dansen

Tiny en de Ecstatic Dance

Hij vroeg:

“Want to do something crazy? Something out of the ordinary?”

en mijn interesse was gewekt. Hij stelde al vaker iets speciaals voor. Tien jaar geleden was dat mijn eerste bezoek aan een publieke sauna, nu was dat ineens “Ecstatic dance”. WABLIEF? Wat is dat nu weer? Ik twijfelde want:

… dat is toch op van die boenkeboenke muziek, van die house of techno of andere dingen die ik écht niet graag hoor?

… dat is toch zo’n genre Tomorrowland-achtig gedoe?

… is dat met drugs of zo?

… ga ik daar niet de oudste zijn?

Maar zoals ik al eerder schreef, heb ik ergens een innerlijke hippie die op al zo’n dingen roept: “Jà! Jà! Doen gewoon!” Dus na enkele dagen zei ik dat ik mee zou gaan. Dit was het filmpje wat ik er van had gezien, méér wist ik niet:

 

 

Het ging door in een dansschool, ergens in Gent. Er zijn drie regels: no shoes, no booze, no chit-chat. Je danst dus blootsvoets, om meer de vibe en de aarde te voelen. Er is geen alcohol, er wordt eigenlijk niks geschonken, maar er is wel de hele avond gratis water. En je praat met niemand. Als je per se iets moet zeggen tegen iemand, geef dan een teken en ga even in de gang of zo. Je danst alleen of met twee, wat je maar wil. Okee, zo ver was ik dus.

Na de opwarming (gewoon een beetje dansend rondkijken…) gaf iemand uitleg. Eigenlijk leek het op het begin van een yogales: adem enkele keren diep in en uit, gebruik de volgende keer ook je armen en rek je uit,… Dan begon er lichte muziek en werd gevraagd om je ogen te sluiten en je langzaam verder te bewegen. Omdat het zo geleidelijk ging, met je ogen dicht, ga je automatisch intuïtief bewegen: ik deed wat stretch-oefeningen, rekte me uit, boog voorover, zwaaide mijn lichaam zacht van links naar rechts, stapte voorzichtig rond.

Gebruik al je zintuigen‘, hadden ze ook gezegd.

ik zag: mensen van àlle leeftijden, jonger en ouder dan ik, die dansten of bewogen zoals ze zelf op dat moment wilden. Ik zag veel dreadlocks, veel tattoos, maar evenveel secretaressen of ambtenaren of wat dan ook. Doet er ook niet toe.

ik hoorde: muziek die reuze mee viel en waar ik wel iets mee kon, vaak waren het meer geluiden, iets natuurlijks, zacht en zeker niet te luid. Dan ging het over naar een soort ritmische tribal (zo heet dat dan), die wat deden denken aan een cursus Afrikaanse dans, die ik ooit heb gevolgd. Mijn bewegingen werden wat extremer, wat wilder.

ik proefde: water want dat werd gratis beschikbaar gesteld en je werd ook aangemoedigd om veel te drinken. Na een tijdje ga je wel zweten.

ik rook: hier en daar een zweem patchoeli? Af en toe een zweetgeur, wat wil je ook met honderd mensen die zich staan uit te leven.

ik voelde: heel veel. Beweging in mezelf die ik probeerde tot uiting te brengen, ik voelde mezelf meer en meer ontspannen worden, ik danste niet, ik deed maar wat. Het leek misschien op dansen, ja. Ik voelde mijn voeten stampten op de vloer als ik daar zin in had, ik voelde de vibraties van de muziek, maar nooit storend.

Het was een bizarre ervaring, maar véél leuker dan ik zelf had gedacht. Ik had nooit verwacht dat ik me zo zou laten gaan, dat het meer een kruising was tussen een yogales en een fuif. Ik raad het iedereen aan die houdt van dansen en bewegen en die zin heeft in een uitdaging, zowel fysiek als emotioneel.

Kijk op Ecstatic Dance voor nog meer informatie – in het Engels.

Advertenties

Tiny in december

En dan maak je een jaaroverzicht, terwijl je je realiseert dat je even boeiende dagen had in december alléén. Vandaar, een december-overzicht.

Ik realiseerde me dat vriendschap soms heel broos is en soms supersterk, jaren overbruggend. Onverwacht kreeg ik wat uitnodigingen van oude vrienden. Oud in de zin van ‘al jaren iemand kennen’, zelfs van in de kleuterschool (!) en vrienden in de zin van ‘mannen’, geen vriendinnen.

De kleuterschoolvriend zie ik soms maar één keer per jaar en dat vond hij (en ik!) zonde, dus nodigde hij me uit voor een etentje. Super gezellig bijpraten, en ons verbazen over enkele feiten: hoe enig kind zijn ergens toch wel je leven en/of je karakter bepaalt, hoe je toch wel vaak alleen bent, willen of niet, en je een serieuze verantwoordelijkheid hebt. Over hoe zeer we op elkaar lijken op bepaalde vlakken, en hoe soms totaal niet. Hoe hij mij zag en ziet, hoe we veranderd zijn en toch zo herkenbaar. Een heerlijke avond.

