dansen

Tiny’s plannetjes

Oh waar is de tijd dat er geen zak op de planning stond en ik daar een beetje kregel van werd. Niks in het vooruitzicht, in volle coronatijd, iedereen maakte het mee.

Stilletjes aan komen er weer dingen in mijn agenda, korte termijn en lange termijn en het voelt fantastisch. Vooral omdat ik kies voor mezelf: geen sociale verplichtingen, geen etentjes die ik niet wil, maar connectie met lieve mensen en uitstappen naar mooie plekken.

Zijnde:

  • Ecstatic Dance op een zaterdagmiddag in een tuin in Assenede. Ik ken de mens die het organiseert en ga samen met twee gelijkgezinden die graag dansen en zich niet aantrekken van wat een ander denkt als die iemand ziet dansen. Ik deed het al eerder en schreef er over hier.
  • Mijn zelf-georganiseerd meditatie-weekend in de Ardennen, van 8 tot 10 oktober. Kleinschalig, maximum vijf mensen gaan er mee. Er is nog plaats voor eentje (als je interesse hebt, stuur me een bericht). Dit wordt ongeveer het programma:

Wil je er graag eens bij zijn, maar lukt het niet op deze data? Geen nood, in het voorjaar organiseer ik het opnieuw.

  • Over minder dan twee maanden, begin november ga ik EINDELIJK terug naar Egypte. Voor tien dagen deze keer, met een klein groepje lieve mensjes. Ik ga véél minder in paniek zijn dan de laatste keer, en ga er veel méér van kunnen genieten, dat is zeker.
  • We wilden al héél lang eens héél lekker gaan eten met de meisjes van de leesclub en ook dat is gepland, ergens in november, in restaurant Rebelle in Marke.
  • Met diezelfde meisjes gaan we in maart op weekend, wellicht naar de Heilige Rita, klinkt goed en ziet er prachtig uit, vinden wij.
  • En het grote plan daarna: in maart ga ik helemaal alleen naar Tenerife, voor een Yoga Teacher Opleiding. Kleine groepjes, met maximum zes personen, in een prachtige omgeving. Voor iets meer dan drie weken, jawel.

Ondertussen werk ik naarstig verder, geef ik nog steeds massages in bijberoep en ga ik elke vrijdag meditatieles geven in de gevangenis. A busy Tiny is a happy Tiny.

Tiny in het paradijs bij het licht van het dashboard

Thomas Pannenkoek geeft me deze morgen inspiratie. Hij had het over bovenstaand nummer, waarvan ik de Youtube-link NIET mee geef, want die moet je maar bij hem bekijken OF die zit al gewoon tientallen jaren in je geheugen.

Ik wou bij hem een reactie schrijven maar die ging véél te lang worden, want hier wil ik wel één en ander over kwijt.

Het alomgekende nummer zong ik al luidkeels en met totaal onbegrijpelijk Engels mee toen ik tien jaar oud was. Ik vond het gewéldig. Ik speelde het nummer telkens na samen met mijn vriendin, zij was Karla en ik was MeatLoaf of omgekeerd. Hoe meer ik Engels leerde, hoe beter ik de tekst begreep en hoe beter ik het kon zingen. Want ja, ook op fuiven in de jaren tachtig kwam dit nummer vaak meer dan één keer op een avond voorbij. Altijd meegezongen en meegedanst. (Ondertussen ben ik het beu gehoord.)

Nu ja, gedanst: moeilijk wel. Dat vroeg Pannenkoek ook, hoe dans je op dit nummer? Wel, het antwoord is: WILD. Het eerste deel is een soort swingdance, dus daar kun je nog op rock’n’rollen, met twee als er iemand voorhanden is of alleen. Maar dan komt al meteen het trage deeltje: “Though it’s cold and lonely in the deep dark night, I can see paradise by the dashboard light”, dus daar kun je dan welgeteld tien seconden op slowen.

Dan gaan we terug naar de swing. Nog eens de slow. Terug de swing. Maar dan! Een ritmeverandering! Een hoop geleuter op een radio, de stem van de verslaggever van een baseballwedstrijd.

En nu komt het. Want dit nummer reflecteert niet alleen een vrijpartij maar ook het verloop van een honkbalwedstrijd. Nu moet je weten dat in de Amerikaanse cultuur er vaak gerefereerd wordt naar First Base, Second Base, Third Base en een HomeRun. Daarmee bedoelen ze: hoe ver ben jij geraakt in je vrijpartij?

Het veld bevat vier honken. Wanneer een aanvallende speler alle vier de honken op rij is gepasseerd dan wordt er een punt gescoord. Wanneer alle honken in de eigen slagbeurt worden gepasseerd dan heet dat een homerun.

De homerun waarvan sprake is het ultieme: het penetreren en het orgasme (dat van de man weliswaar, want in deze tijden deed het er weinig toe of de vrouw klaarkwam of niet). Met First Base wordt bedoeld dat je ocharme gewoon een beetje hebt zitten tongzoenen. Second Base mag je al eens voelen onder een trui of zelfs onder een BH. Third Base is foefelen onder de gordel, vingeren, aftrekken, zuigen, beffen,… en dergelijke. (Er lezen toch géén kindjes mee hé???)

