facebook

Tiny stopte met Instagram

Al een tijdje geleden schreef ik over de belangrijke verschillen tussen bloggen en Instagram, omdat ik nog steeds denk dat sommige mensen het verschil niet goed snappen.

Instagram begon bij mij omdat ik foto’s wou delen op een ander medium dan Facebook of mijn blog, later ook omdat ik dit medium wou gebruiken om reclame te maken voor mijn bijberoep en eventueel ook voor mijn ‘gewoon’ werk. Maar ik leerde gaandeweg dat het véél meer oplevert om gewoon één medium te kiezen voor een bepaald doel en daar vol voor te gaan.

Voor tinyblogt bestond de Instagram-link al langer, en ja, ik maakte ook wel vaak stories en berichten over deze blogposts, dat was ook een soort reclame. Af en toe kreeg ik reacties van mensen die niet op mijn blog reageerden maar wel op IG, maar toegegeven, dat is een minderheid. En natuurlijk is het leuk om foto’s te delen als je op vakantie bent, zo zijn de mensen thuis ook een beetje “mee”, maar vaak komt dat toch zo over als “Kijk eens wat ik ben, hoe goed het hier is en hoe mooi en hoe lekker…”

Er kwamen ook nooit (of zeer zelden) selfies van mij op Instagram – als ik aan één iets een hekel heb dan is het wel daaraan. Soms deed ik wel eens een poging, op een story of zo, omdat die dan na 24 uur terug weg zijn, maar was dat een meerwaarde? Er heeft nooit een kat gezegd “oh wat ben je mooi” en daar was ik ook niet naar op zoek, eerlijk gezegd.

En hoe Sociaal is dat Sociaal Medium Instagram eigenlijk? Vond ik nieuwe contacten hierdoor? Zelden. In het begin had ik een leuke klik met een mede-Wevelgemnaar, die dan een basketcollega van mijn man bleek te zijn en in het echte leven niet eens deftig goeiedag kwam zeggen. Soms zette ik iets op IG om weg te geven en daar kwam natuurlijk wel reactie op (het woord GRATIS werkt als een vlieg op de stroop) maar omgekeerd ben ik nooit op zoek op Instagram om iets te verkrijgen.

Op den duur was ik veel te vaak aan het denken welke foto ik ging gebruiken om mijn blog aan te prijzen, of welke foto ik zou gebruiken om aan te tonen waar ik was, om informatie over iets te verstrekken,… en ik geef toe: ik kreeg daar stress van. Ik neem wel regelmatig foto’s met mijn gsm maar om die nu echt goed te noemen? Met een echte camera kun je nog altijd veel meer doen, noem het dan maar “slow pictures” zoals je slow coffee of slow cooking hebt. Ik deed altijd nog moeite om die op mijn groot scherm te bekijken en eventueel nog te bewerken, want ja, ik volgde enkele jaren fotografie en dan wil je daar toch iets meer mee doen.

Dus ja, ik heb het er mee gehad.

Wil je mij bereiken, dan kan dat nog altijd zonder rooksignalen. Een reactie op deze blog schrijven is ook niet moeilijk. Heb je zelf iets te melden of te tonen en denk je dat ik dat moet zien of weten? Stuur me de foto via WhatsApp, Facebook, mail, of print hem af en drop hem in mijn brievenbus. Iets meedelen zonder foto kan ook nog altijd.

Ga ik nu NOOIT meer op Instagram? Geen idee, misschien ben ik volgende week al terug.

Ga ik nu HEEL MIJN INSTA-ACCOUNT deleten? Nee hoor, je kan er nog steeds op scrollen als je niks beters te doen hebt. Maar je hebt vàst iets beters te doen. 😉

Dit is de eenendertigste dag in #40dagenbloggen

Tiny’s beste 9 op Instagram

Dat ik niet altijd een Insta-fan ben, is algemeen geweten. Ik lees lang niet alle piepkleine lettertjes op jullie stories en de likes kunnen me eigenlijk gestolen worden. Al ben ik wel benieuwd welke van mijn fotootjes afgelopen jaar het best gesmaakt werden.

Opvallend, maar ook wel verwacht: vier zijn er genomen tijdens onze reis in Kroatië.

Twee ondergaande zonnen en één opgaande zon (in Wevelgem, op vijf minuten wandelen).

Twee uit Brugge, vers uit de lockdown, begin mei toen ik op wandel ging door mijn geboortestad en omver werd geblazen door de schoonheid en de vele herinneringen.

Nummer drie is een foto van mijn mantra toen ik nog in Egypte zat, niet wist hoe en of ik kon terug keren en de paniek wat vaker aanwezig was.

I am alive. I am ok. My loved ones are ok. I am ok. I can’t change the past. I can’t control the future. I am alive. I am ok.

Die nummer vier is een inwijding: we hadden net nieuwe tuinmeubelen en Graspop was online. Een beetje gras in onze tuin, een goed muziekske en wat beeldmateriaal van die mannen, een drankje en een zak Dorito’s. Géén modder, géén zonneslag, geen oordopjes, geen bier in plastiek bekers, geen massa volk, geen rij aan ’t toilet, en ook wel gezellig. Ik vrees voor Graspop 2021 en doe een gok naar 2022, want daar naar verlangen doen we toch wel.

