eten

Tiny ging kamperen

IMG_1520Mijn kampeerervaringen tot nu toe zijn nogal verschillend te noemen. Toen ik 19, 20 was, ging ik wel eens met een simpel tentje en een vriendje gaan kamperen: in Limburg, waar we uit de tent dreven door de zware regen; en later in de Dordogne, waar we uit de tent dreven van het zweet (hittegolf).

Toen mijn zoon een kleuter was, koos ik voor een bungalowtent op een camping waar van alles te doen was. Héél leuk, want toch een kampeervakantie, met een beetje luxe (échte bedden, kookstel en koelkast en ruimte in de tent). Dit deden we opnieuw, met drie opgroeiende kinderen – maar dat was toch wat minder: het gebrek aan personal space en privacy voor ons als koppel was een domper op de vakantievreugde.

Nu onze reis naar Cuba niet doorging, besloten we om te gaan kamperen, maar dan echt ouderwets kamperen Dus niet op een grote camping, niet in een voortgebouwde tent, geen luxe camper, gewoon wij, den otto en een tentje waar je niet in kan rechtop staan. Maar wel een Fresh & Black tent van een niet nader te noemen merk, zo eentje zonder tentstokken, maar één die je voor een stuk kan opblazen. In vijf minuten staat het ding recht. (Trouwens, we waren meestal de enigen die op deze manier kampeerden, verder waren er vooral van die mastodont mobilhomes, campervans, kortom huizen op wielen. Zeker in onze generatie waren wij duidelijk de arme luizen van de hele camping.)

We kozen voor mini-campings, die heel rustig gelegen waren, liefst aan het water. Enter: de muggen. Hoewel het eigenlijk nog mee viel, ik ben in totaal maar 13 keer gestoken in drie weken tijd. Let op: ik neem mijn voorzorgen. Ik heb een lading muggenspray mee, als de zon vertrekt dan loop ik rond in lange broek + kousen + shirt met lange mouwen (geen zicht). En de tent ritsen we ALTIJD dicht. ALTIJD. Die kutbeesten proberen toch altijd hun weg naar binnen te zoeken en ha! – het is ze geen enkele keer gelukt. IMG_0426

Campingkoken: ik kan dat! One pot pasta, barbecueën op zo’n onnozel picknicksetje van 2,49€, elke ochtend koffie met de fluitketel op een mini gasvuurtje, groentjes bakken in de ene pan die we mee hadden. Lekker hoor!

We waren ook voorzien van een frigobox die je op het elektriciteitsnet kan aansluiten, en hoera want op bijna elke camping was er stroom én water vlakbij de tent.

Toch gingen we af en toe uit eten, want lokale restaurantjes met verse vis en goedkope lekkere wijn: meer moet dat niet zijn. Ook dààr: social distancing, tafeltjes ver verspreid, obers met mondmasker, overal handgel,…IMG_7988

Terug op de campings: we hadden met niemand contact, bleven in onze eigen tweepersoons-bubbel. Een keer zwaaien of vriendelijk knikken naar een passerende buur, ja. Receptie was telkens ook achter plexiglas en vaak mochten we ons eigen plekje uitkiezen op de camping.

Drie weken buiten leven: ik ben al lang zo bruin niet meer geweest en we zijn totaal geen zonnekloppers. Maar niemand zal het zien (weeral niet), want ik ga sowieso mijn contacten weer beperken de volgende dagen. What else is new?

Tiny’s ontdekkingen in quarantaine

Op den duur wordt een mens wat creatiever en gaat men dingen her-ontdekken.

  • Mijn nagels kan ik weer eens laten groeien. Ik kan geen massages gaan geven, dus moet ik ze niet per se kort houden. Eindelijk een kans om al die soorten nagellak uit mijn kast nog eens te proberen (en de slechte weg te gooien).
  • Ik lees me te pletter, niet dat zoiets een ontdekking is, maar wel zalig dat ik weer eens een boek kan uitlezen in één of twee dagen en dat is toch jàren geleden. Laatst gelezen: 1. Het moois dat we delen, van Ish Ait Hamou (lezen we met de leesclub); 2. Vox, van Christina Dalcher (beetje genre Handmaid’s tale); 3. Mijn leven na jou, van Katherine Center (nogal romantisch maar ook realistisch en een beetje klef op het einde, maar ontspannend) en 4. Hier is alles veilig, van Anneleen Van Offel, nu in bezig.
  • Frambozenplantjes waar er twee van de drie vorig jaar zijn doodgegaan, komen nu toch weer hun kopje opsteken en zijn precies vermenigvuldigd? Ah! Zou Menck dan toch gelijk gehad hebben, dat die dingen groeien gelijk niks? I’ll keep you posted.
  • Paaseieren verstoppen voor een 15- en 18-jarige mag een beetje ingewikkelder zijn hé. We verstopten dus 34 kleine eitjes in papier, 9 grote witte en 9 grote bruine, ’s morgenvroeg (niet op Pasen maar enkele dagen later, zodra de kinderen weer bij ons waren). Het verstoppen zelf vonden wij zelf al fantastisch, zoeken naar leuke plekjes, beetje inventief zijn, hoewel we na afloop tegen elkaar zeiden, dat we ze eigenlijk zelf niet meer allemaal wisten liggen… De tieners hielden er zich bijna een uur mee bezig, vonden er héél veel. Hadden af en toe wat tips nodig (koud, lauw, warm, héét, héél héét!). Dat ene witte ei… geen idee waar het gebleven is. Ondertussen wellicht al lang gesmolten of opgegeten door de vogeltjes? Een ander eitje werd drie dagen later ontdekt tijdens het gras maaien, het was geen eitje meer maar chocopasta in een papiertje…
  • Ik neem amper foto’s. Instagram kan me deze dagen vierkant gestolen worden, ik heb het er een beetje mee gehad. Toch vond ik een plekje hier vlakbij waar ik ’s morgens naar toe liep, met een mooie zonsopgang. IMG_6719 2
  • Nieuwe recepten: Linzensalade met feta, avocado, kerstomaten, komkommer en daarbij een zelfgemaakte portie falafels. En straks gegrilde asperges met courgettini, rucola en kerstomaatjes. 

