreken (en dan bedoel ik specifiek het Brugsche dialect). Ik werkte er als vrijwilliger en vond het de max.
  • quality time, één op één, met de mannen die ik graag zie. Shocking: ik heb het niet alleen over mijn fantastisch lief 🙂
  • het weekend met de leesclub-girls

Dingen die ik mooi vond om te zien:

  • ik zag weinig films dit jaar maar Marriage Story vond ik erg goed, met de fantastische Adam Driver en de erg mooie maar ook talentvolle Scarlet Johansson.

  • Atypical op Netflix, over een jongen met autisme/Asperger. Opnieuw, net als in 2018, één van de beste series die ik ooit zag, en dit jaar was er een nieuw seizoen dat ik ook in één ruk heb gebingewatched.

 

  • We keken ook naar Lion, een film uit 2016 maar we zagen die nu pas. Het speelt zich half af in India en half in Australië en Google Earth speelt een belangrijke rol. Maar wàt een mooi verhaal. Mijn lief en ik waren er allebei emotioneel van.

Mijn favorieten boeken van 2019:

Met een klein beetje extra tijd zal ik weer zo’n 50 boeken gelezen hebben dit jaar. Iets minder dan in 2018, maar dat mag de pret niet drukken. Mijn favorietjes:

  • Eleanor & Park van Rainbow Rowell gaf ik vijf sterren: Eenvoudig, maar zo moeilijk. Grappig en intriest. De eerste liefde die je wel wil maar niet kan vergeten. Een boek om bij te zuchten. Niet voor iedereen maar duidelijk wel echt voor mij, puber in de jaren tachtig. Romanticus en melancholicus.
  • Becoming van Michelle Obama, ik las dit als eerste boek in 2019 maar las dit vooral in mijn auto – als audioboek, voorgelezen door Michelle zelf en dat heeft er voor gezorgd dat ik het zo goed vond. Heel inspirerend.

Dingen die ik iedereen kan aanraden:

  • steek een beetje energie in het alleen zijn met jezelf. Al is dat maar tien minuutjes mediteren of alleen gaan wandelen, of elke ochtend jouw morning pagesneerschrijven. Vul het in zoals je zelf wil, maar leer eens wat meer alleen zijn. Een mens heeft daar deugd van.

Mijn meest gelezen posts van het jaar: 

Dingen die ik in 2019 voor het eerst deed:

  • mijn ademsessie met Geert, wat was dat fantastisch zeg.
  • frambozen geplant én geoogst, maar jammer genoeg niet zo veel als ik wel zou willen. Volgend jaar beter!

Dingen die ik dit jaar méér deed:

  • zumba heb ik bijna elke week gedaan, soms zelfs twee keer per week. Het is fun, het is actief, het is toffe muziek, en ik kan er in vijf minuten naar toe wandelen.
  • masseren: mijn zaakje als massagetherapeute in bijberoep loopt goed, thanks for asking. Veel klanten zijn ondertussen vaste klanten geworden en dat is tof: je leert hun lichaam kennen, weet wat ze nodig hebben en aangenaam vinden, en zij hebben meer en meer vertrouwen.
  • reizen: Valencia, Egypte, Lorraine in Frankrijk, Zwitserland, Amsterdam, Bosnië, Montenegro, Kroatië en nog eens Egypte.

Dingen die ik dit jaar minder vond:

  • tijdens mijn bergvakantie in Zwitserland achtereenvolgens last hebben van een kniepeesontsteking, tandvleesontsteking en blaasontsteking. Gelukkig was de omgeving mooi.
  • paniekaanvalletjes. Maar geen paniek (!!), ik heb het nu beter onder controle. Lang leve mijn psycholoog.

Aan iedereen die hier leest, wens ik een heel mooi (en béter!) 2020. x

Tiny momenteel (#Aswespeak)

Tal van bloggers vertellen regelmatig wat hen hier en nu bezig houdt. Ideaal tekstje voor als de inspiratie even op is. Here we go:

Gekeken: toegegeven, sinds het najaarsseizoen op televisie is begonnen, volg ik weer hier en daar iets in de categorie ‘nobrainers’, zoals daar zijn: Expeditie Robinson, Boer zkt vrouw, Sextape (er deed zelfs iemand mee die ik ken!), Last days (van Lieve Blanckaert), Ambulance. Op Netflix zijn we begonnen met het tweede seizoen van Ozark (een aanrader, weinig bekend) en via via zag ik ook het tweede seizoen van The Handmaid’s tale, zo mogelijk nog spannender en meer tenenkrullend dan het vorige. We ontdekten dat die CinemaCanvasfilms meestal zo saai zijn dat we er van in slaap vallen.

Gelezen: zot véél! Echt, ik zit in een leespiek. Zeker sinds ik heb ontdekt dat ik via Luisterpunt ook kan luisterboeken downloaden en die in de auto beluisteren. Met de leesclub lazen we Lampje van Annet Schaap, een kinderboek maar ZO erg aan te raden, ook voor volwassenen. Nu zijn we bezig in ben ik net klaar met Rosie zegt ja, van Dawn French, maar omdat we dat boek pas in oktober bespreken mag ik hier vooral niét zeggen wat ik er van vindt. Maar ’t is grappig! 🙂 In de auto las ik Wat ik nooit eerder heb gezegd van Celeste Ng en thuis in bed de twee kadootjes van Liese: DJ en De weduwnaar van Kluun. Tussendoor een ander kadootje van Bertnbreakfast: Het zijn de geheimen van Thomas Siffer. Viel een klein beetje tegen, jammer.

Gegeten: minder koolhydraten, genre lowcarb, maar niks extreem. Ik eet bijna geen brood meer, ’s middags vaak fruitsla met noten, pitten, zaden en kokosroom; ’s avonds zo goed als geen aardappelen, noch rijst maar soms toch eens pasta – dat kan ik niet laten. Veel groenten, ik zou overal courgettes en champignons ingooien, maar heb ook de venkel herontdekt. Ons favoriet gerechtje van de Jerre: pasta met venkel, spinazie en merguez.

Gaan eten: niet zo vaak en zeker niet fancy. Onder andere in Den Artiest in Geluwe, beetje genre bruine kroeg en simpele menu’s maar wel lekker en een gezellig ouderwets decor. En onlangs met mijn ouders en mijn jongste tante in het Cultureel Centrum Scharpoord in Knokke, omdat ze daar een paar dagen op vakantie waren. Leuke ontdekking, dagmenu aan 13€ en die zijn prima in orde!

Gedaan: de eerste workshop koppelmassage is wonderbaarlijk goed gelukt. Achteraf complimentjes gekregen van het lieve koppel bij wie ik te gast was. Bij hen thuis zette ik mijn massagetafel op en zij mochten om de beurt plaats nemen en om de beurt elkaar masseren – met mijn tips en adviezen. Zo ontdekte ik dat twee uur echt wel een minimum is, we waren toch al snel een kleine drie uur bezig, als je alles een beetje wil uitleggen.

Geboekt: zoals ik al eerder zei, gaan we volgende week een paar dagen naar de Azurenkust. Dus we boekten de TGV van den Aldi (Ouigo), een Airbnb-appartement en een mini huurauto. Ik kijk er naar uit!

 

Tiny en de 13 redenen #13reasonswhy

Of je nu ouder bent van een tiener, of je bent over tien jaar ouder van een tiener, of je was zelf ooit een tiener, dan kom/kwam je in aanraking met pesten. En als het helemaal niet mee zit, met zelfmoordgedachten.

Ga maar na: in je nabije omgeving heb je er zeker al mee te maken gehad, van dicht of van ver. De cijfers in België liegen er niet om, vooral jongeren hier in dit land zijn erg kwetsbaar. Hoe komt dit nu? En waarom zijn wij Belgen daar zoveel gevoeliger aan dan in onze buurlanden?

