festival

Tiny’s Graspopverslag

In 2015 waren mijn lief en ik er voor de eerste keer. Omdat het zo intens en speciaal was heb ik er drie blogposten over geschreven, lees ze hier en hier en hier, als je het van a tot z wil weten.

Dit jaar gingen we terug, mijn zoon was er ook maar hing daar ergens rond met zijn vrienden. Een verslagje van de hoogtepunten.

Vrijdag: omdat we pas na de middag konden vertrekken, zaten we vast in typische monsterfiles van de vrijdagavond en reden we in vier (4!) uur van west naar oost. Pas om half zes kwamen we aan in Balen, waar we een Airbnb-kamer hadden geboekt. Wat bleek: de gastheer en zijn lieve hond waren zo relaxed als maar kan zijn, de kamer was koel, het bed zacht en het huis afgelegen dus ’s nachts hoorde je er niks, heerlijk rustig. Bij het ontbijt bleek deze Peter een enorm aangename mens te zijn, die al behoorlijk had geleefd en vol verhalen zat. Een man naar ons hart.

Parkeren ging vlot, de wei opgeraken ook, al bleek er een massa volk te zijn, vooral voor de hoofdact Rammstein. Daardoor was het soms wel aanschuiven aan de toiletten. Maar, en je moet me echt geloven, drie dagen lang waren alle wc’s kraaknet, voorzien van voldoende toiletpapier, échte toiletten trouwens met spoelbak. Kraantjes om je handen te wassen, die ook dienst deden als drinkwaterpunt.

Het bier was fris en vloeide rijkelijk. En tijdens het allereerste optreden dat we zagen, keek ik vooral naar de drie grote videoschermen en wie zag ik daar opduiken? Mijn zoon! Ha, hij leeft, staat vooraan, en heeft plezier. Da’s het belangrijkste hé? Het hele weekend hebben we trouwens ge-sms’t met elkaar en op zondag zag ik hem even in ’t echt. Hij drinkt niet, zijn vrienden ook niet, maar ze gooien zich wel in de mosh pit en doen mee aan Walls of Death en zo meer. Voorbeeldje? Zie hieronder, en let vooral op hoe iedereen weer flink recht springt:

Vrijdag zag ik Dee Snider en Rammstein, maar tussendoor ook Brides Of Lucifer. Je kent dat meisjeskoor Scala? Die allerlei covers in een koor-jasje steken en daar al jaren veel succes mee scoren? Wel, waarom eens geen metal-nummer in zo’n jasje steken, dachten ze. We gooien er een ferme drummer en wat gitaristen tegenaan, steken de meiden in een sinister en over-the-top bruidskleed, maken een fenomenaal decor en dan maar op hoop van zegen. Wij stonden helemaal vooraan en wisten niet goed wat te verwachten, maar hallo! Wat was me dat zeg? Echt een wall of sound, ik daverde mee met het geluid en daar bovenop dat een aantal hemelse (duivelse?) meisjesstemmen. Erg speciaal en voor mij dé revelatie van Graspop.

 

Op zaterdag hebben we ons steentje bijgedragen voor het milieu en pikte ik iets meer dan 100 lege bekertjes op. Ik leverde die in bij het Recyclepunt en mocht als beloning 18 eendjes vissen. Oh jawel, met een stok en een haakje en witte en zwarte eendjes. Mijn prijs? Geen goudvis of plastic geweertje, maar twee vrijkaarten voor het reuzerad. Heerlijk! En! En! Een vrijkaart voor het skydeck, een podium zo’n tien meter hoog in de lucht waar je mooi zicht hebt op het podium en het hele festivalterrein. Hoera!

P1020818

P1020806

Foto  ©Tiny

Op zaterdag keken we vooral uit naar Deep Purple en voor de rest keken we mensjes. Ik meen zelfs blogger Thomas P. gespot te hebben want ik herkende hem aan zijn onderbroek:

Oh ja, we hebben nog wel wat bands gezien, mijn lief was grote fan van het Franse Gojira, maar dat was minder mijn ding. Alle lof voor mijn lief trouwens: we merkten maar weer eens dat we geen grote vriendenbende nodig hebben om ons te amuseren, maakten de grootste lol tesamen, maar deden af en toe ook een optreden alleen, en spraken terug af aan de Proximustent. Zowel hij als ik zijn graag eens alleen op stap, en dat moet kunnen.

Het moet gezegd, als ik alleen over de wei dartelde, kwamen allerlei vreemde mannen op mij af. Met een aaitje, een kusgeluidje, een vriendelijk complimentje, of een poging tot knuffel of kus. Let wel: allemaal respectvol en braaf, met humor en zeker niet storend. Ik weet écht wel wanneer mannelijke aandacht overdreven en belachelijk is, maar hier was het grappig en eigenlijk ook een beetje vleiend. Zelfs het jonge ventje van Proximus kwam geen verkoopspraatje met me houden, maar een ander soort babbel. 🙂 Grappig!

Denk je nu: maar Tiny toch, hoe doe je dat toch, met dat oude lijf van je drie dagen rondhossen op een festival? En ja, ik heb rugpijn en spierpijn in mijn benen en ben nog wat vermoeid. Ik ga veel neerzitten: als het droog is, gewoon in het gras, of liefst tegen een afsluiting om mijn rug wat te sparen. Af en toe de schaduw opzoeken en veel (gratis) water drinken. Maar ook in beweging blijven en dansen (niet headbangen, maar onnozel rondspringen, da’s beter!). Ook tijdens een optreden zet ik me soms eens op de grond, want anderhalf uur rechtstaan, dat hou ik amper vol.

Voor Steel Panther ben ik naar voor gegaan. Mijn lief vond het niks en is weggegaan, maar ik vond deze glamrock parodie de max. Spandex broekjes, wild haar (of pruiken) en make-up, vuile teksten, en meisjes op het podium die af en toe zich wat koelte toewuifden met hun eigen bh. Ja sorry, puberaal en vrouwonvriendelijk zeker weer, maar ik vond dat grappig. Iedereen moet daar gewoon doen waar hij/zij zin in heeft.

P1020833

Foto ©Tiny

Mijn eerste bleitmomentje was toen al voorbij. Tijdens het nummer Cats in the cradle, van Ugly Kid Joe. De tekst vind ik pakkend, als je luistert zul je wel begrijpen waarom.

Amy Lee is de dame van Evanescence, die later die dag ook hebben opgetreden en mij wederom hebben ontroerd.  Mooie en toch krachtige nummers. Hieronder de originele videoclip:

 

Zondag deed ik nog een toevallige ontdekking. Na de hereniging met mijn zoon (voor vijf minuten) passeerde ik langs de metal dome en herkende ik ineens volgend nummer:

Ok, Hush is oorspronkelijk een Deep Purple nummer, maar wat een toffe cover. Dit bleek Gotthard te zijn, een Zwitserse band genoemd naar de tunnel. Hun leadzanger is in 2010 overleden, maar een aantal jaar geleden hebben ze het snoepje van de week gevonden en als frontman ingezet. Dus ja, Tiny naar voor hé!

P1020836

Wazige foto ja, maar ik zag lang blond haar, een slanke gast die kan zingen en gitaar spelen en boem, dan ben ik verkocht. 🙂

Kortom, mijn weekend was super. Het kostte wel wat, maar ik kan hier wel een paar maanden van nagenieten. Ik hou het wel vol tot Dranouter, denk ik.

Tiny kijkt uit naar…

Het is nog geen mei en onze grote vakantie is al gedaan. En nu? Geen reisjes meer gepland, oei. Da’s ook niet van mijn gewoonte. We gaan dat hier een beetje forceren hé.

Welke andere leuke dingen komen er dan aan? Ik moet toch naar iets kunnen uitkijken…

  • 29 april is er een Golden Years party in Brugge. Je kent het al hé, geef mij wat jaren tachtig muziek (of ouder) en ik ben vertrokken voor een lange nacht op de dansvloer. Als je mij eens in het echt wil zien, trek uw dansschoenen aan en kom mij zoeken. Moeilijk zal ’t niet zijn: ik ben dat meisje (kuch) dat staat te dansen gelijk een zotje en dat weg loopt naar ’t toilet als Michael Jackson speelt. 🙂
  • 1 mei is er weer Red Rock Rally in Brugge. Hopen op mooi weer, want eerste festivalletje buiten en hopen op veel vrienden en vriendinnen. Trakteer mij gerust een pintje!
  • 9 mei ga ik nog eens naar een optreden, ook al weer van een oude rocker: Paul Carrack. Wedden dat de helft van jullie niet eens weet wie die man is? Ik zal jullie een Youtube filmpje cadeau doen en wie weet rinkelt er dan een belletje:

  • Eind mei wordt mijn lief vijftig. Geen flauw idee wat we gaan doen. De kinderen zijn er, dus een romantisch weekend ontsnappen zit er niet in. Een surprise fuif ook niet, want ik zou niet weten wie ik moet uitnodigen. Ik verzin nog wel iets.
  • Half juni is er weer Graspop, ik schreef er twee jaar geleden zeer uitgebreid over, in drie delen zelfs. En nu gaan we opnieuw. Niet met een tentje, dat ziet oma niet zitten (hihi) maar we logeren in de buurt met Airbnb.
  • Ik zoek nog wat leuke dingen in juli…
  • Begin augustus is er weer Dranouter, en wist je ’t al? Doe Maar komt! DOE MAAR!! 🙂
  • Op 12 augustus komen er nog een paar helden uit mijn jeugd naar het Nostalgie Beachfestival: UB40, Boomtown Rats, Nik Kershaw,… en er moeten nog namen bijkomen, ik ben benieuwd.