    Hebben jullie nog leuke ontdekkingen gedaan?

Tiny laat het los

Ik hou nog altijd stevig vol dat ik geen controlefreak ben, maar soms kijkt mijn lief wel zeer bedenkelijk. Zo kan ik oeverloos twijfelen tussen restaurants als we ergens iets willen gaan eten, en wil ik zeker zijn dat het menu lekker is, en dat ik juist kies. En dat al mijn tafelgenoten dan ook even blij zijn.

Bij op reis gaan idem, ’t mag back to basics zijn, maar ik moet wel weten wat en hoe.

Toch is dat soms ferm vermoeiend en al een tijdje maak ik mij de bedenking, dat dit voor mij een leerpunt is. Dus ga ik aan de slag.

Vorige week ging ik uit eten met een vriend, hij had het restaurant uitgekozen. Prima keuze overigens (Tougou in Brugge). Toen de kaart kwam, bladerde ik er vlug eens door, en gaf ik de kaart aan mijn tafelgenoot met de woorden: “Hier zie, kies maar voor mij.” Ik ben een makkelijke eter, eet bijna alles, dus je kan weinig verkeerd doen. Bij deze was mijn keuzestress van de baan. We kregen heerlijke gerechtjes voorgeschoteld en ik was blij met elke keuze die op tafel kwam.

Dit weekend zijn mijn liefste en ik negen jaar samen, zoals elk jaar gaan wij dan eens ‘een beetje speciaal’ gaan eten en al jaren doen we dat in De Mangerie in Lauwe, bij Kortrijk. Super lekker, vriendelijke bediening, als het eens ietsje meer mag zijn. Waar voor zijn geld. Helaas, we belden te laat: ze zijn al volzet. Oei. En nu? We begonnen allebei gelijk twee zotten te kijken op tripadvisor, op google maps, en in ons geheugen. ’t Mocht niet te ver zijn, lekker en toch een beetje speciaal. Het ene na het andere restaurant bleek ofwel gesloten, ofwel hadden ze geen plaats meer. Mijn vriend zei: Laat mij maar zoeken, ik vind wel iets. Waarop Tiny gewoon zelf ook verder zoekt.

Tot de volgende dag het smsje kwam: “Voilà, ’t is gereserveerd.” Ah? En waar? Antwoord: “Dat zou je wel graag willen weten hé? Lastig hé, de controle niet hebben? 😉” Ah bon, gaan we die toer op. Okee dan, ik laat me dit weekend verrassen – ‘k zal ’t weten te zeggen of het naar wens was.

We gaan een stapje verder. Volgend jaar gaan we ook wel terug samen op reis (ik ga wel alleen naar Egypte, maar samen trekken we er ook op uit) en was de vraag: waar naartoe? Mijn vriend volgt nu al twee jaar avondles Spaans, omdat hij zelf al lang naar Zuid- of Midden-Amerika wil en daar graag ook met lokale mensen wil kunnen praten. Nu zei hij me: “Ik ben aan ’t kiezen waar we naar toe gaan, mag ik mij goesting doen?” Awel ja, ik laat het los. Voor hem makkelijk want dan maakt hij alle keuzes, houdt zich aangenaam bezig met de voorbereidingen en ik moet mij nergens van aantrekken. Misschien zal ik pas weten waar we naartoe gaan de week voordien?

Hij gaf wel tips:

  • In juli regent het er hoogstwaarschijnlijk elke dag een paar uur, maar het wordt er niet kouder dan 18 graden ’s nachts
  • ’t Is niet naar India (oh gelukkig!)
  • ben je bereid om uit je comfortzone te stappen en wat avontuurlijk te reizen?
  • openbaar vervoer is er vaak duurder dan een auto huren
  • maar soms zijn de wegen weggespoeld door de regen
  • er is een kust
  • er zijn bergen maar geen super hoge

Ik gok voorlopig op Cuba, wat denken jullie? 58181_110403_ytSsUT