Dranouter

Tiny is halfweg de zomervakantie

Niet dat ik zelf twee maanden vakantie heb, maar kom. Ik heb al een en ander overleefd:

  • peesonsteking en tandontsteking in Zwitserland
  • een hittegolf
  • een aanval van sinusitis

Ja want weet je nog, die vorige blog over hoe zielig ik daar zat boekjes te lezen in Zwitserland, terwijl ik wou wandelen (Tiny zit dan eens in Zwitserland)? Het is verbeterd hoor, na een dag of drie kon ik al weer wandelingen maken, niet te ver, niet te snel, niet te steil.

Een paar dagen later kreeg ik daar echter tandpijn. En nog méér tandpijn. En stond ik de volgende morgen op met een gezicht dat een soort kruising was tussen The Elephant Man en Donald Duck. Hup, weer ontstekingsremmers. Oei, slaan niet aan. Pijnstillers ook niet. Oei, dan maar antibiotica. Ondertussen had ik al een goeie relatie met die dokter in het hotel.

Eens thuisgekomen, na verschillende mailtjes en telefoontjes over en weer van mijn tandarts, mocht ik naar de endodontoloog, voor een wortelkanaalbehandeling. Die endodontoloog (een woord waar ik even op moest oefenen) doet niets anders dan tandzenuwbehandelingen.

Een paar weken kon ik minder goed eten, maar nu is ’t bijna over. Hoera.

Huh niks hoera. Mijn lichaam dacht, bwah het is lang geleden, laten we er nog eens een sinusitis tegen aan gooien. Ja maar, ja maar! Het is over enkele dagen Dranouter!! Op hoop van zegen hé.

De warmte. Goh, ik vond dat nog niet zo erg. We hebben ons Sofinesse-gewijs twee dagen in de living gelegd, omdat het daar frisser was. En ik ging naar de cinema, The Lion King, samen met mijn zoon en ik heb NIET geweend. Wat een prestatie!

Ook in Zeebrugge was het warm en super ver lopen naar de zee, maar ik wou per se mijn voeten in de Noordzee steken. Mission accomplished. Waarop het spontaan begon te bliksemen en te donderen, maar ach.

registration-3

Foto met gsm, niet zo’n goeie kwaliteit helaas

Dat super goed nieuws over mijn zoon van laatst, is trouwens al oud nieuws. Helaas. Gelukkig zijn daar heel wat (nieuwe) vrienden voor hem, muziek en hier en daar een mini-festival.

Tiny en de zomer van 2018

Blijkbaar is er hier op WordPress een opsporingsbericht verschenen:

Vermist: blogster Tiny uit Wevelgem (kuch kuch: uit Brugge!).

Zotjes. En iedereen maar denken dat ik het superdruk heb met massages en zo. In werkelijkheid zat ik deze zomer veel op mijn lui gat, ofwel lezend, ofwel kijkend naar Orange is the new black en andere Netflixjes. Tussendoor ging ik ook nog eens gewoon werken, en af en toe was er inderdaad een massage. Zelfs een massageparty, want ja, dat doe ik nu blijkbaar ook!

Wat deed ik nog? Eens lekker gaan eten met mijn ouders in de Waterweelde. Schaamteloos reclame maken, gewoon omdat ik het daar zo lekker vond. In september veranderen ze van naam en wordt het “To taste”. Vroeger was dit een gewone bistro, maar nu is de zoon de boel aan het overnemen en wordt het meer gastronomisch. En hoe!

IMG_8816

Carpaccio van coquille

Afspreken met vrienden? Bwa ja, een beetje. Onder andere met Ralf, de Duitser die ik tien jaar geleden via Couchsurfing leerde kennen, komt uit Frankfurt en is ondertussen getrouwd met een Fiji-aanse, of hoe zeg je dat, iemand uit Fiji? We spraken af in het Franse Lille en spraken een gezellige mengeling van Engels en Duits.

IMG_8814

Oh la! Tiny op foto, ’t gaat nog regenen vandaag!