Ondergaande zon van nummer zeven, op een terras in Kroatië, ik denk de eerste avond ter plekke. We hadden een visschotel besteld, heerlijk was dat en goedkoop. Restaurants waren nog open en mondmaskers nog nergens verplicht. Er zat nog één ander koppel op het terras, verder was er geen kat. Of toch, een hele lieve die zo rond je been kwam draaien. Ik heb even die visschotel voor je opgesnord:

Ik krijg al weer honger…

Om te weten waar je moet zijn als je dat zicht wil zien en dat eten wil eten: Grill Tonia.

Dat het maar snel weer lente is…

Tiny weet niet altijd wat gezegd

Toegegeven, mijn leven is momenteel van drama gespaard: al mijn geliefden zijn gezond, ik heb een fantastische relatie en leuk werk.

In mijn nabije én iets verdere omgeving zijn er maar al te vaak mensen die het moeilijk hebben, maar écht moeilijk. Een stukgelopen relatie, een onverwacht overlijden, je werk verliezen, ziek zijn en niet weten waardoor en hoe het te genezen, chronische pijn, gekluisterd aan bed of rolstoel,…

Wat moet je dan zeggen? Wat zeg je tegen een vriendin die voor de tweede keer in een jaar tijd haar relatie ziet stuklopen? Blijkbaar zeg ik soms domme dingen. Zo dom, dat de vriendschap er kapot door springt. Zo zei ik bijvoorbeeld: dat ze meer tijd voor haarzelf moest nemen, dat ze eerst zichzelf moet terug vinden, dat ze al zoveel heeft meegemaakt,… Maar dat was wellicht niet wat ze wou horen. “Ik ben het beu, zei ze, stel je eens in mijn plaats! Maar wat zeg je dan wel?

Als je zo veel erge dingen mee maakt, is het natuurlijk niet voldoende om te zeggen “Je moet eerst jezelf terug vinden”, maar je kan nu eenmaal niet in iemand anders schoenen staan. En hoe graag je ook een beetje van dat verdriet overnemen, een stukje van die pijn mee te ervaren, fysiek gaat dat niet. Ik voel me dan schuldig, want ik ga gewoon terug naar mijn lieve vriend en durf al niet meer klagen over een weekje rugpijn.

Voor mij heeft iedereen recht op geluk en gezondheid, maar je kan het niet afdwingen hé?

Tegen iemand anders zei ik eerlijk: “Ik kan niks zinnigs zeggen. Je hebt ongelofelijk veel verdriet. Ze zeggen dat het beter wordt, maar wanneer dat zeggen ze er niet bij. Advies of raad heb ik niet, alleen grote armen om je mee te knuffelen.”

en

Je een berichtje sturen lijkt zo nietszeggend, en wat kan ik zeggen? Alleen maar dat ik wel al heel de dag aan je denk.”

Had ik dat een jaar geleden gezegd tegen die vriendin, zou ze dan wél nog met me praten? Menig nachtje lag ik hier al van wakker.

En dan vraag ik me af: die andere vriendinnen van jaren ver, die ik niet meer hoor, zou ik daar misschien ooit ook eens verkeerds tegen uitgeflapt hebben? Ligt het gewoon aan mij, ben ik te bruut? Te weinig empathisch? Enfin, als ze dit lezen, toch maar sorry, het was niet verkeerd bedoeld. Maar ik kan ook niet beloven dat ik in het vervolg alleen maar slimme dingen ga zeggen als jullie afzien. En ik verwacht dat ook niet van jullie als het mijn tijd is om ergens troost te zoeken.

Nog iets: ik vind dat mensen tegenwoordig veel te weinig hulp durven vragen. Iedereen zit maar in zijn of haar coconnetje en denkt “ik moet sterk zijn en zal hier zelf wel uitkomen”.  Zijn sociale media wel zo sociaal? Zit je enkel op Facebook of Instagram om te tonen hoe mooi het allemaal is? Of durf je ook de shit te tonen en het te benoemen als het lastig gaat?

Voorbeeldje: een vriendin haar mama is al jaren aan het dementeren, tijdens haar laatste dagen nam ze een foto van haar mama en postte die op Facebook. De oude mevrouw zat met haar ogen dicht, was heel bleek en had een ingevallen gezicht, duidelijk aan het wegkwijnen. Iemand reageerde: “Dat zou ik nu niet op Facebook zetten.” Waarop mijn vriendin heel dapper reageerde: “In een emotionele periode vind ik persoonlijk dat delen met allen die zich betrokken voelen, zeker helend en helpend kan zijn.” Het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn.

Als laatste nog dit: “Drama sells”. Waarmee ik bedoel dat je soms jarenlang genegeerd wordt, tot er iets dramatisch gebeurd in je leven en alle kennissen en zogezegde vrienden ineens weer tot leven zijn gewekt. Onze meest gelezen blogs zijn die over ziekte, ongeluk en miserie. Als alles goed gaat: dan kraait er geen haan naar je. Check mijn vorige blog over de moderne eenzaamheid.

Gaan we nu allemaal weer een beetje liever zijn tegen elkaar? Ik ga ook mijn best doen.

youarenotalone