Verder hoop ik dat er nog een en ander bijkomt, want je moet niet denken dat ik heel de zomer thuis ga zitten koekeloeren. Nee nee, Tiny gaat op stap! 🙂

Tiny danst op Boombalfestival

De bourree, een mazurka, een jig, een polka, een handro, een wals in drie, vijf of acht tijden, een tovercirkel, een plinn, Strip the willow, een scottish, ik heb ze allemaal gedanst dit weekend.

Om de historiek van de naam Boombal te weten, verwijs ik je door naar hun site. Het festival, dat nu al voor de elfde keer doorging, vindt plaats in een grote groene weide in Lovendegem. Er zijn twee grote danstempels en een buitenpodium met een grote dansvloer er voor. Vergeet alles wat je weet over festivals, dit lijkt niet op Werchter, Pukkelpop en zelfs niet op Dranouter. Hier komen mensen vooral om te dansen op folkmuziek. Er zijn meer dan veertig bands die komen optreden en die elk nummer aankondigen met vermelding van welk soort dans het is. Dan verzamelt iedereen op de dansvloer, zoekt nog vlug een partner, of vormt een lange rij. (By the way, in bovenstaand filmpje ben ik zelfs eventjes te spotten, maar je moet supersnel zijn!)

Het leuke van dergelijke dansen en boombalfestivals is, dat je geen vaste partner nodig hebt. Iedereen danst met iedereen. Als je op de dansvloer staat, ga je gewoon rond en je komt sowieso iemand tegen die met je wil dansen. Jong, oud, springer of schuifelaar, alle nationaliteiten, iedereen danst met elkaar. Een dans zoals de jig of de tovercirkel zorgt ook dat je praktisch om de dertig seconden wisselt van partner, ideaal om te zien wie er allemaal is. En als je partner je niet aanstaat, ach dan ben je er in een mum van tijd vanaf.
Als ik moet kiezen, is de mazurka mijn favoriete dans. De muziek is traag en meeslepend, er zijn veel variaties en stijlen mogelijk, maar alles hangt af van je partner.

Lang geleden nam ik me voor om ALTIJD ja te zeggen op een uitnodiging om te dansen. Want ik vind dat het niet kan, als je op een dansvloer staat, en je weigert iemand een dans. Als je even niet wil dansen, ga dan even zitten of zo. Dus ja, op zo’n weekendje dans ik met tientallen verschillende mannen (en vrouwen, want dat kan ook!). En boy oh boy, wat een verschillen!

Sommige mannen hebben er al een paar uur dans opzitten, zweten vreselijk en zijn drijfnat. Als ze dan een deftige afstand behouden,  en niet erg stinken, dan is dat nog niet zo erg. Ik zweet zelf ook natuurlijk, dat kan je niet vermijden. Gelukkig zijn er meer en meer dansers die een hoop extra kleren meenemen en regelmatig gaan douchen en iets anders aan doen. (Ik ook!)

Anderen pretenderen van geweldige dansers te zijn en kennen alle pasjes, maar missen de muzikaliteit en dansen compleet uit de maat. Gelukkig komt dit zelden voor. Zeker op een boombalfestival zijn de meeste dansers behoorlijk geschoold/getraind.

Het leukste is natuurlijk als je met iemand danst, die je al een beetje kent, waar je al verschillende malen mee danste. Dan weet je wat je kan verwachten, maar dan kan je ook eens wat dichter dansen, lichaamscontact is vaak belangrijk. In bovenstaand filmpje is dat meteen duidelijk.

Ik ging helemaal alleen naar het Boombalfestival. Mijn vriend kon niet mee (en is ook niet zo’n danser) maar dat is daar totaal niet erg. Heel veel mensen komen alleen, door het dansen leer je snel mensen kennen. En ik deed de Dranouter-truc: ik gaf me op als vrijwilliger en werkte elke dag een uur of vier aan de bar. Een supermooie bar trouwens, met acht streekbieren op tap en drie op fles. Weer wat bijgeleerd: een Rodenbach Grand Cru schenk je heel anders uit dan een Cornet, en je tapt een Steenbrugge Blond anders dan een gewoon pintje bijvoorbeeld.


Het is wel vermoeiend. Na één dag dansen en bier tappen was ik kapot, ik strompelde naar de auto en reed terug naar huis, maar slapen tijdens een hittegolf lukt natuurlijk niet zo goed. Mijn rugspieren moeten dringend wat meer getraind worden, want de ouderdom slaat behoorlijk hard toe. Toch heeft men mij het afgelopen weekend tot drie keer toe een pak jonger geschat. Eén iemand zat er zelfs achttien jaar naast, hoera! Dansen houdt je jong hé. 🙂