eten

Tiny laat het los

Ik hou nog altijd stevig vol dat ik geen controlefreak ben, maar soms kijkt mijn lief wel zeer bedenkelijk. Zo kan ik oeverloos twijfelen tussen restaurants als we ergens iets willen gaan eten, en wil ik zeker zijn dat het menu lekker is, en dat ik juist kies. En dat al mijn tafelgenoten dan ook even blij zijn.

Bij op reis gaan idem, ’t mag back to basics zijn, maar ik moet wel weten wat en hoe.

Toch is dat soms ferm vermoeiend en al een tijdje maak ik mij de bedenking, dat dit voor mij een leerpunt is. Dus ga ik aan de slag.

Vorige week ging ik uit eten met een vriend, hij had het restaurant uitgekozen. Prima keuze overigens (Tougou in Brugge). Toen de kaart kwam, bladerde ik er vlug eens door, en gaf ik de kaart aan mijn tafelgenoot met de woorden: “Hier zie, kies maar voor mij.” Ik ben een makkelijke eter, eet bijna alles, dus je kan weinig verkeerd doen. Bij deze was mijn keuzestress van de baan. We kregen heerlijke gerechtjes voorgeschoteld en ik was blij met elke keuze die op tafel kwam.

Dit weekend zijn mijn liefste en ik negen jaar samen, zoals elk jaar gaan wij dan eens ‘een beetje speciaal’ gaan eten en al jaren doen we dat in De Mangerie in Lauwe, bij Kortrijk. Super lekker, vriendelijke bediening, als het eens ietsje meer mag zijn. Waar voor zijn geld. Helaas, we belden te laat: ze zijn al volzet. Oei. En nu? We begonnen allebei gelijk twee zotten te kijken op tripadvisor, op google maps, en in ons geheugen. ’t Mocht niet te ver zijn, lekker en toch een beetje speciaal. Het ene na het andere restaurant bleek ofwel gesloten, ofwel hadden ze geen plaats meer. Mijn vriend zei: Laat mij maar zoeken, ik vind wel iets. Waarop Tiny gewoon zelf ook verder zoekt.

Tot de volgende dag het smsje kwam: “Voilà, ’t is gereserveerd.” Ah? En waar? Antwoord: “Dat zou je wel graag willen weten hé? Lastig hé, de controle niet hebben? 😉” Ah bon, gaan we die toer op. Okee dan, ik laat me dit weekend verrassen – ‘k zal ’t weten te zeggen of het naar wens was.

We gaan een stapje verder. Volgend jaar gaan we ook wel terug samen op reis (ik ga wel alleen naar Egypte, maar samen trekken we er ook op uit) en was de vraag: waar naartoe? Mijn vriend volgt nu al twee jaar avondles Spaans, omdat hij zelf al lang naar Zuid- of Midden-Amerika wil en daar graag ook met lokale mensen wil kunnen praten. Nu zei hij me: “Ik ben aan ’t kiezen waar we naar toe gaan, mag ik mij goesting doen?” Awel ja, ik laat het los. Voor hem makkelijk want dan maakt hij alle keuzes, houdt zich aangenaam bezig met de voorbereidingen en ik moet mij nergens van aantrekken. Misschien zal ik pas weten waar we naartoe gaan de week voordien?

Hij gaf wel tips:

  • In juli regent het er hoogstwaarschijnlijk elke dag een paar uur, maar het wordt er niet kouder dan 18 graden ’s nachts
  • ’t Is niet naar India (oh gelukkig!)
  • ben je bereid om uit je comfortzone te stappen en wat avontuurlijk te reizen?
  • openbaar vervoer is er vaak duurder dan een auto huren
  • maar soms zijn de wegen weggespoeld door de regen
  • er is een kust
  • er zijn bergen maar geen super hoge

Ik gok voorlopig op Cuba, wat denken jullie? 58181_110403_ytSsUT

 

Tiny vertelt over wat de woestijn met je doet

En ik ga ook vertellen dat er een verschil is tussen Egypte als land en de regio Zuid-Sinaï. Want ik zeg altijd “Tiny gaat naar Egypte” maar eigenlijk maken mensen dan vaak de verkeerde voorstelling. Ze zien piramides, Caïro en Luxor en cruises op de Nijl, luxe resorts en toeristische aanslagen.