Dan dook een oude Couchsurfingvriend op, dezelfde man die me héél lang geleden heeft ingewijd in publieke sauna’s, die me stimuleerde om eens yoga te proberen, die me als enige ooit heeft kunnen verrassen met een surprise verjaardagsfeest, die me naar bijzondere ervaringen meesleept. Zoals nu ook weer: zowel hij als ik blijken heel graag naar podcasts te luisteren, en op 2 december gingen we naar het podcastfestival in Gent. We luisterden live naar Vuile Lakens, Creative Minds, en natuurlijk Relaas.

Daarna gingen we samen naar een fuif, ten voordele van Centrum voor Jeugdzorg De Kantel in Brugge, en hoera ook drie leesclubdames kwamen meedansen en nog een andere oude vriend. Allemaal jonger dan ik! Meer dan 20000 stappen op één avond, dat vond mijn stappenteller leuk. 🙂

Diezelfde Couchsurfingvriend vroeg een tweetal weken later: “Zin om iets nieuws te proberen? Iets compleet anders? Out of your comfortzone?” Ga je niet eens mee naar een Ecstatic Dance? Een WABLIEF? Na een paar dagen twijfelen, ben ik meegegaan en die avond was zo bizar, dat ik er een aparte blog over ga schrijven. Stay tuned.

Verder troonde mijn collega mij mee naar een Leading Ladies café, terug in de Yogahut bij Wisl. Geen flauw idee wat ik daarvan mocht verwachten maar het werd een ongelofelijk boeiende avond, met gastspreker Selina Ardelean: over haar boek Shine, over hoe je kan leren op zoek te gaan naar jouw kracht, jouw manier van schitteren. Geen flauwe zweverige zever, maar een realistische grappige vrouw, die héél goed weet wat ze wil, van waar ze komt en hoe ze tot zoveel zelfinzicht is gekomen. Quote-v18

Verder deed ik nog een hoop eenvoudige leuke dingen: een nieuwe koelkast kopen met ecocheques, twee dagen naar de sauna, Kerst vieren met mijn zoon die zo blij was met een simpele lavalamp, op Netflix naar The Crown kijken en ontdekken dat het vierde seizoen van Peaky Blinders is uitgekomen, en een boek gekregen van mijn lief dat onverwacht een hele hoop inzichten opleverde. Maar ook dàt is voor een volgende blog.

Merci, december, het was de moeite!

Tiny en haar innerlijke hippie

Als je een opleiding volgde in de sociale sector, werd je al een beetje gezien als een would-be hippie. In de jaren zeventig hadden alle opvoeders lang haar en een baard, rookten joints en filosofeerden urenlang over van alles. Toen ik studeerde, was dat al enigszins veranderd, maar het filosoferen bleef. Soms had ik de indruk van een andere planeet te komen, als ik in het weekend uitging met vriendinnen die economie of Germaanse studeerden.

Nu ik al een jaar of vijftien bij een eerder commerciële firma werk, bezig ben met computers, smartphones en fotografie, lijkt dat filosoferen iets van heel lang geleden. De gesprekken over gedachten en gevoelens ebden weg, tenzij hier en daar met een collega die er ook voor open staat, of met een vriend die ook met spiritualiteit en yoga bezig is. Ik raak nogal snel geïnspireerd en de ideeën die mij aanstaan, zuig ik op als een spons.

Toch erger ik me soms aan het zweverige bij sommige mensen. Je kan er ook te ver in gaan en denken dat iedereen bezig is met zelfontplooiing, verbindingen tussen hemel en aarde, reflectie, ontmoetingen, of chakra-toestanden. Tijdens de cursus yoga/massage in Orval heb ik toch af en toe met mijn ogen gerold.

  • Sluit je ogen en kijk naar je hart (niet makkelijk!)
  • We doen de kinderzonnegroet: “… we maken ons lang, we zijn niet bang, we maken ons klein, want dat is fijn, ik rek en strek, yoga is te gek!” (Oh. My. God.)
  • Buig van links naar rechts en van voor naar achter en zeg volgende zin: “Saa… taa… naa… maa” (Ik dacht alleen maar aan Satan… kon de bedoeling niet zijn!)
  • adem vanuit je centrum
  • we zoeken onze innerlijke glimlach
  • als afsluiter dansen we de vijf ritmes (dansen op commando, néé toch?)
  • we nemen afscheid met een knuffelcirkel en geven en ontvangen van iedereen een knuffel, weigeren mag ook als je je daar niet goed bij voelt (ok, ik heb nog Free Hugs georganiseerd, maar een knuffelcirkel???)

Toch vond ik mijn innerlijke hippie terug:

  • praten met mensen die je oprecht complimenten geven
  • het mooie zien in iemand die je eigenlijk niet kent
  • ik sta nog altijd open voor anderen zonder vooroordeel
  • op mijn eentje mijn eigen yogaflow doen in een grote mooie yogatempel
  • na elke massage mezelf gemeend namaste horen zeggen tegen de anderen (Namaste betekent ik buig voor jou)
  • als afsluiter die vijf ritmes dansen, mij in het zweet werken en me als een gek amuseren
  • horen dat we een knuffelcirkel gaan doen (en even met mijn ogen draaien) en drie knuffels later staan janken van emotie
  • na drie dagen in de spiegel kijken en zien dat ik sta te glimlachen naar mezelf

DSC_0073-2

En een stukje uit mijn favoriete hippie-film en musical, Hair: