egypte

Tiny neemt je mee…

…neemt je mee op reis. Maar niet naar Rome en niet naar Parijs. Vééls te druk.

Ten eerste: Eind september naar de Ardennen.

ik organiseer opnieuw een stilteweekend, maar dat klopt al niet, die benaming want we gaan enkel op zaterdag zwijgen. Je komt aan op vrijdag, in een landhuis tussen Durbuy en La Roche, we maken kennis met elkaar, de ruimtes, de omgeving,… Op zaterdag gaan we een stiltewandeling doen, en elke dag vullen we ook aan met verschillende soorten geleide meditaties, af en toe geef ik ook wat yoga – aangepast voor elk niveau. Zaterdagavond doorbreken we de stilte, voor wie dat wil. En zondag is er nog tijd voor jezelf, om te lezen, om te wandelen, voor een massage,…

Iedereen die al mee ging, was laaiend enthousiast. Ik krijg nog vaak berichten van mensen dat ze er nog steeds aan terugdenken, dat het iets in gang heeft gezet, dat ze meer bewust zijn van zichzelf en van de stiltes in hun leven,…

Het gaat door van 30 september tot 2 oktober en je kan je er nu al voor inschrijven: hier!

Ten tweede: in november naar Egypte

Op algemeen verzoek, en vooral omdat ik zelf niet kan wachten om er terug te zijn, ga ik van 3 tot 14 november terug naar de Sinaï-woestijn. We zijn nu al met een groepje van vijf, maar er is nog plek. Het is voor de snelle beslissers want er zijn er nog al die hevig zitten te twijfelen. Maximum elf mensen kunnen mee, er zijn vijf hutjes voor één persoon (of je kan er met twee in, als je innig wil slapen), en drie bungalowtjes voor telkens twee personen.

Wat gaan we er doen: bitter weinig. Dus wees daar op voorbereid dat er geen grote excursies op de planning staan, dat je er zal genieten van wat er is: de stilte, de natuur, de zee, de zon, het gezelschap, of het alleen zijn als je dat verkiest. Ook: het lekker eten want het is zeg maar ‘vol pension’. Uitgebreide brunch, een kleine versnapering of vieruurtje en een uitgebreid meerkeuze diner. Dat klinkt super fancy, en dat is het ook en toch weer niet.

We organiseren wel een uitstap naar de woestijn, noem het een jeepsafari, een onderdompeling in het bedoeïenenleven, en een overnachting midden in de woestijn. Er wordt telkens héél goed voor ons gezorgd.

Ik schreef er al tientallen blogs over, zoek even op “Egypte” bij het zoekveld of start hier. Wil je graag mee, stuur even een mailtje naar tinyblogt@gmail.com en ik stuur je meer informatie en prijzen.

Kan het korter dan tien dagen? Nee. Sorry, maar je hebt al een dag nodig om er te geraken en een dag terug. Als je maar vijf dagen zou ter plekke blijven én dan nog eens de woestijnovernachting wil mee doen, heb je niet genoeg tijd om er van te genieten. Echt, geloof me, je hebt een paar dagen nodig om er echt aan te komen. En pas als je er bent, zul je begrijpen wat ik bedoel. Mensen die al mee waren, en die voordien dachten: “Waar heeft ze het over?”, gaven mij daar ter plekke meteen gelijk.

Tiny’s plannen voor 2022

Er staat wel een en ander op mijn planning en het zijn allemaal leuke dingen. Hopelijk gooit er nu geen enkel virus meer roet in het eten.

Van 25 tot 27 februari organiseer ik terug een meditatieweekend, of noem het liever een Stilteretraite, in de Ardennen. Als je nog écht heel snel bent en je wil mee, zeg dat hier dan even in de reacties, dan stuur ik je meer info.

Maar voor wie deze datum niet past, staat er al een volgende gepland: van 30 september tot 2 oktober, hoera!