Sinaï is een aparte regio,

een schiereiland tussen Afrika en Azië. Geografisch gezien ligt de Sinaï dus in Azië. Het noordelijke deel van de Sinaï bestaat voornamelijk uit platte uitgestrekte zandvlakten en grenst ook aan de Gazastrook. Het zuidelijke gedeelte echter, waar ik telkens verblijf, grenst aan de golf van Aqaba, die gevuld is met koraalriffen en kleurrijke vissen (geen haaien!). Aan de westelijke kant ligt dan de golf van Suez.

Wat belangrijk is om te weten is dat de oorspronkelijke bevolking in Sinaï bestond/bestaat uit Bedoeïenen, met een eigen cultuur en gewoontes. Een groot verschil met de “gewone” Egyptenaar.

sinai

Sinds maandagavond ben ik terug in het land.

Ik ben er nu al drie keer geweest, in mijn paradijsje. Let op, het is niet voor iedereen, dat zei ik al in een vorige blogpost. Back to basics op alle vlakken. Slapen, wassen, weinig doen en leren creatief zijn in je alleen zijn. Ik bedoel: creativiteit ontstaat bij verveling. Zelf verveel ik me daar geen moment en is het zelfs alsof de dagen nog te kort zijn.

Wat doe je daar dan de hele dag,

is een vraag die vaak wordt gesteld. Als je de dag volledig wil benutten, dan raad ik het volgende uurschema aan (please, lach nu eens hartelijk bij de term ‘uurschema’ want ik draag daar niet eens een horloge en kijk amper op mijn gsm).IMG_0589

6u (wanneer het licht begint te worden in mijn hutje): ik sta op, wandel naar buiten, rek mij uit en ga mij installeren voor het schouwspel dat zonsopgang heet.

7u: ik verfris mij met koud water en ga wandelen langs het strand (je kan zeker een uur lang wandelen of meer zonder dat je iemand tegen komt – de occasionele hond of kameel niet meegeteld)IMG_0553

8u: ik haal een kopje koffie/thee en zeg “Sahab al cher” tegen Mohammed of Amir, die zegt “Sahab an nour” terug. (Ik heb nu goeiemorgen gezegd en hij zegt “ook veel licht voor jou” terug.) Ik lees wat, babbel met andere reisgenoten en wacht tot het belletje rinkelt.

9u: Ontbijt. Rijkelijk.

10u: Bikini aan, zwemmetje, liggen, rondlopen, lezen, luieren, naar muziek of podcast luisteren, schrijven, tekenen,…

13u: lunch als je wil en als je nog een hongertje begint te krijgen (soep, vers brood, salade, of een pizza, of wat spaghetti,…)

14-16u: idem als ’s morgens maar na 16u zakt de zon al achter de berg en moet je zorgen dat je gewapend bent tegen de opkomende muggen.

16u – 19u: beetje yoga, beetje mediteren, naar muziek luisteren, babbeltje doen, wandeling naar de buren, theetje drinken (en misschien ga ik de volgende keer tijdens deze uren een dansmomentje inlassen).

19u: Diner. Rijkelijk. Soms dessertje. Altijd koffie/thee. Denk in de richting “eten tot je niet meer kan en dan toch nog een goestingske hebben omdat het allemaal zo lekker is“.

20u: Kaarten, gezelschapsspel, zangstonde (hahaha), vuurcirkel, waterpijp,…

En rond 22u is het tijd voor Bed-lehem. Tenzij je wil nagenieten bij het vuur (als er niet te veel wind is tenminste).

Sleep. Repeat.

Hoe simpel kan het leven zijn.

En okee, we hebben twee uitstappen gemaakt. Daar later meer over.IMG_0616

Wat de woestijn met me deed?

Mij doen vertragen, dat vooral. Mijn horloge en idee van tijd achterwege laten. Terug zoeken naar wie ik werkelijk ben. Wat heb je écht nodig om te leven, om ergens op een vreemde plek toch gelukkig te zijn?

Nu ik de eerste keer een soort mini-groepje begeleidde, kwam ik tot het besef dat het zorgende echt wel in mij zit, ik was héél veel bezig met het welbevinden van mijn medereizigers. Een paar dagen later sprak ik dit ook uit en werd het duidelijk dat ze wel hun plan konden trekken en ik niet de rol van animator van dienst hoefde te spelen.