Dus in het liedje zijn ze volop bij het Third Base aangekomen en staan op het punt een Home Run te scoren tot het meisje uitroept: STOP RIGHT THERE! En vraagt naar enkele voorwaarden: Hou je wel van mij? Ga je altijd van me houden? Ga je voor me zorgen? Ga je met me trouwen?

De sukkelaar van een jongen houdt het niet meer, hij was er ZO dichtbij, hij zou JA op alles antwoorden als hij maar mag voortdoen. Stop met zagen en doe verder! Alstublieft zeg.

Nu heb ik daar (weeral) mijn bedenkingen bij. In Amerikaanse en bij uitbreiding Angelsaksische culturen is het vaak de trend dat je eerst iemand leuk vindt (I like you), dan ga je er mee op date, dan begin je al eens te foefelen, en soms pas na nog een hoop dates wordt er metéén al geneukt (I fuck you). DAN PAS, na vaak weken of maanden, wordt er eens gesproken over I’m falling in love with you – en als je dan lang genoeg wacht en mekaar heel goed leert kennen, is het van “I Love you“. Serieus hé? Zo gaat dat daar gewoon, ik weet dat niet alleen van films maar ook uit eigen ervaring. Er is niet alleen Tiny en de Australiër maar ook ergens Tiny en de Engelsman – maar die blog moet ik nog eens schrijven.

Dus dat er hier in dit nummer iets wordt doorbroken, is een feit. En niet alleen het maagdenvlies.

Kortom, een nummer met laagjes.

Ik kocht destijds de LP Bat out of hell van MeatLoaf en een ander mooi nummer (dat een beetje aansluit bij het vorige) is “Two out of three ain’t bad“. Ik ga NOOIT vergeten hoe er ooit eentje zijn bijna-liefde verklaarde aan mij, maar dan dit nummer draaide en zei: Dit is wat ik voor je voel.

Ik moet nog altijd een beetje wenen.

Tiny mist wel ’t een en ’t ander

Een wijze vrouw zei me gisteren: “Iedereen mist wel iets tegenwoordig, we moeten proberen te focussen op wat wel nog mogelijk is.” – of iets van die strekking. Mijn routine van begin april is gewoon met de noorderzon vertrokken: sporten, wat is dat? Kun je dat eten met een lepel?

Domein d’Aertrycke, mooi wandelen daar met Josefien

Af en toe doe ik mee met mijn lief en zijn we samen aan ’t stretchen. Gisteren ging ik eindelijk nog eens met een vriendin gaan wandelen. Vanavond ga ik wel weer naar de yin yoga in de tuin van mijn lerares, maar de zumba op dinsdag ga ik voorlopig opbergen. Met 20 tegelijk staan zweten en springen in een afgesloten (weliswaar grote) ruimte, al is het elk in zijn anderhalve meter hokje: ik vind het niet zo verstandig. Al heb ik ontzettend veel deugd van dat dansen…

Het is hetzelfde niet als dansen op een festival en genieten van de muziek, kijken naar de mensjes, iets lekkers drinken en eten en rondwandelen op het terrein. Ja, Dranouter ga ik missen. Met wie dan ook dansen in open lucht, is er iets leukers? Ook Brugge zal niet dansen in augustus op Benenwerk.

Dan maar iets kleins, gewoon iets gaan eten met een vriend of vriendin – oei. Als die niet in mijn bubbel zit, is dat ook al om zeep. Worden het dan weer Skype-momentjes? De leesclub over twee weken, niet meer bij iemand thuis of in de wijnkelder, maar terug elk in zijn kot.

Morgen wordt het prachtig weer, ik wil wel net als vorig jaar eens ’s avonds laat naar zee, pizza eten met een goeie vriend en naar de zonsondergang aan het strand gaan kijken. ’t Zal ook niet mogen zeker?

Wij zijn thuis met vier, de kinderen zijn nu drie weken lang bij ons. De ene heeft een BFF die hij elke dag ziet, de ander heeft een vriendje en één of twee hele goeie vriendinnen. Wij hebben elk nog onze ouders, met wie we dan maar weer een tijd niet meer gaan knuffelen of uit eten gaan.

Focus baby, focus. Wat kan er wel?

Ik mag verder thuis werken en volgende week ein-de-lijk weer eens naar een klant: met mondmaskers en gewapend met handgel en handschoenen.

Gelukkig kan ik nu thuis op een deftige manier werken, er is een vloer, er is zelfs terug een wc beneden, ik heb opnieuw geverfd, er is een nieuwe tuinmeubelset en er is zelfs zon. Hoera. Dolletjes. Fantastisch. Hatsekidee.

Kleine PS: ik schreef dit allemaal op en las dan bij een blogmaat over een deprimerende diagnose. Dan zakt al bovenstaand gezaag in het niet. Ik wou het bijna verwijderen, wegens de grote onbenulligheid. Natuurlijk ben ik blij met wat ik heb. Maar bloggen over de onbenulligheden van het leven is ook een vorm van jezelf even onder de loep nemen. Een beetje sarcasme en met mezelf lachen is me niet vreemd.