egypte

Tiny’s plannetjes

Oh waar is de tijd dat er geen zak op de planning stond en ik daar een beetje kregel van werd. Niks in het vooruitzicht, in volle coronatijd, iedereen maakte het mee.

Stilletjes aan komen er weer dingen in mijn agenda, korte termijn en lange termijn en het voelt fantastisch. Vooral omdat ik kies voor mezelf: geen sociale verplichtingen, geen etentjes die ik niet wil, maar connectie met lieve mensen en uitstappen naar mooie plekken.

Zijnde:

  • Ecstatic Dance op een zaterdagmiddag in een tuin in Assenede. Ik ken de mens die het organiseert en ga samen met twee gelijkgezinden die graag dansen en zich niet aantrekken van wat een ander denkt als die iemand ziet dansen. Ik deed het al eerder en schreef er over hier.
  • Mijn zelf-georganiseerd meditatie-weekend in de Ardennen, van 8 tot 10 oktober. Kleinschalig, maximum vijf mensen gaan er mee. Er is nog plaats voor eentje (als je interesse hebt, stuur me een bericht). Dit wordt ongeveer het programma:

Wil je er graag eens bij zijn, maar lukt het niet op deze data? Geen nood, in het voorjaar organiseer ik het opnieuw.

  • Over minder dan twee maanden, begin november ga ik EINDELIJK terug naar Egypte. Voor tien dagen deze keer, met een klein groepje lieve mensjes. Ik ga véél minder in paniek zijn dan de laatste keer, en ga er veel méér van kunnen genieten, dat is zeker.
  • We wilden al héél lang eens héél lekker gaan eten met de meisjes van de leesclub en ook dat is gepland, ergens in november, in restaurant Rebelle in Marke.
  • Met diezelfde meisjes gaan we in maart op weekend, wellicht naar de Heilige Rita, klinkt goed en ziet er prachtig uit, vinden wij.
  • En het grote plan daarna: in maart ga ik helemaal alleen naar Tenerife, voor een Yoga Teacher Opleiding. Kleine groepjes, met maximum zes personen, in een prachtige omgeving. Voor iets meer dan drie weken, jawel.

Ondertussen werk ik naarstig verder, geef ik nog steeds massages in bijberoep en ga ik elke vrijdag meditatieles geven in de gevangenis. A busy Tiny is a happy Tiny.

Tiny kijkt uit naar…

Dat is al geleden van vorig jaar april en 2017 en 2014 dat ik nog eens blogde over de dingen waar ik naar uitkijk. Niks spectaculairs, en nu ook niet, maar er is toch licht aan de horizon!

Vandaag gebeurt er al iets spannends! Een reünie met iemand die ik 36 jaar geleden voor de laatste keer heb gezien. Weet je nog, die keer dat ik over “The boxer” van Simon & Garfunkel schreef, over die keer dat ik in Bournemouth in het park liedjes ging zingen met een knul, in 1985? Die jongeman is ondertussen professor en vond het een prachtig plan om opnieuw eens af te spreken, hij brengt zijn gitaar mee en ik mijn stem – op de dijk in Oostende. Spannend!

Nee, we zijn allebei nog geen haar veranderd (denk ik!)

Het komt hélemaal goed met die meditaties, er staat een workshop gepland in Malderen bij Hilde van Groengenot op woensdag 23 juni, laat maar weten als je daar bij wil zijn. En ik ga er ook nog organiseren in Brugge, hou mijn Facebookpagina in de gaten daarvoor.

De tuin van Hilde…

Op 8 juni krijg ik mijn eerste vaccin en vanaf 9 juni mag ik weer bij mensen thuis komen masseren! Yes!

De nieuwe keuken zou zogezegd geplaatst worden ergens eind juni. Ach, dat kan mij niet zo veel schelen, we hebben een keuken dus het is een luxeprobleem. Als het in augustus of september komt, is dat ook prima voor mij.

Want ik wil niet afhangen van keukenrenovaties om op vakantie te kunnen gaan. Nu we eindelijk weten wanneer we onze vaccinaties krijgen (de tweede op 12 juli) kunnen we data prikken in onze agenda’s. Want we moeten rekening houden met de kinderen die bepaalde weken naar hun mama gaan, met de basket trainingen die vanaf 9 augustus terug herbeginnen (voor mijn lief als trainer!) en met verloven van mijn collega’s.

Dat is pas afgelopen weekend geregeld, oef. Wààr we naar toe gaan: geen idee. In elk geval wordt het met de auto en kijken we een paar dagen voor vertrek waar het “veilig” is. Als ’t aan mij ligt, mag dat Scandinavië zijn, maar ook Schotland, Spanje of Italië kunnen. Het is me om het even, echt waar. Mijn lief gelooft me niet: je wil toch altijd controle, en kunnen plannen?

