Dranouter

Tiny ging een beetje los

In West-Vlaanderen zeggen ze dan: “Tiny hing een beetje los” en misschien is dat een betere omschrijving.

Zoals ik in vorig bericht schreef, ging ik op zaterdag alléén naar Dranouter. Maar ik ben van de hele dag misschien een half uur echt alleen geweest, te midden van duizenden andere festivalgangers natuurlijk.

’s Morgens even langs de dispatching waar ik de voorbije jaren werkte, daarna mijn lief tot ziens gekust, want die ging in de buurt gaan mountainbiken. Per ongeluk naar de verkeerde camping gewandeld en dan nog eens de hele weg terug naar de juiste camping waar er vrienden zaten – om daar wat te kletsen, tussen de babbels door nog drie achillespezen gemasseerd en gezamenlijk richting festivalterrein gewandeld. Waar aan de kerk net mijn lief terug aan kwam, zodat we samen nog iets gegeten hebben. Pasta aan ’t Folk: nièt lekker en weinig smaak – da’s al lang geleden dat festival-eten mij echt tegenviel.

Op het plein: eindelijk! En het was al om en bij twee uur ’s middags. Nog twee nummers gehoord van de groep Elephant sessions: leuk!

Uit Schotland!

Ondertussen was mijn tweede gezelschap aangekomen: (pas op, ’t is moeilijk) de mama van het lief van de zoon van mijn lief. We kennen mekaar eigenlijk niet, maar hadden zo ’t idee dat we goed met elkaar zouden kunnen opschieten en dat bleek ook wel: vier uur later zaten we nog met elkaar te babbelen!

Toen ging ze haar eigen gezelschap opzoeken om samen iets te eten en zag ik net nog de laatste twee nummers van SX, de Kortrijkse groep met Stefanie Callebaut die hun allerlaatste concert speelden.

Daarna dacht ik: laat ik even gaan zitten en wat mensjes kijken, vaak zie ik dan wel een bekende voorbij struinen. En inderdaad, amper vijf minuten later zie ik een vriend die ik meestal alleen op Dranouter tegen kom, die ik al ken van toen ik vijftien was en met wie ik na bijna veertig jaar nog altijd een goeie klik heb. “Kom, we gaan eentje drinken!”, zei hij, en verliet prompt zijn eigen bende.
Drie uur later zaten we nog aan de Guinness-bar. Zo van ver heb ik de muziek gehoord van het optreden van Tourist Le MC aan de ene kant en Guido Belcanto langs de andere kant, maar niet te luid zodat we op een normaal volume konden praten en dat heeft me zo veel deugd gedaan.

Gewoon babbelen met mensen die je al dan niet goed kent: uren aan een stuk, zonder te moeten rekening houden met afspraken, andere mensen, concerten die op een bepaald uur beginnen, treinen die je moet halen,…

Oeps, zo werd het ineens bijna elf uur ’s avonds, bijna tijd voor het enige concert dat ik écht wel wilde zien, maar ik had niks meer gegeten. Bijna alle eetkraampjes waren al dicht en ik kon nog net een (dit keer wél lekkere) pitta scoren, maar helaas moest ik de overvolle concerttent van de zijkant benaderen en stond ik totaal niet van voor, maar had ik wel redelijk zicht en geluid.

Flip Kowlier, Wannes Cappelle, Brihang, Wim Opbrouck, Wim Willaert en drie vrouwelijke surprises: Stefanie Callebaut gaf een zalige Westvlaamse cover ten gehore van “Feeling good” van Nina Simone, en Fanny en Conny van Kenji Minogue mochten kleurrijk nog eens “Ol wattam me getten” vertolken. Leve het West-Vlaams!

https://vrtnws.be/p.j1RvMwpWy78

Daarna was mijn plan om nog naar de “Palace” te gaan om de DJ-set van Lisa Jordens mee te maken, zij draait goeie, afwisselende dansbare plaatjes en ik ging daar de mama van het lief van de zoon van mijn lief terug zien. Maar wat een volksverhuizing! Die feesttent is dit jaar niet meer op het gewone festivalterrein maar meer dichter bij de camping, wat een hoop minder opkuiswerk betekent voor vele ploegen én veel minder overlast voor de mensen in het centrum. Dat snap ik.

Maar als je om 1u ’s nachts nog ergens moet aanschuiven om binnen te geraken… daar had ik op dat moment geen zin meer in. Om dan wellicht nog te gaan dansen in een feesttent waar je misschien net één vierkante decimeter plaats had om een voetje te verzetten… Ben ik dan toch iets té oud geworden?

Dus nog even goeiedag gezegd tegen mijn eerste adoptie-vrienden van de dag die werkten in het café en flink naar huis vertrokken. Waar mijn lief ook nog maar nét in bed lag, want die had zelf ook nog een stapje gezet. Dat hij gelijk heeft.

Conclusie: ik ben gematigd los gegaan, was mijn oordopjes vergeten maar heb ze niet gemist, heb de mensen gesproken die ik wou spreken en daar uitermate van genoten én de heerlijke festivalsfeer opgesnoven en heel de dag buiten gezeten. Dik in orde.

Tiny wil eens los gaan

Oei. Dat klinkt erg decadent en egoïstisch. Maar laat me iets uitleggen.