Hoe erg ik kan genieten van natuur: de zon, het water, de fantastisch mooie lucht en bergen, de duinen in de woestijn, de canyon, de sterrenhemel ’s nachts,… en dat op me in kan laten werken door er daadwerkelijk en letterlijk bij stil te staanDSC_0153

En hoe enorm graag ik eet, en wat gezond eten met je lichaam doet. Ik heb in deze acht dagen nul fysieke klachtjes gehad, geen rugpijn, geen maagklachten, geen hoofdpijn,…

Verder las ik ook nog een speciaal boek, iets over ademen, maar ook daar later meer over. Volgende week ga ik daar iets mee doen.

Ik had verwacht dat ik in een dipje zou vallen, maar ik zit nog altijd op een woestijn-roes, denk ik. Voel me super goed. De enige traantjes kwamen tijdens een liedje in de zumba, ik hoorde iets van “I want to see the sunrise…” en ik verlangde terug naar die schitterende zonsopgang. Maar ik ben ZO dankbaar dat ik dit weer heb mee mogen maken én kunnen delen met een paar fantàstische mensen.

Volgende Sinaï-reis: 16 tot 26 maart 2020.

 

Tiny in Kroatië (Dubrovnik en omgeving)

Dubrovnik in het hoogseizoen is zoals Brugge tijdens een braderie of de Heilig Bloedprocessie: massa’s volk. Voordeel in Brugge is dat die massa na 20u wel zo ongeveer verdwenen is, en in Dubrovnik helemaal niet.IMG_5090DSC_0023

Let wel: de stad is prachtig maar als je kan, ga buiten het seizoen. Wil je toch een beetje rustig kunnen wandelen, vertrek dan al vroeg ’s morgens naar de oude stad want vanaf 10u is de massa daar. Veel cruiseschepen leggen aan in Dubrovnik en die worden daar dan allemaal gedropt.

Vanaf de luchthaven kun je super makkelijk met de airport shuttlebus naar de stad, voor 7€ ofwel 55 Kuna.

Wij waren zo slim om te logeren in Grüz, de oude haven van de stad die op 3 kilometer van het centrum ligt. Busverbindingen zijn top, dus daar hoef je ’t niet voor te laten. Kom niet met de auto, want da’s al helemaal niet te doen.DSC_0001

In Grüz zijn er niet alleen goedkopere logeeradressen maar ook gezellige en goedkopere restaurants. Er vertrekken ook elke dag boten die de eilandjes bezoeken. Zo kun je naar de Elafiti-eilanden: Kolocep, Lopud en Sipan. Wij boekten al op voorhand een tour bij Dubrovnik-boat.com en waren erg tevreden van de service: als je online boekt, komen ze je zelfs gratis ophalen van je hotel. Prijs voor één dag: 35€ per persoon, lunch inbegrepen en heel de dag frisdranken, water en wijn!

De stadsmuren van Dubrovnik kun je bezoeken: 25€ per persoon om op die muren trap op trap af te lopen tussen de rest van de toeristen. Dus nee, dank u. Wij liepen voorbij de oude stad een stukje naar omhoog en hadden ook een heel mooi zicht op de stad, gratis.WhatsApp Image 2019-09-01 at 16.03.51

We hebben welgeteld één bar bezocht in Dubrovnik: de BUZA-bar, die ligt verscholen in een uitgeholde rots, heel speciaal. Je hebt er fantastisch uitzicht op de zee en als je durft kun je gewoon van de rotsen in de zee springen. Wij waren er tegen valavond en voelden ons superhip. De drankjes zijn er ‘gewoon’ duur maar niet extreem, en er is GEEN toilet – wel belangrijk om te weten! De muziek was ook wel een dingetje: we hoorden tijdens het anderhalf uur dat we er zaten welgeteld twee liedjes: “I need a dollar” van  Aloe Blacc en “Crazy” van Gnarls Barkley. Volgens mij hadden ze de repeat knop met de shuffle knop verwisseld. Djiezes!

Op de derde dag gingen we alvast de huurauto ophalen en reden we ’s avonds een klein beetje verder (5 km) voorbij Dubrovnik naar het kustdorpje Zaton. Wat een verademing! Een superleuk strand, waar voornamelijk de lokale mensen komen verpozen en zwemmen (kristalhelder water!), ideaal voor kindjes want heel langzaam aflopend, en een paar gezellige restaurants. In Konoba Dandy at ik de beste zeebaars die ik ooit heb gegeten, die vergeet ik nooit meer! Het uitzicht was de max, het was romantisch, er waren géén muggen en we luisterden de hele avond naar één cd van Eros Ramazotti. Het kon erger hé? 😉