dansen

Tiny en de zomer van 2018

Blijkbaar is er hier op WordPress een opsporingsbericht verschenen:

Vermist: blogster Tiny uit Wevelgem (kuch kuch: uit Brugge!).

Zotjes. En iedereen maar denken dat ik het superdruk heb met massages en zo. In werkelijkheid zat ik deze zomer veel op mijn lui gat, ofwel lezend, ofwel kijkend naar Orange is the new black en andere Netflixjes. Tussendoor ging ik ook nog eens gewoon werken, en af en toe was er inderdaad een massage. Zelfs een massageparty, want ja, dat doe ik nu blijkbaar ook!

Wat deed ik nog? Eens lekker gaan eten met mijn ouders in de Waterweelde. Schaamteloos reclame maken, gewoon omdat ik het daar zo lekker vond. In september veranderen ze van naam en wordt het “To taste”. Vroeger was dit een gewone bistro, maar nu is de zoon de boel aan het overnemen en wordt het meer gastronomisch. En hoe!

IMG_8816

Carpaccio van coquille

Afspreken met vrienden? Bwa ja, een beetje. Onder andere met Ralf, de Duitser die ik tien jaar geleden via Couchsurfing leerde kennen, komt uit Frankfurt en is ondertussen getrouwd met een Fiji-aanse, of hoe zeg je dat, iemand uit Fiji? We spraken af in het Franse Lille en spraken een gezellige mengeling van Engels en Duits.

IMG_8814

Oh la! Tiny op foto, ’t gaat nog regenen vandaag!

Natuurlijk gingen we terug werken op Dranouter en moest ik na die vier dagen een tijdje afkicken. Ik geniet altijd van die sfeer, de muziek, de mensen,… en heb me rot geamuseerd. De mannen van Kartje Kilo waren hilarisch en de cocktails op een stokje super verfrissend. Het beste optreden vond ik Milow, heel verrassend. Oh en dikke fun bij de DJ-sets van De man van Atlantis aan de Sint-Bernardusbar en Goe vor in den otto in de biertent. De longen uit mijn lijf gezongen en gedanst like nobody’s watching.

Afgelopen weekend was er Alcatraz in Kortrijk. Voor wie Graspop heeft gemist (wij dus) is dit een goedkoper en voor ons dichter alternatief. Ik ging enkel de vrijdag, mijn lief het hele weekend. Status Quo wou ik al zien van mijn twaalfde dus daar heb ik achtendertig jaar op gewacht, stom want de knapste van de bende (Rick Parfitt) is ondertussen overleden. Toch heb ik genoten van de hits Whatever you want, Down down, Rocking all over the world, …

IMG_8858

Zaterdag ging ik nog eens de beentjes strekken op Benenwerk in Brugge, altijd dikke fun en gegarandeerd meer dan 20000 stappen op mijn stappenteller!

En nee, op mijn werk is er geen airco en hebben we maar DIY gezorgd voor een frisse sfeer: karton aan de ramen geplakt, een fles ijs voor de ventilator, ’s namiddags een ijsje eten en lunch in de tuin met zwembad van mijn collega. Alles onder controle!IMG_8846

Nog dingetjes op het programma? Een picknickje in het bos, een verjaardagsfeestje, een dagje Boombalfestival, en misschien een mini-reisje in september. Mini hé.

Verder zwoegen met de zoon, piekeren dat het geen naam heeft, migraine-aanvallen verdragen en wespen uitschelden omdat ze me steken zonder dat ik ze zag aankomen. Stoefen over mijn website en me tegelijk zorgen maken omdat ik er meer aan toesteek dan er aan verdien, me bedenken dat mijn leven eigenlijk supersaai is (met bovenstaande uitzonderingen, dat wel) en dat ik beter weer een beetje meer zou aan yoga doen.

Advertenties

Tiny en de Ecstatic Dance

Hij vroeg:

“Want to do something crazy? Something out of the ordinary?”

en mijn interesse was gewekt. Hij stelde al vaker iets speciaals voor. Tien jaar geleden was dat mijn eerste bezoek aan een publieke sauna, nu was dat ineens “Ecstatic dance”. WABLIEF? Wat is dat nu weer? Ik twijfelde want:

… dat is toch op van die boenkeboenke muziek, van die house of techno of andere dingen die ik écht niet graag hoor?

… dat is toch zo’n genre Tomorrowland-achtig gedoe?

… is dat met drugs of zo?

… ga ik daar niet de oudste zijn?

Maar zoals ik al eerder schreef, heb ik ergens een innerlijke hippie die op al zo’n dingen roept: “Jà! Jà! Doen gewoon!” Dus na enkele dagen zei ik dat ik mee zou gaan. Dit was het filmpje wat ik er van had gezien, méér wist ik niet:

 

 

Het ging door in een dansschool, ergens in Gent. Er zijn drie regels: no shoes, no booze, no chit-chat. Je danst dus blootsvoets, om meer de vibe en de aarde te voelen. Er is geen alcohol, er wordt eigenlijk niks geschonken, maar er is wel de hele avond gratis water. En je praat met niemand. Als je per se iets moet zeggen tegen iemand, geef dan een teken en ga even in de gang of zo. Je danst alleen of met twee, wat je maar wil. Okee, zo ver was ik dus.

Na de opwarming (gewoon een beetje dansend rondkijken…) gaf iemand uitleg. Eigenlijk leek het op het begin van een yogales: adem enkele keren diep in en uit, gebruik de volgende keer ook je armen en rek je uit,… Dan begon er lichte muziek en werd gevraagd om je ogen te sluiten en je langzaam verder te bewegen. Omdat het zo geleidelijk ging, met je ogen dicht, ga je automatisch intuïtief bewegen: ik deed wat stretch-oefeningen, rekte me uit, boog voorover, zwaaide mijn lichaam zacht van links naar rechts, stapte voorzichtig rond.

