emancipatie

Tiny en de holebi’s

In 2008 liep ik rond in Amsterdam tijdens de Gay Pride. Fantastische ervaring. Mijn drie partners in crime voor die dag waren ook couchsurfers die ik de dag ervoor pas had ontmoet, het was bijna een klucht: een lesbienne, een homo, een bi-man en ik. Die dag verliep erg feestelijk, ik genoot van de parade op de grachten, de sfeer in de straten, de heerlijke feestmuziek, karaoke en dragqueens en iedereen was vrolijk en blij. De homosexuele man die bij ons was, was een Italiaan en hij vertelde hoe hij genoot van de open sfeer in Amsterdam, dat zoiets in zijn thuisland amper mogelijk was, dat hij steeds moest opletten wat hij deed, wat hij zei en wat hij aantrok, dat hij al meer dan eens in elkaar was geslagen.

Foto: Reguliers.net

Het meisje dat op meisjes viel, was een Poolse en zei dat ze in haar thuisland het voor quasi iedereen geheim hield dat ze lesbisch was, omdat er veel mensen openlijk tegen homoseksualiteit waren, zelfs in haar eigen familie.

Helaas zijn mijn foto’s van die dag verdwenen, jammer want het waren zo’n kleurrijke sfeerbeelden.

In de late jaren tachtig viel ik op een knappe jongen, die later homo bleek te zijn, maar ik had dat natuurlijk weer niet door. Ondertussen is hij nog altijd samen met zijn man, ’t zijn schatjes. Ik heb een paar vriendinnen die lesbisch zijn, ook schatjes. De mama van mijn pluskinderen is ook lesbisch. Hoe dat precies zit, ga ik hier niet uitleggen, ze worden er gelukkig zelden mee gepest en dat zou ook totaal geen issue mogen zijn.

Zelf ben ik redelijk hetero, iets waar ik niet te veel over wil uitweiden maar dat ik ooit al verliefd was op meisjes, geef ik gerust toe. Ook hier zou er véél meer openheid in mogen komen, er rust nog altijd een taboe op het uiten van die bepaalde gevoelens. Nog steeds zijn volwassen mannen en vrouwen bang om toe te geven dat ze ooit/soms/vroeger nog gevoelens hebben gehad voor iemand van hetzelfde geslacht. En dan? Net omdàt we bang zijn om dit te uiten, is er nog steeds sprake van schaamte, van angst om uitgemaakt te worden voor homo of lesbo of watdanook. Net omdàt we bang zijn, steken we liever onze kop in het zand.

Door de vreselijke gebeurtenis in Beveren (David van 42 werd vermoord in een park door drie jongens die blijkbaar al eerder homo’s hadden aangevallen) en na het lezen van dit artikel, wou ik hier ook nog even een lans breken voor openheid en gelijkheid. Ik kan er met mijn kop niet bij dat zoiets anno 2021 gewoon nog gebeurt. Maar in het artikel wordt duidelijk gemaakt hoe dat precies wèl kan, hoe het komt, vanwaar die homohaat ontstaat. Lees dàt even voor meer duiding, ik kan het zelf niet beter uitleggen.

Foto door Shamia Casiano op Pexels.com

Dit is de zesentwintigste dag in #40dagenbloggen

Tiny en de vrouwen

Eerst en vooral: ik schrijf dit stukje op 8 maart, vrouwendag. De meeste van mijn berichten, zo niet alle, schrijf ik enkele dagen of langer voordien. Ik had er gewoon niet op tijd aan gedacht, aan die vrouwendag. En toen ik het stukje las van Vief, over haar vrouwen, dacht ik: Potverdorie, ik schrijf altijd maar over die mannen, dat kan anders! Dus hup, meteen inspiratie.

