depressief

Tiny en het knopje

… ja dàt knopje. Dat jij vast en zeker ook eens zoekt en dat de gedachten en de zorgen in je hoofd uitzet. Soms vind ik het:

  • als ik een nieuwe yogastijl volg en mij kan concentreren op de aangename Hollandse stem van de lerares die er niet uitziet alsof ze recht uit een modetijdschrift komt
  • als ik brainless televisie kijk: Sextape, Boer zkt vrouw, Pano,…
  • als ik mij enthousiast inschrijf voor een workation georganiseerd door deze toffe dame
  • als ik op het werk een moeilijk probleem kan oplossen en daar al mijn concentratie voor nodig heb

Afbeeldingsresultaat voor alles komt niet goed some ecards

Dat zijn jammer genoeg maar weinig momentjes. Dus het overgrote deel blijf ik me zorgen maken over:

  • de discussie over de huurwaarborg van het kot van mijn zoon (veel te lang om uit te leggen, maar dikke shit en ik die er zo rap mogelijk van af wil zijn en dus te lief ben – met het gevolg dat er niks op papier staat – met het gevolg dat ik mijn lief laat bellen en laat discussiëren – omdat ik zelf alleen maar kan bleiten en geen ruzie kan maken
  • de zoon en de zorg (ook al veel te lang om uit te leggen, en privacy shit)
  • dat zelfstandig zijn in bijberoep tot nu toe vooral héél veel kost en nog maar weinig opbrengt (genre: ik scheur mijn broek er aan)
  • dat ik steeds maar alles regel en afspreek terwijl het niet eens over mij gaat

Slapen of een boek lezen helpt dus al niet meer, oh ramp. Vanavond wel eens op stap met twee vrienden uit het middelbaar die ik al meer dan twintig jaar niet meer zag. Misschien dat zoiets ook helpt.

En mijn mantra: “This too shall pass” klinkt soms eerder als de quote uit Lord of the Rings:  “You shall not pass“.Afbeeldingsresultaat voor you shall not pass giphy

Maar echt, al die mensen die al vijf jaar zeggen, dat alles goed komt: als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik dit al heb gehoord, dan was die waarborg al terug betaald. Laat het.

 

Advertenties

Waarom Tiny zo stil is…

Ach, tegenwoordig hou ik liever mijn mond in plaats van meteen op het podium te springen. Probeer ik me wat terug te trekken en tot mezelf te komen. Laat ik anderen vertellen en ben ik soms blij dat ze niet te veel aan mij vragen.

Nog altijd de weerslag van mijn reis naar Egypte? Misschien.

Bloggen is ook een soort vorm van de aandacht opeisen. Ik zat vroeger in rockgroepjes, speelde amateurtheater of presenteerde een radioprogramma. Miss Tiny stond blijkbaar graag in de kijker. En dat terwijl ik eigenlijk nogal verlegen ben.

Klagen kan ik wel, ja. Dat ik amper nog vriendinnen zie. Dat ik niet weet wie ik moet bellen als het eens niet lekker gaat.

En dan, vlak na weer zo’n klaagzang, krijg ik een sms of ik met een oude vriend koffie wil gaan drinken. Of wanneer we met twee oude schoolvriendinnen eens op bezoek gaan bij die andere vriendin. Of als ik voor een half uurtje op de stoep sta bij iemand die al een hele tijd in een zware dip zit. Dan denk ik, ach het valt nog wel mee met mij.

Aan de andere kant: kritiek hakt er altijd wel in. Dagen- en nachtenlang lig ik te denken of ik (zoals sommigen zeiden) niet te bot ben, niet te sarcastisch, niet te veeleisend, te negatief of te denigrerend. Piekeren over waar ik verkeerd heb gedaan, wat ik verkeerd heb gezegd.

En ja, ik zit vaak alleen. Misschien heb ik het zelf gezocht hé. Misschien heb ik met ouder worden ook geen zin meer in zinloos gekakel.

Enfin, Vrolijk Pasen. 😉

Tiny wou dat het al lente was

Is die winter bijna gedaan?

Hmm. Er worden mij boze blikken toegeworpen en gezegd dat het zelfs nog écht winter moet worden. Of mijn kerstboom al staat? Wat ik gekregen heb van Sinterklaas? En grote euforie bij mijn medemens als er drie sneeuwvlokken uit de lucht dwarrelen.

Is iedereen op zijn kop gevallen en blijven kaatsen of zo? Jongens toch. Ik krijg al de kriebels als het Halloween wordt, met die stomme pompoenen en plastieken spinnen in de etalages. Onnozelaars. Pompoensoep is wel lekker, ja, daar heb ik niks op tegen. Ook niet in de zomer.

En daarna wordt iedereen met kinderen juichend wakker, want Sinterklaas of zijn vriendje Sint-Maarten komt! Niet op vijf of zes december, nee, liefst al direct in november. Overdrijf eens niet zo, jongens. Zet dat schoentje op vijf december en gooi er ’s nachts wat in en hop, klaar. Laat de Sint in de lagere school komen en maak er daar een feestje van, maar hou hem toch weg uit winkels en bedrijven. Waar zijn we mee bezig?

Sint is nog niet helemaal weg of de straten zijn al versierd met Kerststerren en bij de bakker ligt het Nieuwjaarsgebak al klaar. De eerste sneeuwvlokken zorgen voor 400 kilometer file.

En ja ja, die Kerstsfeer, oh wat is het toch gezellig. Samen met de familie. Joepie. Laten we ook nog eens een kerstboom zetten en we gooien er snel nog honderd euro kerstversiering tegenaan. (Als ’t aan mij lag, was er niks, maar omdat we nog twee gezellige tieners hebben rondlopen, doen we maar mee.) Eenmaal de kerstboom gezet, kruipt iedereen weer op zijn kamer – en ik zit “gezellig” naast de boom te lezen. De familie op Kerstavond zal uit ons twee bestaan en met wat geluk de drie kinderen. Verder niks gepland.

Het is ook de tijd waarin niemand iemand durft te bellen: oh ze zullen het wel te druk hebben met familiefeestjes en zo. Nee hoor!

Ik heb een warme muts gekocht ten voordele van de MUG-heli bij Miete Confiete, voor Music For Life. Da’s genoeg Kerst voor mezelf, vind ik. Cadeau’s? Geen flauw idee van. Geen inspiratie. Mij mogen ze een boekenbon voor Theoria geven en ik ben content.

Kerstmarkten, oh horror. Sneeuw, ijs, temperaturen onder nul, dank u vriendelijk. In de zomer op een koude dag wil ik net zo goed een glühwein of een jenever drinken, dat moet nu niet per se. Mijn warme truien zal ik met liefde terug verhuizen naar de onderste regionen van mijn kleerkast.

Dus, lieve mensen: mag ik even een beer zijn en mij ingraven voor mijn winterslaap? Kom mij wakker maken als de zon terug is en de krokusjes bloeien. Dank u en slaapwel.

lente