Gebruik al je zintuigen‘, hadden ze ook gezegd.

ik zag: mensen van àlle leeftijden, jonger en ouder dan ik, die dansten of bewogen zoals ze zelf op dat moment wilden. Ik zag veel dreadlocks, veel tattoos, maar evenveel secretaressen of ambtenaren of wat dan ook. Doet er ook niet toe.

ik hoorde: muziek die reuze mee viel en waar ik wel iets mee kon, vaak waren het meer geluiden, iets natuurlijks, zacht en zeker niet te luid. Dan ging het over naar een soort ritmische tribal (zo heet dat dan), die wat deden denken aan een cursus Afrikaanse dans, die ik ooit heb gevolgd. Mijn bewegingen werden wat extremer, wat wilder.

ik proefde: water want dat werd gratis beschikbaar gesteld en je werd ook aangemoedigd om veel te drinken. Na een tijdje ga je wel zweten.

ik rook: hier en daar een zweem patchoeli? Af en toe een zweetgeur, wat wil je ook met honderd mensen die zich staan uit te leven.

ik voelde: heel veel. Beweging in mezelf die ik probeerde tot uiting te brengen, ik voelde mezelf meer en meer ontspannen worden, ik danste niet, ik deed maar wat. Het leek misschien op dansen, ja. Ik voelde mijn voeten stampten op de vloer als ik daar zin in had, ik voelde de vibraties van de muziek, maar nooit storend.

Het was een bizarre ervaring, maar véél leuker dan ik zelf had gedacht. Ik had nooit verwacht dat ik me zo zou laten gaan, dat het meer een kruising was tussen een yogales en een fuif. Ik raad het iedereen aan die houdt van dansen en bewegen en die zin heeft in een uitdaging, zowel fysiek als emotioneel.

Kijk op Ecstatic Dance voor nog meer informatie – in het Engels.

Tiny in december

En dan maak je een jaaroverzicht, terwijl je je realiseert dat je even boeiende dagen had in december alléén. Vandaar, een december-overzicht.

Ik realiseerde me dat vriendschap soms heel broos is en soms supersterk, jaren overbruggend. Onverwacht kreeg ik wat uitnodigingen van oude vrienden. Oud in de zin van ‘al jaren iemand kennen’, zelfs van in de kleuterschool (!) en vrienden in de zin van ‘mannen’, geen vriendinnen.

De kleuterschoolvriend zie ik soms maar één keer per jaar en dat vond hij (en ik!) zonde, dus nodigde hij me uit voor een etentje. Super gezellig bijpraten, en ons verbazen over enkele feiten: hoe enig kind zijn ergens toch wel je leven en/of je karakter bepaalt, hoe je toch wel vaak alleen bent, willen of niet, en je een serieuze verantwoordelijkheid hebt. Over hoe zeer we op elkaar lijken op bepaalde vlakken, en hoe soms totaal niet. Hoe hij mij zag en ziet, hoe we veranderd zijn en toch zo herkenbaar. Een heerlijke avond.

Dan dook een oude Couchsurfingvriend op, dezelfde man die me héél lang geleden heeft ingewijd in publieke sauna’s, die me stimuleerde om eens yoga te proberen, die me als enige ooit heeft kunnen verrassen met een surprise verjaardagsfeest, die me naar bijzondere ervaringen meesleept. Zoals nu ook weer: zowel hij als ik blijken heel graag naar podcasts te luisteren, en op 2 december gingen we naar het podcastfestival in Gent. We luisterden live naar Vuile Lakens, Creative Minds, en natuurlijk Relaas.

Daarna gingen we samen naar een fuif, ten voordele van Centrum voor Jeugdzorg De Kantel in Brugge, en hoera ook drie leesclubdames kwamen meedansen en nog een andere oude vriend. Allemaal jonger dan ik! Meer dan 20000 stappen op één avond, dat vond mijn stappenteller leuk. 🙂

Diezelfde Couchsurfingvriend vroeg een tweetal weken later: “Zin om iets nieuws te proberen? Iets compleet anders? Out of your comfortzone?” Ga je niet eens mee naar een Ecstatic Dance? Een WABLIEF? Na een paar dagen twijfelen, ben ik meegegaan en die avond was zo bizar, dat ik er een aparte blog over ga schrijven. Stay tuned.

Verder troonde mijn collega mij mee naar een Leading Ladies café, terug in de Yogahut bij Wisl. Geen flauw idee wat ik daarvan mocht verwachten maar het werd een ongelofelijk boeiende avond, met gastspreker Selina Ardelean: over haar boek Shine, over hoe je kan leren op zoek te gaan naar jouw kracht, jouw manier van schitteren. Geen flauwe zweverige zever, maar een realistische grappige vrouw, die héél goed weet wat ze wil, van waar ze komt en hoe ze tot zoveel zelfinzicht is gekomen. Quote-v18

Verder deed ik nog een hoop eenvoudige leuke dingen: een nieuwe koelkast kopen met ecocheques, twee dagen naar de sauna, Kerst vieren met mijn zoon die zo blij was met een simpele lavalamp, op Netflix naar The Crown kijken en ontdekken dat het vierde seizoen van Peaky Blinders is uitgekomen, en een boek gekregen van mijn lief dat onverwacht een hele hoop inzichten opleverde. Maar ook dàt is voor een volgende blog.

Merci, december, het was de moeite!