De vrouwen in mijn leven:

  • Mijn moeder, madre, mama, is nog steeds héél belangrijk in mijn leven maar dan vooral omdat ik nu meer voor haar zorg, dan zij voor mij. Ze heeft me opgevoed tot de zelfstandige vrouw die ik ben, heeft me dikwijls op mijn plaats gezet en vaak ‘nee’ gezegd. Ze is nu nog altijd koppig en eigenwijs, maar ook lief en dankbaar. Ze is veel vergeten. Ze weet niet meer hoe ze altijd een pro was als het op nieuwe dingen leren aankwam. In heel veel geïnteresseerd, net als ik. Nu is ’t vooral: “Wanneer gaan we eten?” en “De tv staat te luid” of “De radio staat te stil” en ook heel vaak: “Dat licht is hier té fel.”
  • De twee beste vriendinnen die ik had, al sinds de lagere school, al zaten ze niet in mijn klas. De één was een jaar jonger en de ander twee jaar ouder. Maar ze hebben mij veel geleerd en ik hen. We maakten avonturen mee, spartelden door onze schoolloopbaan, trouwden en kregen kinderen. Zij elk twee meisjes en ik één jongen. We zijn wat uit elkaar gegroeid maar ik heb nog steeds wat contact met hen en al is het maar dat beetje, ik ben er toch dankbaar voor.
  • De vriendinnen die ik later op school leerde kennen en die beurtelings meer of minder in mijn leven zijn. Ze kennen me goed, weten hoe mijn verleden in elkaar zit en we hebben vaak aan één woord genoeg.
  • Vrouwen die ik leerde kennen door het Couchsurfen, zowel in mijn geboortestad als van overal ter wereld. In 2008 organiseerde ik samen met een Zweedse, een Canadese en een Griekse een Independent Women Meeting in Brugge. Heerlijke herinneringen aan en héél veel uit geleerd. Over de Canadese Anick-Marie heb ik al eerder geschreven, met de andere twee heb ik geen contact meer.
  • De vrouwen die ik leerde kennen via een simpele oproep op de blog van Kelly, toen ze het over het opstarten van een leesclub had. Wij wilden dat ook wel doen in Brugge en vonden al snel een aantal vrouwen die ook interesse hadden. We zijn nog steeds met de zeven starters, af en toe kwam er iemand bij of viel er iemand weg, maar deze zeven houden we bij elkaar. We willen het niemand aandoen om ons leesclubgroepje te komen vergezellen omdat het al làng niet meer over boeken gaat, maar over onszelf. Het zijn echte vriendinnen geworden, ik zie ze stuk voor stuk doodgraag en iedereen is ook altijd voor elkaar bezorgd. Toen er eentje COVID had + heel haar gezin in quarantaine zat, werd er door enkele van ons ook eten op de stoep gezet. Ik verlang al naar de tijd dat we (1) terug mogen samen komen om live te “vergaderen” en (2) als we terug een weekendje weg met ons zeven kunnen organiseren.
  • De vrouwen die ik leerde kennen via een blogmeeting, nu ook al weer zes jaar geleden. Enkele bleven plakken en we hielden vaker contact, allemaal lieve schatten die ook in West-Vlaanderen wonen. Vanaf de eerste lockdown spraken we met een kleine delegatie af om eens te gaan wandelen en we zijn dit blijven doen. Niet altijd met vier, maar vaak ook eens gewoon met twee, of met drie, soms met kindjes er bij, soms zonder. Ladies, wandelbitches, you know who you are. Mijn baken in donkere tijden, mijn reddingsvest als de boot dreigt te kantelen, mijn vuurtoren om terug het licht te zien. (Ik kijk te vaak naar Beau Séjour, valt het op? 😉

Dit is de drieëntwintigste dag in #40dagenbloggen

Tiny en sterke vrouw #1: Anick-Marie

(You will find an English translation below)

Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Daarom wil ik een paar vrouwen in de kijker zetten die bijzonder zijn.  

dsc_0011-3

In 2008 organiseerde ik samen met een Zweedse, een Griekse, een Australische en een Canadese vrouw een “Independent Women Meeting”, via Couchsurfing. Een heel weekend kwamen vrouwen van over de hele wereld samen in Brugge voor een hoop evenementen: een stadszoektocht (had ik gemaakt), karaoke, discussies, bier proeven,…

Zo leerde ik Anick-Marie kennen, zij was de Canadese van ons gezelschap. Tot dan toe hadden we elkaar enkel nog maar via het Internet gesproken en ik moet zeggen: de eerste indruk was verpletterend. Ze maakte een ongelofelijke indruk op mij met haar persoonlijkheid, haar uiterlijk en haar intelligentie, grappigheid en wereldwijsheid. Door de jaren heen zagen wij elkaar regelmatig, ze was een moderne nomade, had geen vaste woonplaats en voelde zich daar prima bij.

Nu woont ze in Chambéry in Frankrijk met haar man en vindt ze zichzelf al wat meer sedentair. Ik sprak haar afgelopen weekend in Lille, waar ze was uitgenodigd op het vakantiesalon Tourissima om te spreken over haar ervaringen met alternatief reizen.

Hitchhiker

Anick-Marie reist al alleen vanaf haar zestiende. Ze trok het huis uit en ging op stap, zo simpel was het. Ze ging liften omdat ze geen geld had voor de trein, de bus of wat dan ook, maar gaandeweg bleef ze liften, puur voor de fun. En voor de talloze sociale contacten, de vreemde ontmoetingen, de leerzame gesprekken en de (gelukkig) weinige slechte ervaringen. Ook van dat laatste heeft ze alleen maar geleerd en nee, ze is niet bang. Ze kreeg hierdoor haar op haar tanden, weet perfect hoe ze een gevaarlijke situatie moet vermijden of aanpakken en kan je hierover ook duizend tips geven. Ze geeft lezingen over solo reizen als vrouw, over liften als vrouw alleen, en ze schreef er zelfs een boek over. Ze beschrijft zichzelf als een neo-nomade en een vagebond. Neo-nomade wil zeggen dat ze op een vernieuwende manier op geen enkele plaats lang blijft, en vagebond omdat ze altijd reist met erg weinig bagage. Zelf heeft ze ook een blog en schrijft onder andere ook artikels over andere vrouwen die liften.

Sun-trip naar Kazachstan

In 2013 ondernam ze een reis van Frankrijk naar Kazachstan. Per fiets. Zo’n eco-fiets op zonne-energie. De organisatie heet Sun-trip en was eigenlijk een wedstrijd, maar Anick-Marie deed dit niet om de eerste te zijn, wel om de eindmeet te halen puur op eigen kracht, terwijl ze logeerde bij mensen thuis of kampeerde. Ze is geen sporter, had voordien nog maar zelden gefietst en heeft geen afgetraind lichaam. De meer dan 8400 kilometer legde ze af in tachtig dagen, exact wat ze zichzelf had voorgenomen. Ze fietste over de eindmeet in Astana met een rok aan, puur omdat ze wou duidelijk maken dat ook vrouwen dit aankunnen. Lees meer hier, over haar ervaring, er is ook een filmpje.

Poly-amory

Anick wil niet in een hokje geduwd worden. Ze zei me: “Je kan verliefd zijn op iemand, maar je kan niemand dwingen of controleren om dezelfde gevoelens te hebben. Als het wederzijds is, dan is dat een cadeau, maar als het niet zo is, dan vind ik dat niet erg.” 

Recent schoor ze de helft van haar haar en de verfde ze de andere helft paars. Ze zei: “Sindsdien word ik weer veel meer nagekeken door jonge vrouwen, die blijkbaar in mij geïnteresseerd zijn. Dan lach ik vriendelijk terug en voel me super.” 

Ze vindt het zalig om thuis te komen bij haar man (vorig jaar trouwde ze met een Fransman) en de eerste twintig minuten gewoon te liggen mediteren in zijn armen. Hij is mijn haven, mijn rustpunt, mijn rots als ik even niet meer verder kan zwemmen. Ik wil altijd gas geven, maar hij bedient de rem en zo geraken wij samen waar we willen zijn. 

Waarom zou je maar van één iemand kunnen houden tegelijkertijd? Dat is waar polyamory voor staat, maar dan nog zijn er veel verschillende relaties mogelijk. Anick-Marie vindt vooral dat je er over moet communiceren. Als het niet duidelijk is voor alle betrokken partijen, dan bedrieg je niet alleen je partner maar ook jezelf. Na verschillende relaties en relatievormen weet ze ondertussen heel goed wat werkt voor haar en wat niet. Maar ze dringt niemand iets op, dit is hààr waarheid en hààr leven. Ik veroordeel, noch beoordeel haar, ze heeft me al vele keren de ogen geopend en is op vele vlakken tien keer wijzer dan ik.

Wat was ik blij om haar terug te zien en vooral: om haar gelukkig te zien. Want door de jaren heen is ze ook al bij mij komen uithuilen, uitzieken, uitpraten en bijtanken. Nu stààt ze er weer en ik kijk er naar uit om haar gauw eens in de Savoie te gaan bezoeken.


Today we celebrate International Women’s day. This is why I would like to picture some women who are special. 

In 2008 I organised the Couchsurfing Independent Women Meeting, together with a Swedish, a Greek, an Australian and a Canadian woman. For an entire weekend women from all over the world came to Bruges for a lot of events: city scavenge hunt, karaoke, beertasting, discussions,…

This is how I met Anick-Marie, she was the Canadian. Till then we only met virtually, on the Internet and I have to say: the first impression of her struck me completely. She made a hell of an impression on me with her personality, her looks and her intelligence, wittiness and worldly wisdom. Through the years after this event we met regularly, she was a modern nomad, didn’t have a fixed address or home and was comfortable with that. 

Now she lives in Chambéry, France with her husband and thinks of herself a bit more sedentary. I have talked to her last weekend in Lille, where she was invited as a special guest to the Tourrissima holiday event, to talk about alternative travel.

Hitchhiker

Anick-Marie has been travelling alone since she was sixteen. She left home and got out there. She hitchhiked often because she didn’t have any money, but later on she kept doing this, for fun. And for the numerous social contacts, the strange encounters, the meaningful conversations and the very few bad experiences. She only learned from the latter and no, she’s not afraid. She got strong, she knows how to avoid and how to escape a dangerous situation and she can give you thousand good advices. She is giving lectures everywhere about solo travelling as a woman, about hitchhiking and she even wrote a book about it. She describes herself as a neo-nomad and a vagabond. Neo-nomad means that she never stays long in one place and has no real home address, vagabond means that she travels with very little luggage or resources. She is also a blogger and writes articles about other women hitchhiking solo. 

Sun-trip to Kazachstan

In 2013 she travelled from France to Astana, Kazachstan. On a solar bike. On her own. The Sun-trip was in fact a race but Anick-Marie just wanted to be able to finish it. In 80 days she biked more than 8400 kilometers, while staying with people along the road and asking them for food and a bed for the night. 

She is not a sportswoman, hardly ever drove a bike before and does not have a well trained body. She finished in Astana with a skirt, because she wanted to carry a strong message to women, to show that they can do this. 

Poly amory

Anick doesn’t fit in a box. She told me: „You can be in love with someone, but you can not force or control them to feel the same way. If they love you back, that’s great, that’s a gift, but if they don’t, that’s fine too.”

Recently she shaved half her head and dyed the other half purple. She told me: „I get a lot of looks from other young women lately. They seem to be interested in me, I smile back at them and I feel great.”

She loves to come home to her husband (she married a Frenchman last year)  and to lie down with him and meditate in his arms for twenty minutes. „He is my harbour, my resting point, my rock when I am tired of swimming. I always want to accelerate but he pushes the break gently and together we can drive wherever we want to be.”

Why would you love only one person at a time? This is what polyamory means but even then there’s a lot of different possibilities. Anick-Marie believes that the first and most important thing is communication. If you are not clear to all parties involved, then you cheat not only on your partner but also on yourself. After lots of relationships and different forms of relations she knows now very well what works for her and what does not. But she’s not forcing her views to anyone, this is hér truth and hér life. 

I don’t judge her in any way, she opened my eyes on many occasions and is so much wiser than I am in many ways. 

I was very happy to see her again and especially: to see her happy. Because through the years she came to me to cry, to get better, to talk and to get some fuel for living.  Now she is back on her feet and I look forward to visit her in the Savoie.