films

Tiny en de 13 redenen #13reasonswhy

Of je nu ouder bent van een tiener, of je bent over tien jaar ouder van een tiener, of je was zelf ooit een tiener, dan kom/kwam je in aanraking met pesten. En als het helemaal niet mee zit, met zelfmoordgedachten.

Ga maar na: in je nabije omgeving heb je er zeker al mee te maken gehad, van dicht of van ver. De cijfers in België liegen er niet om, vooral jongeren hier in dit land zijn erg kwetsbaar. Hoe komt dit nu? En waarom zijn wij Belgen daar zoveel gevoeliger aan dan in onze buurlanden?

Als we alleen maar vergelijken met Nederland bijvoorbeeld, is het duidelijk dat wij Vlamingen enorme binnenvetters zijn. We spreken zelden over onze emoties. Jongeren zien altijd leuke foto’s op Instagram, Snapchat, Facebook maar er wordt amper gepraat over wat er zich écht afspeelt in hun hoofd. Eén op de drie mensen in België van 15 jaar en ouder voelt zich ongelukkig of heeft psychische problemen, zo blijkt uit de meest recente gegevens van de Gezondheidsenquête. Mensen klagen over slaaptekort door zorgen, ze hebben het gevoel voortdurend onder druk te staan en voelen zich mistroostig.

Pesten en zelfmoord wordt meer en meer bespreekbaar en dat is goed. Maar kinderen en jongeren krijgen amper houvast als het gaat om emotionele ondersteuning. Er moet al een serieus steekje los zijn eer je ziet als ouder, leerkracht, begeleider dat er iets misgaat met iemand. Ze zijn zo’n kei in het wegsteken van emoties, mijnheer.

30-13-reasons-why.w710.h473.2x

De serie op Netflix 13 reasons why maakt deze onderwerpen nog meer bespreekbaar en ook duidelijker. Zelfmoord is inderdaad een zeer complex gegeven en je kan nooit zeggen dat één iets de aanleiding was. In deze serie somt het hoofdpersonage 13 redenen op waarom ze een eind aan haar leven wil maken. Ze is zo slim om dat niet op Internet te zetten, er geen mp3-bestand van te maken, maar old school cassettes op te nemen en deze te sturen naar de personen die er mee te maken hebben.

Pesten bij jongeren, ach er wordt al zoveel over gepraat, zou je denken. Er wordt al zoveel aan gedaan. Het Pest Actie Plan en wat nog meer. Maar véél gebeurt zo subtiel. Iets wat duidelijk wordt aangetoond in de serie en dat vind ik er zo goed aan. Een lijst die wordt doorgegeven bijvoorbeeld, als grapje: wie heeft het mooiste kontje, wie het lelijkste? Wie heeft de mooiste mond, wie de lelijkste? Oh zo bekend voor mij. In het eerste middelbaar vond ik toevallig zo’n lijst in de klas, toen ik weer eens langer in de klas bleef hangen (zogezegd om op te ruimen, maar eigenlijk om de speeltijd te vermijden). Een opgerolde prop papier, verkreukeld maar nog zeer leesbaar. Wie is het mooiste meisje van de klas? Wie het lelijkste? En dan een lijstje met namen en streepjes er naast, een lijst om op te stemmen blijkbaar. Aan mij was die lijst in elk geval niet doorgegeven, maar ik stond er wel op.

Lelijkste meisje: Tiny (met zo’n 15 streepjes er naast)

En nee, ik toonde dit niet aan de leerkracht. Ik zei het aan niemand. Tot nu.

Had Awel toen al maar bestaan, ik zou er misschien naar toe gebeld hebben.

Denk je aan zelfmoord, ken je iemand die er aan denkt, heb je al zoiets meegemaakt en geraak je er niet aan uit? Praat er over. Met een vriend, met je lief, met iemand die je vertrouwt. Heb je niemand om mee te praten? Bel dan naar Tele-Onthaal of de Zelfmoordlijn. Je kan ook met hen chatten als je liever niet praat. Doen.

Ik was eventjes niet goed van de serie en het is jammer en een gemiste kans dat Netflix enkel verwijst naar hun eigen site enkel voor Amerikaanse hulp. Er werd vanuit Awel gevraagd voor een Vlaamse verwijzing maar dit werd jammer genoeg afgeketst. Vandaar: het mag wel eens extra gezegd worden.

Zijn ze nu niet bang voor copycat-gedrag? Naar aanleiding van die serie is er ook een discussie losgebarsten: heeft dit niet het omgekeerde effect? Vooral voor jongeren die zelf aan zelfmoord denken en zich identificeren met het hoofdpersonage kan het bekijken van de serie een risico inhouden. Op de Zelfmoordlijn-site geven ze wel tips, ik ga ze niet opsommen maar lees ze even hier. Je weet nooit wanneer je het nodig hebt.

Nog een keer: doen.

Tiny keek naar…

Films en series in 2016.

De eerste film die ik dit jaar zag, in de cinema, was de nieuwste van Quentin Tarantino. Ofwel ben je fan ofwel vind je het verschrikkelijk. Ik behoor dus duidelijk bij de eerste groep: van een beetje (veel) bloed ben ik niet vies, de dialogen, de spitsvondigheden, de gitzwarte humor, de verwijzingen naar andere films, personages, gebeurtenissen: zalig.

The hateful eight zag ik op een verloren woensdagnamiddag, in een zaal vol mannen. Echt, ik was de enige vrouw. Is dat nu echt zo’n typische mannenfilm? Misschien wel, ach dan hou ik maar van mannenfilms, kan mij het schelen.

tarantino

De eerste serie die we dit jaar bekeken was de Deens/Zweedse The Bridge. We keken via Netflix, op de laptop die ik aansloot op de televisie. Want nee, een smart-tv hebben we (nog) niet. Zo gaat het dus ook. De serie zit slim in elkaar, de hoofdpersonages zijn op zijn minst gezegd bizar, zeker de Zweedse Saga Noren, die een behoorlijk autistische politie-inspecteur speelt. Ze spreken Deens en Zweeds door elkaar, maar gezien ik niks ken van die talen, merk je maar weinig verschil. Mijn fascinatie voor die talen nam er wel door toe, en af en toe begrijp je wel wat woorden.

bridge

Ik huurde af en toe een DVD in de bib van Wevelgem en de eerste in het rijtje was “Alexandra’s Project“. Nog nooit van gehoord, maar het verhaal sprak me wel aan. Steve is manager, woont in een rustige buitenwijk, is vader van twee en ogenschijnlijk gelukkig getrouwd met Alexandra. Op zijn verjaardag wordt hij gepromoveerd en een verrassingsfeestje verwachtend vertrekt hij goedgemutst huiswaarts. Daar vindt hij een leeg huis met de rolluiken gesloten en de lampen uitgedraaid. Hij verwacht eerst dat iedereen zich verstopt heeft, maar kan uiteindelijk slechts een videoband met het opschrift “speel mij af” vinden.Wat daar op staat, is een grote verrassing voor hem én voor de kijker. Dit is een low-budget film uit Australië en boeide mij behoorlijk, alleen het einde is een beetje… mwah.

alexandra

Begin maart gingen we nog eens naar de bioscoop voor The Revenant. Er werd verteld dat je die film echt in de cinema moest bekijken. Ha ja, zeker als die een Oscar wint voor Beste Cinematografie. Hij kreeg ook een Oscar voor beste regisseur en beste acteur (ons Leonardo!), maar duidelijk niet voor beste scenario. Hallo! Soms had ik echt het idee dat ik naar een verfilmd stripverhaal zat te kijken. Totaal ongeloofwaardig, veel details die van de pot gerukt leken, voorspelbaar,… Maar inderdaad, Leo speelt de pannen van het dak en heeft wellicht wel een stukje afgezien in barre weersomstandigheden.

leo-xlarge

Met de leesclub gingen we naar de nieuwste Bridget Jones. Erg ontspannend en niét de verfilming van het laatste boek, maar heel speciaal enkel voor de film geschreven. Volgens mij komt er dus zeker nog een vervolg op de film, mét terugkomst van Hugh Grant, vermoed ik. (Hoop ik – een klein beetje) 😉

bridget-jones-online-image1

 

Natuurlijk keken we ook weer naar Orange is the new black, het vierde seizoen. Wat een schitterende serie is dat toch zeg! Bij het einde van dit seizoen heb ik echt moeten huilen, maar ik verklap niks!

Verder volgde ik de spin-off van The walking dead: Fear the walking dead. Meer gepraat en minder zombies, maar toch ook spannend genoeg om elke week opnieuw te kijken.

Ondertussen is The Walking dead ook weer te zien, meteen op FOX op maandagavond. Ofwel zit ik dan laat in mijn bed of sta ik op dinsdag extra vroeg op om de opname te bekijken. Ja, zo zot ben ik dus!

fear_full_cast

Op Canvas liep ook het tweede seizoen van The Leftovers, goed gemaakt en zeer onderhoudend. Wel nogal Amerikaans. Om een beetje tegengewicht te geven, keken we ook naar de twee seizoenen van Outlander. Van deze serie heb ik alle boeken gelezen en toegegeven, de verfilming is echt de moeite. Eén van de figuranten in Schotland is trouwens een vriend van ons!

Wat keken jullie vooral in 2016, of wat heb je er van onthouden?

 

 

 

Tiny is alleen thuis

Het begon goed: meteen na het werk thuisgekomen en pompoensoep gemaakt, ik at een paar sneetjes Fjordbrood met avocado en zalm en luisterde naar mijn afspeellijst op Spotify.

Mijn vriend is twee dagen weg voor het werk en dit is de eerste keer dat ik zo lang  – zonder kinderen – alleen ben in huis. Raar. Het voelt zelfs een beetje alsof ik weer zestien ben, toen mijn ouders voor een lang weekend weg waren.

Dus in plaats van te gaan sporten of braaf te lezen, begin ik te sneukelen. (Snaaien, voor de Hollanders!) Chips en kaasjes en salami. En kijk ik naar een film uit 1988. Maar dat is de schuld van Mr. Brubeck. Die vertelde laatst iets bij Falderie over een podcastDesert Island discs“, waarin telkens één bekend persoon zijn of haar acht favoriete nummers voorstelt, de liedjes die ze zouden meenemen naar een onbewoond eiland. De eerste aflevering beluisterde ik gisteren. De acteur Tom Hanks was aan het woord. Hij vertelt niet alleen over die muziek, maar ook over zijn jeugd, zijn passies, ouder worden, akteren,… Het is een interessante man.

En bij het zappen op Netflix kwam ik “Big” tegen, een film van bijna dertig jaar oud die ik al eerder zag, maar waar ik nog eens zin in had. Zeer gedateerd. Over een jongen die per ongeluk wenst dat hij volwassen zou zijn en dat ook effectief wordt, met alle gevolgen vandien. Een film waar ik nooit naar toe zou kijken, moest ik niet alleen zijn. (En ja, er zijn wel een hoop van deze soort films gemaakt in de jaren tachtig, ik weet het)

article-2458858-18bc7f9000000578-651_634x421

Maar het helpt om me af te leiden, om niet teveel te moeten nadenken, over dit volwassen leven. Over wat het betekent volwassen te zijn, en hoe weinig zorgen je hebt als je een kind bent. Lap, nu ben ik toch aan het nadenken.

Eigenlijk doe ik niks anders dan toen ik zestien was, en alleen thuis. Ik eet ongezond (of toch een stuk), kijk domme films, drink wijn, en ik schrijf. What else is new? Echt waar, dat lang weekend zonder ouders ben ik niet eens uitgegaan. Of toch niet veel.

Nu ga ik straks ook weer vroeg slapen, hoop dat mijn lief snel terug komt en ben ik een klein beetje bang van geluiden rond het huis. Gelukkig nog geen spin gezien. Tot nu toe. 🙂