Natuurlijk gingen we terug werken op Dranouter en moest ik na die vier dagen een tijdje afkicken. Ik geniet altijd van die sfeer, de muziek, de mensen,… en heb me rot geamuseerd. De mannen van Kartje Kilo waren hilarisch en de cocktails op een stokje super verfrissend. Het beste optreden vond ik Milow, heel verrassend. Oh en dikke fun bij de DJ-sets van De man van Atlantis aan de Sint-Bernardusbar en Goe vor in den otto in de biertent. De longen uit mijn lijf gezongen en gedanst like nobody’s watching.

Afgelopen weekend was er Alcatraz in Kortrijk. Voor wie Graspop heeft gemist (wij dus) is dit een goedkoper en voor ons dichter alternatief. Ik ging enkel de vrijdag, mijn lief het hele weekend. Status Quo wou ik al zien van mijn twaalfde dus daar heb ik achtendertig jaar op gewacht, stom want de knapste van de bende (Rick Parfitt) is ondertussen overleden. Toch heb ik genoten van de hits Whatever you want, Down down, Rocking all over the world, …

IMG_8858

Zaterdag ging ik nog eens de beentjes strekken op Benenwerk in Brugge, altijd dikke fun en gegarandeerd meer dan 20000 stappen op mijn stappenteller!

En nee, op mijn werk is er geen airco en hebben we maar DIY gezorgd voor een frisse sfeer: karton aan de ramen geplakt, een fles ijs voor de ventilator, ’s namiddags een ijsje eten en lunch in de tuin met zwembad van mijn collega. Alles onder controle!IMG_8846

Nog dingetjes op het programma? Een picknickje in het bos, een verjaardagsfeestje, een dagje Boombalfestival, en misschien een mini-reisje in september. Mini hé.

Verder zwoegen met de zoon, piekeren dat het geen naam heeft, migraine-aanvallen verdragen en wespen uitschelden omdat ze me steken zonder dat ik ze zag aankomen. Stoefen over mijn website en me tegelijk zorgen maken omdat ik er meer aan toesteek dan er aan verdien, me bedenken dat mijn leven eigenlijk supersaai is (met bovenstaande uitzonderingen, dat wel) en dat ik beter weer een beetje meer zou aan yoga doen.

Tiny kent een liedje

Onlangs vertelde men mij dat ik wel héél veel liedjes kan meezingen. En dan bedoel ik van begin tot einde. Da’s waar.

Ik was een jaar of twaalf toen ik een paar weken ziek thuis was, heel vermoeid en slap, en na al mijn boeken en tijdschriften gelezen te hebben, zocht ik een andere bezigheid. Enig kind hé, dan leer je wel hoe je jezelf kan bezig houden. Ik had een bandopnemer en een radio, en nam alle soorten liedjes op die ik graag hoorde. Dan speelde ik die steeds opnieuw en schreef de teksten op, in een soort fonetisch Engels. En zo leerde ik die uit mijn hoofd.

Maar zelfs toen ik nog veel jonger was, luisterde ik constant naar de radio en naar de platen die mijn ouders draaiden. Veel liedjes bleven hangen, al snapte ik de betekenis niet.
Een goed voorbeeld is dit nummer van Astrid Nijgh, ik was vijf jaar toen het uitkwam, maar kon het toen al mee zingen. Ik had geen idee waar het over ging:

Ik doe wat ik doe, en vraag niet waarom
Ik doe wat ik doe, en misschien is dat dom
Maar ik vraag toch ook niet aan jou, 
waarom je het hier doet en niet bij je vrouw, 
ach kom nou
we doen wat we doen
ach kom nou
we doen wat we doen

Met die hele hetze over “Kind van de duivel” van Je Broer dacht ik hier aan. Ik zong van alles als kind, wist ik veel waar het over ging. Ik was al lang blij dat ik iets kon meezingen. En nee, ik ben geen prostituee geworden omdat ik dit liedje uit mijn hoofd kon. 😉

Een paar jaar geleden zag ik Astrid Nijgh dit live zingen op Dranouter, en de tranen sprongen in mijn ogen. Het nummer werd door Lennaert Nijgh geschreven, haar ex, maar vooral door haar donkere stem en vertolking werd dit een hit in de jaren zeventig.

Dit jaar staat het project “Nijghse vrouwen” weer op het podium in Dranouter, waar een boel nummers van Lennaert weer opnieuw leven in geblazen worden, ik kijk er al naar uit.

nijghsevrouwen