droom

Tiny droomt

Het was druk in het café, ergens in de Jordaan in Amsterdam. Ik moest naar een kamertje achterin waar ik mijn opdracht zou krijgen om een stuk te schrijven voor het NRC Handelsblad. Als ik daarin zou slagen, maakte ik kans om écht journalist te worden bij die krant. Ik kreeg een hele dag de tijd.

Om mijn benen even te strekken tussen het schrijven door, belandde ik op één van de bovenverdiepingen. Een meisje leidde mij rond tussen kamers vol bedden: grote, kleintjes, kinderbedden, stapelbedden, bedjes met spijlen, waar her en der nog kinderen in lagen te slapen. Sommigen hadden geen matras en sliepen op de bedplanken in een dekentje, andere kindjes geraakten in hun slaap een beetje knel tussen de spijlen met hun voetjes.

Terug beneden ontdekte ik dat sommigen van onze groep schrijvers een briefje hadden gekregen en anderen niet. Die met een briefje mochten blijven en verder werken, anderen niet. Hoera, want er lag een briefje naast mijn laptop.

De avond viel en het café werd wat rustiger. Vooraan zag ik een paar bekende gezichten en ik stapte er naar toe. Al een beetje ouder, maar toch herkenbaar waren daar George Kooymans en Barry Hay en die andere twee van de Golden Earring. Ik vroeg me nog even af wie van de twee nu ook al weer George was, want aan hem wou ik iets vragen. Na lang twijfelen, stapte ik op hem af, oef, de juiste man!

Hoe komt het dat jullie tour, met Henny Vrienten en Boudewijn De Groot nog niet van start is gegaan? Ik zag een hele tijd terug al een documentaire en nu staan jullie nog altijd niet in de zalen?’ Hij keek me eerst een beetje spottend aan en begon toen met een lang en uitgebreid verhaal over afspraken en managers en agenda’s en van alles. Volgens mij was hij onder invloed, maar ik lachte vrolijk mee.

Er kwam een meisje in glitteroutfit de kledij van de muzikanten brengen, ook allemaal glitterstrikjes en witte overhemden. Ze maakten echter geen aanstalten om zich om te kleden en gingen eerst nog even wat eten. Ik mocht mee als ik wou, zei George, maar dat vond ik een slecht idee, want ik moest nog verder schrijven.

En toen werd ik wakker.

De tour was er al in 2016 maar gaat in 2018 opnieuw van start: Vreemde kostgangers  en nee, ik heb nog geen ticket.

Ik heb geen aspiraties om journalist in Amsterdam te worden, al lijkt me dat wel tof. En wat die kindjes daar in die bedjes deden? Geen flauw idee.

Advertenties

Tiny heeft een nachtmerrie

Ik word wakker en het is alsof ik ben omvergereden door een vrachtwagen. Hoofdpijn, overal pijn, ugh… Wat is er gebeurd vannacht?

Ik ben thuis met de kinderen. Jani Kazaltzis is er ook en we draaien heavy metal op mijn platendraaier.

zmzv-wenkbrauwen

Boven het geluid van de muziek uit horen we nog iets helemaal anders, een luid gekras. We draaien het volume lager en het gekras wordt nog luider, het komt van buiten. Dan is er ook een luid gebrul, er is een beer buiten! We wonen in een blokhut, allemaal hout, midden in het midden van nergens. We kunnen niks doen. De kinderen zijn doodsbang, kruipen tegen elkaar van de schrik.

delightful-wood-cabin-1

Het gekras houdt aan, dit is een beer die honger heeft. Terwijl we het gekras volgen aan de kant van onze tuin, horen we een zelfde soort gekras aan de voordeur. Het zijn er twee! We horen ze snuiven en hijgen, ze willen er in en zijn kwaad en hongerig.

Ik neem mijn telefoon en probeer het noodnummer te herinneren. 110? 911? 102? 100? 104? Daar klopt niks van, ik kom achtereenvolgens bij  een franse firma terecht, de Waalse Ecoute Enfants, het ziekenhuis en de inlichtingen.