Dit jaar gaan we niet, ik herhaal: NIET werken op Dranouter. Mijn lief ziet het niet meer zitten en bijgevolg zie ik het niet zitten om dat alleen te doen en om vier dagen alléén rond te hangen op het festival is ook maar zielig. Zelfs al kom ik regelmatig mensen tegen die ik ken.

Maar ik heb een kaart gekocht voor zaterdag, mijn lief blijft thuis en ik ga alleen, voor één dag dan, naar het festival. Ik vertrek al vroeg, want om 11u30 organiseren ze daar “Silent yoga” en daar wil ik bij zijn. En ik wil blijven tot het einde van het laatste optreden want dat is “Het beste van ’t Westen” met Flip Kowlier, Wannes Cappelle, Brihang, Wim Opbrouck & Willaert dus vijf vliegen in één klap op het podium.

Over het algemeen, als ik ergens naartoe ga, alleen, dan blijf ik niet tot het einde, hou me in, zorg dat ik niet te veel drink, vertrek op tijd, ben voorzien op kou, regen en hittegolven en ben ik zuinig en spaarzaam én zorg ik dat ik op een mooi uur terug in mijn bedje lig. Keurig naast mijn lief.

Maar ik schreef al eens over het genieten. En ik herinner me vaak de woorden van die vriend die met zijn auto over kop ging en nét aan de dood ontsnapte, die zei dat hij nu NOG meer ging genieten van elke dag, elk uur, elke minuut.

Ik herinner me Lieselotte die zei dat ik niet hoef te piekeren over dingen waar ik toch niks aan kan veranderen.

Ik herinner me de woorden van mijn lief die zei: “Misschien kun je wel ergens blijven slapen, op goed geluk, op Dranouter zodat je ten volle kan genieten.”

Ik herinner me mijn eigen voornemen van een paar maanden geleden om dingen meer los te laten en me minder te focussen op al die zogezegde verantwoordelijkheden, waardoor ik zelf minder geniet. Ik wil dansen tot ik zo moe ben dat ik een uurtje moet gaan zitten. En daarna nog een beetje. Ik wil optredens zien en liefst van voor, om er echt in op te kunnen gaan.

Kom mij gerust adopteren als je zelf naar Dranouter gaat, want ik ga er vast meestal alleen rond dwalen. Maar dat is niet erg. Ik ga proberen te babbelen tegen een hondje met een strikje. Misschien drink ik wel een pintje omdat ik dan meer durf.

De verantwoordelijke Tiny zegt nog net tegen zichzelf dat ze ook véél water moet drinken, zodat ze de volgende dag geen hoofdpijn heeft én dat ze zich goed moet insmeren met zonnemelk. En dat ze oordopjes moet meenemen.

Tiny is halfweg de zomervakantie

Niet dat ik zelf twee maanden vakantie heb, maar kom. Ik heb al een en ander overleefd:

  • peesonsteking en tandontsteking in Zwitserland
  • een hittegolf
  • een aanval van sinusitis

Ja want weet je nog, die vorige blog over hoe zielig ik daar zat boekjes te lezen in Zwitserland, terwijl ik wou wandelen (Tiny zit dan eens in Zwitserland)? Het is verbeterd hoor, na een dag of drie kon ik al weer wandelingen maken, niet te ver, niet te snel, niet te steil.

Een paar dagen later kreeg ik daar echter tandpijn. En nog méér tandpijn. En stond ik de volgende morgen op met een gezicht dat een soort kruising was tussen The Elephant Man en Donald Duck. Hup, weer ontstekingsremmers. Oei, slaan niet aan. Pijnstillers ook niet. Oei, dan maar antibiotica. Ondertussen had ik al een goeie relatie met die dokter in het hotel.

Eens thuisgekomen, na verschillende mailtjes en telefoontjes over en weer van mijn tandarts, mocht ik naar de endodontoloog, voor een wortelkanaalbehandeling. Die endodontoloog (een woord waar ik even op moest oefenen) doet niets anders dan tandzenuwbehandelingen.

Een paar weken kon ik minder goed eten, maar nu is ’t bijna over. Hoera.

Huh niks hoera. Mijn lichaam dacht, bwah het is lang geleden, laten we er nog eens een sinusitis tegen aan gooien. Ja maar, ja maar! Het is over enkele dagen Dranouter!! Op hoop van zegen hé.

De warmte. Goh, ik vond dat nog niet zo erg. We hebben ons Sofinesse-gewijs twee dagen in de living gelegd, omdat het daar frisser was. En ik ging naar de cinema, The Lion King, samen met mijn zoon en ik heb NIET geweend. Wat een prestatie!

Ook in Zeebrugge was het warm en super ver lopen naar de zee, maar ik wou per se mijn voeten in de Noordzee steken. Mission accomplished. Waarop het spontaan begon te bliksemen en te donderen, maar ach.

registration-3

Foto met gsm, niet zo’n goeie kwaliteit helaas

Dat super goed nieuws over mijn zoon van laatst, is trouwens al oud nieuws. Helaas. Gelukkig zijn daar heel wat (nieuwe) vrienden voor hem, muziek en hier en daar een mini-festival.