Het huis in Amonines waar we logeren

Binnen exact een maand start mijn 200 uur durende opleiding in Tenerife, 200 uur, dat wil zeggen: acht uur les per dag, 24 dagen aan een stuk – maar natuurlijk wel in een hele mooie omgeving. Ik vraag me wel af hoe dat zal gaan, of het niet allemaal jonge slanke lenige meisjes zullen zijn, maar dan ben ik er om tegengas en levenservaring te geven. Het is een gedeelde kamer, dus wie zal er meer dan drie weken lang mij gezelschap houden? Geen mens die het weet, spannend hé.

Midden april zal ik dan officieel yogalerares zijn. Het plan is om op regelmatige basis een reeks lessen te geven en liefst aan beginnelingen. Start to yoga, start to meditate, want ik wil heel graag duidelijk maken dat iedereen hier deugd van kan hebben. En dat yoga juist bedoeld is voor mensen die (1) niet lenig zijn, (2) ongeduldig zijn, (3) regelmatig stram en stijf zijn of rugproblemen hebben.

In juni hopen we dan eindelijk écht naar Graspop te kunnen gaan, na het al twee keer uit te stellen natuurlijk. De camping ligt op 8 kilometer van de weide, we hopen op dan toch een beetje rust ’s nachts.

Begin zomervakantie willen we ook graag samen op reis maar dat zijn nog geen vastomlijnde plannen. Wordt het kamperen in Spanje, zoals vorig jaar? Wordt het Intersoc in Zwitserland? Of misschien nog iets totaal anders?

In het najaar mag ik weer meditatieles geven in de gevangenis!

En als ik genoeg vakantie heb, dan droom ik nu al van Egypte in november…

Tiny zonder spiegel

In mijn hutje op het strand in de Sinaï was er toevallig geen spiegel meer. In alle andere hutjes zit zo’n spiegel vlak naast de deur, boven het bakje waar je je toiletgerief kan leggen, bij mij was die weg. Kan gebeuren. Ik had het eerst niet eens opgemerkt. De “badkamer” is twintig meter verder, een bijgebouw met douches en toiletten, en ja daar hangt wel een spiegel.

Toen ik de eerste ochtend opstond en mijn gezicht insmeerde met zonnecrème, deed ik dat gewoon in mijn hutje, zonder spiegel, want dat heb je toch niet nodig, ik vind mijn eigen gezicht wel terug. Thuis doe ik altijd minimum wel wat mascara op, maar hier liet ik dat achterwege: als je gaat zwemmen of snorkelen is dat toch meteen weg. Ook mijn haar borstelen kan ik zonder spiegel. Dus nee, ik ben niet gaan janken dat er geen spiegeltje was.

Pas na een paar dagen bedacht ik me eigenlijk: tiens, ik heb geen spiegel. En telkens ik naar de badkamer ging en ik na het toilet mijn handen waste, en terug weg liep, dacht ik daarna pas: hey, ik heb niet eens in de spiegel gekeken. Ik weet op geen honderd jaar hoe ik er op dit moment uitzie.

En ja, er waren nog andere mensen, vrouwen, mannen, ik was daar niet alleen. Maar dacht ik aan mijn uiterlijk? Geen moment. Dat viel me op, zo na een paar dagen. Dat ik geen behoefte had om mezelf in de spiegel te bekijken. Voor een man is dat misschien normaal, maar ik denk dat de meeste vrouwen wel meerdere keren per dag in de spiegel (willen) kijken – of ben ik fout?

Er werden nu en dan foto’s genomen, waarop ik vrolijk lachte, zonder schroom. Vaak werd dan snel het resultaat getoond en schrok ik soms een beetje van de aanblik van mezelf: aah zie ik er tegenwoordig zo uit? Maar ik was er zo gelukkig dat dit altijd positiever uitdraaide dan ik oorspronkelijk dacht.

Ik kijk een beetje bedenkelijk: is dat allemaal voor mij?

Zou jij het kunnen/willen? Een week of langer zonder spiegel? Kijk je vaak in de spiegel, heb je die nodig? (Oh, ik voel het al aankomen, er gaan mensen beginnen over lenzen. Ik had lenzen tussen mijn 14 en mijn 21, en na pakweg een paar maanden kon ik ook die blindelings in- en uitdoen. Maar ja, ik ben dan ook een kind van blinden, heeft dat er mee te maken misschien?)