Jani maakt mij bloednerveus met zijn gedrag, hij springt op en neer, wappert met zijn handen, weet niet wat gedaan. Maar ik ook niet! Ik hoor dat de beren de planken van ons huis aan het losmaken zijn. Een voor één gooien ze die weg. Straks breken ze werkelijk in!

images

Ik word wakker en het is alsof ik ben omvergereden door een vrachtwagen. Hoofdpijn, overal pijn, ugh…

De voorbije dagen volgde ik Graspop via de Livestream, omdat mijn zoon daar zit, en Jani blijkbaar ook. Wij jammer genoeg niet, vorig jaar schreef ik er al uitgebreid over in drie delen. (1) (2) (3) Natuurlijk ben ik weer bezorgd, want het regent er constant, het is één modderpoel en hij heeft geen verse kleren mee en enkel zijn Allstars aan zijn voeten. Ocharme mijn kindje. 😉

Af en toe keek ik met de kinderen mee naar Buying Alaska, op TLC. Nochtans zou je mij geld moeten toe geven, als ik daar zou moeten wonen… Brr.

Duidelijk dus waar mijn droom vandaan komt.

UPDATE: “Ocharme-mijn-kindje” heeft zijn schoenen in de vuilbak gedropt en daar ter plekke combatschoenen gekocht. En hij had wel verse kleren mee. En had ‘the time of his life’. Duh. 

 

Tiny wou kapster worden

Toen ik klein was, deed ik niet liever dan het haar van mijn poppen in een nieuwe coupe knippen. Jammer genoeg was het resultaat dan vaak een kort verknipt jongenskopje…

Ook aan mijn eigen haar was ik steeds aan het prutsen, en ja, ook met schaar. Wat dan meestal gevolgd werd door een verplicht bezoek aan de enge kapper die mij een gemillimeterd kapsel knipte en ik steeds meer op een jongetje leek. Vreselijk. Eigen schuld natuurlijk ook, want ik knipte er zelf ook niet naast.

Mijn vriendin had lang haar. Maar echt super lang, tot aan haar bips. Fantastisch vond ik dat en voor mij het ultieme droomkapsel. Toen ze begon te puberen was dit geen mode meer en knipte ze het kort. Ik zei haar dat ze er héél mooi mee stond (en dat was ook zo) maar eigenlijk vond ik het verschrikkelijk jammer.

hair

Nee ik mocht geen kapster worden. Ik had te goeie punten en mocht naar de gewone humaniora, Latijn studeren en zo. Niet naar de beroepsschool een eindje verderop, want ach ik was daar echt wel te slim voor. Wat zou ik dan allemaal kunnen worden later? Verpleegster misschien? Lerares? En als ik heel erg mijn best doe in de muziekschool, misschien wel zangeres?

Jaren later bestudeerde ik hoe échte kappers knipten en mocht ik af en toe het haar van mijn vader bijknippen. En het haar van een mede-student op wie ik verliefd was – hé, ik heb die nooit meer terug gezien na die knipbeurt. Bizar. 😉

De puntjes bijknippen van vriendinnen met lang haar ging goed hoor. Ik kocht intussen ook een echte professionele kappersschaar. En ik snij altijd mijn eigen euh… frou-frou. Pony voor de Hollanders. Bangs in het Engels.

roodhaar

Aan het haar van mijn zoon ging ik niet zelf beginnen, die zat geen seconde stil en schreeuwde moord en brand. Na enkele kappers uitgeprobeerd te hebben, vonden we een superlieve kapster op honderd meter van ons huis. Probleem opgelost.

Vanaf zijn veertiende of vijftiende kwam er geen kapper meer aan te pas. Hij liet het groeien, metalstyle, of liever Viking style.

2016-06-05 12.31.00

Dit weekend kwam hij nog eens mee naar Wevelgem, al maanden geleden. Ik mocht zijn haar borstelen, er een vlecht in leggen, product op doen voor de puntjes, een man-bun, een minivlechtje maken: zàlig. Ik knutsel zo graag met haar en dat van mijn zoon is echt de max: dik en lang en veel. Okee, hij is misschien de belichameling van “langharig, werkschuw tuig” zoals die in de jaren zestig al betiteld werden, maar van mij mag hij best zijn haar laten groeien, zolang hij het maar verzorgt. En zolang mama er af en toe eens mee mag frutselen…