Nee jongen, het is me gelijk. Als er maar rust en ruimte is. Kamperen is prima. Ergens in de natuur. We zien wel, echt waar.

Vooruit kijken dan maar. In september wil ik ook starten met de officiële 200 uur yoga teacher training. Wellicht wordt dat elke vrijdag een dagje Gent.

Van 8 tot 10 oktober ga ik een weekend Meditatie/Relaxatie/yoga organiseren in de schone Ardennen. Klein groepje, want er kunnen er maar vier mee. Rust, lekker veggie eten, inleiding tot meditatie en yoga in een mooie omgeving, wandelen, tijd om te lezen,…

En ja, natuurlijk ga ik weer naar Egypte. Mijn vlucht is nog niet geboekt, maar mijn strandhutje al wel gereserveerd voor in november. Ik ga er vanuit dat Corona dan al is gaan liggen of haar manieren houdt. Als je daar niet rustig én in de natuur zit, dan weet ik het niet meer. Ook hier weer: je kan mee, maar lees even hier wat je dan mag verwachten.

Tiny één jaar geleden

Koppig vertrok ik net voor de lockdown naar Egypte. Ik ging dat virusbeest niet toelaten om mijn plannen in de war te sturen en vertrok op vrijdag in plaats van de maandag, drie dagen vroeger dus. Was ik op maandag pas vertrokken, dan had ik op de luchthaven de vraag gekregen “of ik wel zeker wou vertrekken want dat het niet zeker was dat de terugvlucht nog ging doorgaan”. Maar dat wist ik nog niet op die vrijdag.

Eenmaal aangekomen op mijn plekje bleek het die nacht vreselijk te stormen en spoelde van alles weg. Het was koud, er was enorm veel wind maar meestal duurt dat daar maar enkele dagen. Gelukkig had ik dikke truien mee!

Een dag later struikelde ik met mijn lompe voet van een dom trapje en verzwikte mijn enkel. Karma? Op mijn blog kreeg ik enkele pinnige reacties, dat ik een grote egoïst was om per se te willen vertrekken en dat ik het maar moest weten, als ik vast zou komen te zitten.

Als ik ergens “veilig” zat, was het daar wel. Compleet in quarantaine, samen met de gastvrouw en haar familie. Verder niemand in de omgeving te bekennen. Eten genoeg. Wc-papier ook voorradig. Ik las wat nieuws uit België en verwonderde me over hamstergedrag.

Mondjesmaat sijpelde er ook nieuws binnen over geschrapte vluchten, gesloten grenzen en na een weekje kwam pas het officiële bericht van Tuifly dat mijn terugvlucht gecanceld was. De hulplijn was steeds overbezet, mijn man kon ook vanuit België geen antwoord krijgen op zijn vragen, wanneer en hoe ik dan zou terug geraken. Ik moest me registreren op de site van de Belgische ambassade en afwachten.

Ondertussen kon ik genieten van de zon, lekker eten en goed gezelschap. Ik las boeken, speelde spelletjes met de familie, en na een paar dagen kon ik weer wandelen langs het strand. Een kilometer of twee verder zat nog een Zwitsers koppel “vast” maar verder geen toerist in de wijde omgeving te bekennen.

Toch verliep mijn “vakantie” niet als normaal. Ik was ongerust, over mijn familie, over mijn al dan niet terugvlucht, over hoe en wat, maar kijk, het kwam allemaal goed. Dikke knuffels voor die ene man van de Belgische Ambassade in Caïro en heel veel liefde voor mijn Egyptisch/Vlaamse familie in de Sinaï, die me verzekerde dat ik kon blijven zolang ik wou, dat ze me daarvoor niks ging aanrekenen behalve een bijdrage voor het eten. Maar uiteindelijk ben ik toch op de geplande vertrekdatum kunnen terug keren, hetzij onder compleet andere omstandigheden en met een hoop miserie, die ik uitgebreid op mijn blog heb beschreven.

Eenmaal thuis ging ik in zelf-quarantaine (terwijl dat nog niet verplicht was) en van testen was toen zelfs nog geen sprake.

Wat een bizar jaar om op terug te kijken, maar dat geldt voor iedereen. Of hoe gezondheid toch allesbepalend kan zijn.

Of ik terug ga naar Egypte, is een veel gehoorde vraag. Misschien in november… als er van alles veranderd is. Maar nog niks beslist, ik wacht af.

Dit is de zevenentwintigste dag in #40dagenbloggen