eten

Tiny’s Aperol

Een paar jaar geleden, op weg naar Kroatië, ontdekte ik in Italië de typische aperitief Aperol Spritz. Niet zo bitter als Campari, met sinaasappelschijfje, spuitwater en prosecco of witte wijn (ik ken het juiste recept niet) en ik vond het lekker!

Twee jaar geleden, in een klein dorpje aan een meer, kostte zo’n groot glas nog geen drie euro. Later ontdekte ik dat dergelijk drankje bij ons meestal onder de cocktails valt en je er makkelijk 8€ voor neertelt. Gierig als ik ben, en ook omdat ik vind dat dit drankje vooral in zonnig Italië past, drink ik het zelden ergens anders.

Nu we een tijdje in Italië op vakantie waren, heb ik ze terug naar hartelust geproefd, bijna elke dag eentje, en nooit meer dan vijf euro betaald. Plus: je krijgt er altijd een schaaltje hapjes bij.

Mijn lief houdt meer van een biertje. Dus de barman in het dorp hier ziet ons tegenwoordig nog maar aankomen en floep, de juiste drankjes staan al op tafel.

Eerst meenden wij ons te herinneren dat je in Italië overal moet voor bijbetalen, ook voor de hapjes die je ongevraagd krijgt. Maar dat was wellicht enkel in Venetië of andere heel toeristische plekken. Hier krijg je het er echt gewoon bij. Zalig.

Een bloemlezing van de verschillende Aperols:

Ken je het? Drink je het ook? Of maak je het zelf? En wat gooi je er dan in?

Tiny’s hoofd wordt leger

Dag 22/40dagenbloggen

Al een week hier. Mijn hoofd wordt leger. Ik slaap beter. Bijna de hele nacht door in één ruk geslapen. Nu pas zijn mijn kuiten echt stijf, nog van de hike?

De korte tocht naar het winkelcentrum gisteren voelde bijna als een aanslag op mijn zintuigen. Ik wou wel graag eens mee, vooral om een yogadoek te zoeken, maar ik vond alleen sokken – de overvloed van winkels, kleuren, geuren, muziek, geluiden stoorde me mateloos en de anderen ook. Als je al een week een heerlijk rustige omgeving gewoon bent, is het normale leven meteen als een stuk abnormaler en zelfs schrikwekkend.

De theorie is nu al een stuk verder, nu komt anatomie en meer inzicht in de houdingen én lesgeven. Het enige wat ik minder vind is het tegelijk lesgeven in kleine groepjes. Als we met enkelen tegelijk praten, is dat storend. Maar misschien kunnen we van nu voort ook af en toe buiten zitten en ons opsplitsen. De shala is anders wel tof, ik ben er graag. En ik zei nog tegen Emily, dat ik me hier zo relaxed voel omdat ik niet constant dingetjes moet regelen: geen boodschappen, zelden denken aan eten klaarmaken, weinig beslissingen nemen, gewoon mee met de flow. De groep is zo compatibel, ieder doet wel iets om het de ander comfortabel te maken. Steeds is iemand een stapje voor om te helpen. Ik hoef het niet altijd te zien of te doen, er zijn genoeg anderen zoals ik en nog veel beter.

Mijn lichaam voelt goed. De extractie, haha, gaat ook verbazend goed. Alle dagen verse groenten en fruit en geen shit in mijn lijf. Ik ga dat zo missen. Of ik ga toch op zijn minst proberen om dat vol te houden, hoeveel keer ga ik dat nog zeggen!

Bijna tijd weer voor de meditatie om 7 uur, ook daarin heb ik mijn houding (terug) gevonden en elke dag lukt het beter. We zien wel weer wat vandaag brengt, maar het wordt positief.

Tiny eet als een yogi

Dag 18/40dagenbloggen

Na mijn leesclub weekend vol cava, hapjes en chips is dit wel een schril contrast…

Maar! Ik wou toch al zo lang wat afvallen? Ik wou toch gezonder gaan eten? Ik wou toch af van mijn koffie- en chipsverslaving? Wel, het is blijkbaar het moment.

In de yogaschool worden we ondergedompeld in een yogi way of living. Dat houdt onder andere in: genoeg slapen, maar niet te veel, genoeg eten, maar niet te veel, en niet (meer) toegeven aan je verslavingen.

Zo is er bijvoorbeeld geen koffie. Ik had dat al vermoed, en bracht een pot Bambu mee, granenkoffie op basis van chicorei en tarwe, smaakt behoorlijk echt naar koffie. De tweede dag kregen we echter uitgelegd dat we op die manier onszelf ‘bedriegen’: je snakt naar de smaak van koffie, zelfs al zit er geen cafeïne in, je zoekt naar een vervanger voor je verslaving. Misschien een beetje zoals Methadon voor een drugsverslaafde.

Deze morgen heb ik mezelf dan toch maar weer bedrogen, met zo’n kopje – en mijn hoofdpijn was meteen weg. Ik blijf proberen.

Er is ook geen suiker. En ook pikant eten zou niet goed zijn. Evenmin als uien. Of processed foods – hoe vertaal je dat eigenlijk? Geprefabriceerd eten? Zoals chips, koekjes,…

Mijn lief zei al, oei ben je wel zeker dat het een cursus is en geen concentratiekamp??, maar eigenlijk valt het goed mee. Zoals ik al zei: het is eigenlijk wat ik al jaren wou doen.

Wat eten we dan wel? Er is elke ochtend vers gebakken brood, soorten muesli, havermout, vers fruit en gedroogd fruit, yoghurt, kaas, eieren, veel soorten verse groenten, avocado’s, komkommer, tomaten, pompoen, bloemkool, noem maar op… Veel vers seizoensfruit: appelsienen, kiwi’s, bananen, appels,…

Veel kruiden, ook verse. Er is pasta, rijst, couscous,… Elke dag spreken we zo’n beetje onderling af wat we gaan klaarmaken, gisteren maakte ik van een overschot koude pasta een pastasalade met tomaten, komkommer, geitenkaas, basilicum en geroosterde pitten en zaden. Soms maken we iets in groep, en de anderen wassen dan af, voor lunch en ontbijt kiest iedereen een beetje zelf en tot nu toe werkt dat heel goed.

De voeding samen met de intense yogalessen zullen mij nogal doen veranderen, vermoed ik.

Helaas tot nu toe amper zon, een frisse zestien graden en af en toe een bui. Dus moest je denken dat ik de ganse dag met mijn gat in de zon lig: think again.