Als we alleen maar vergelijken met Nederland bijvoorbeeld, is het duidelijk dat wij Vlamingen enorme binnenvetters zijn. We spreken zelden over onze emoties. Jongeren zien altijd leuke foto’s op Instagram, Snapchat, Facebook maar er wordt amper gepraat over wat er zich écht afspeelt in hun hoofd. Eén op de drie mensen in België van 15 jaar en ouder voelt zich ongelukkig of heeft psychische problemen, zo blijkt uit de meest recente gegevens van de Gezondheidsenquête. Mensen klagen over slaaptekort door zorgen, ze hebben het gevoel voortdurend onder druk te staan en voelen zich mistroostig.

Pesten en zelfmoord wordt meer en meer bespreekbaar en dat is goed. Maar kinderen en jongeren krijgen amper houvast als het gaat om emotionele ondersteuning. Er moet al een serieus steekje los zijn eer je ziet als ouder, leerkracht, begeleider dat er iets misgaat met iemand. Ze zijn zo’n kei in het wegsteken van emoties, mijnheer.

30-13-reasons-why.w710.h473.2x

De serie op Netflix 13 reasons why maakt deze onderwerpen nog meer bespreekbaar en ook duidelijker. Zelfmoord is inderdaad een zeer complex gegeven en je kan nooit zeggen dat één iets de aanleiding was. In deze serie somt het hoofdpersonage 13 redenen op waarom ze een eind aan haar leven wil maken. Ze is zo slim om dat niet op Internet te zetten, er geen mp3-bestand van te maken, maar old school cassettes op te nemen en deze te sturen naar de personen die er mee te maken hebben.

Pesten bij jongeren, ach er wordt al zoveel over gepraat, zou je denken. Er wordt al zoveel aan gedaan. Het Pest Actie Plan en wat nog meer. Maar véél gebeurt zo subtiel. Iets wat duidelijk wordt aangetoond in de serie en dat vind ik er zo goed aan. Een lijst die wordt doorgegeven bijvoorbeeld, als grapje: wie heeft het mooiste kontje, wie het lelijkste? Wie heeft de mooiste mond, wie de lelijkste? Oh zo bekend voor mij. In het eerste middelbaar vond ik toevallig zo’n lijst in de klas, toen ik weer eens langer in de klas bleef hangen (zogezegd om op te ruimen, maar eigenlijk om de speeltijd te vermijden). Een opgerolde prop papier, verkreukeld maar nog zeer leesbaar. Wie is het mooiste meisje van de klas? Wie het lelijkste? En dan een lijstje met namen en streepjes er naast, een lijst om op te stemmen blijkbaar. Aan mij was die lijst in elk geval niet doorgegeven, maar ik stond er wel op.

Lelijkste meisje: Tiny (met zo’n 15 streepjes er naast)

En nee, ik toonde dit niet aan de leerkracht. Ik zei het aan niemand. Tot nu.

Had Awel toen al maar bestaan, ik zou er misschien naar toe gebeld hebben.

Denk je aan zelfmoord, ken je iemand die er aan denkt, heb je al zoiets meegemaakt en geraak je er niet aan uit? Praat er over. Met een vriend, met je lief, met iemand die je vertrouwt. Heb je niemand om mee te praten? Bel dan naar Tele-Onthaal of de Zelfmoordlijn. Je kan ook met hen chatten als je liever niet praat. Doen.

Ik was eventjes niet goed van de serie en het is jammer en een gemiste kans dat Netflix enkel verwijst naar hun eigen site enkel voor Amerikaanse hulp. Er werd vanuit Awel gevraagd voor een Vlaamse verwijzing maar dit werd jammer genoeg afgeketst. Vandaar: het mag wel eens extra gezegd worden.

Zijn ze nu niet bang voor copycat-gedrag? Naar aanleiding van die serie is er ook een discussie losgebarsten: heeft dit niet het omgekeerde effect? Vooral voor jongeren die zelf aan zelfmoord denken en zich identificeren met het hoofdpersonage kan het bekijken van de serie een risico inhouden. Op de Zelfmoordlijn-site geven ze wel tips, ik ga ze niet opsommen maar lees ze even hier. Je weet nooit wanneer je het nodig hebt.

Nog een keer: doen.