corona

Tiny in de gevangenis (2)

Dit wordt vooral tekst, want in de gevangenis mag je geen gsm meenemen en dus ook geen foto’s maken hé.

Nu was het voor “echt”. Vorige week vertelde ik al wat ik voordien al deed in de gevangenis en wat ik nu ging doen, lees het hier.

Op een vrijdagmiddag stond ik klaar met mijn badge bij de ingang van het Penitentiair Complex in Brugge. Het plan:

drie uur meditatie workshop geven aan een groep mannen, dan anderhalf uur pauze (om te bekomen?) en dan dezelfde workshop aan een groep vrouwen. Ik was niet echt zenuwachtig, maar wel héél nieuwsgierig. Hoe zou het zijn? Welke types zouden dat zijn? Gaan ze wel luisteren naar mij? Gaan ze het niet belachelijk maken?

In de weken voorafgaand aan deze dag kregen alle gedetineerden op hun ‘scherm’ in hun cel te zien dat er bepaalde cursussen terug mogen doorgaan en dat ze zich daarvoor kunnen inschrijven. De meditatiecursus begint dus met eerst drie uur workshop (algemene uitleg) en daarna zes weken lang op vrijdag een uurtje.

Ze kunnen nu EINDELIJK (na Corona) terug inschrijven voor sportlessen, cursussen Nederlands voor anderstaligen, Computer, gitaarles, kookles, crea,… enzovoort. Tijdens de strenge lockdown mochten ze géén bezoek ontvangen (nu weer mondjesmaat), niet naar cursussen, niet op gesprekken, geen voorbereidingen voor na hun vrijlating, niet gaan sporten, alleen de wandeling mocht (en dan nog!) dus zaten ze continu op cel. Ook alle maaltijden krijgen ze op cel. Geen refter dus zoals in de Netflix-serie Orange is the new black.

De verantwoordelijke van het VOS (Vorming, Ontspanning en Sport) vertelde mij dat er ‘maar’ drie mannen waren ingeschreven (wellicht omdat veel mannen het te zweverig zouden vinden) maar dat er al één van die drie had aangegeven dat vandaag niet zou lukken. Ze zijn dus niet verplicht hé, zo’n cursus blijft hun eigen vrije keuze.

Twee mannen. Oei. Beetje raar, maar ja, dat zou me ook wel lukken, het zal in elk geval dan zeker niet te druk zijn in het kleine lokaaltje. We kregen ook de mededeling dat ze sinds enkele dagen hun mondmasker mogen afdoen, eenmaal ze zitten in het lokaal. Ik dus ook: joepie!

De twee mannen stelden zichzelf vriendelijk voor, zeiden mevrouw tegen me, en gingen op gepaste afstand op hun matje zitten en hadden allebei heel duidelijk een open blik, waren erg benieuwd naar wat zou volgen. Helaas: na een kwartier werd één van de twee weggeroepen omdat die onverwacht bezoek had. En omwille van de hele ‘beweging’ die ze dan met zo één gevangene moeten maken, zou die dan ook niet meer terug keren. Dus zat ik alleen met R. Hij zag het wel zitten, en ik ook. Maar eventjes later vroeg de beambte (cipier worden ze niet genoemd) of zij ook mee mocht doen. Omdat er in geen enkel ander lokaal les was, hoefde zij alleen maar R in de gaten te houden en kon ze er dus net zo goed bij zitten. Ze was recent ook begonnen met yoga en meditatie en wou wel wat bijleren.

Ongeveer een uur later (na veel feedback en niet alleen gepraat door mij, maar ook door hen) zei gedetineerde R: “Maar Tiny, waar heb jij heel mijn leven gezeten? Ik heb NU al zoveel bijgeleerd, ’t is fantastisch.” En later: “Ik ga hier zoveel aan hebben, ik verlang nu al naar volgende week.” En hij ging zeker wat reclame maken, zodat er volgende week nog anderen kunnen aansluiten.

In de pauze at ik mijn groentjes op, wandelde ik wat door de gang, deed zelf wat yoga-oefeningen en keek ik benieuwd uit naar het moment waar de tien (10!) vrouwen gingen binnenkomen. Tien is het maximum, meer kunnen er echt niet binnen in dat klasje als je elk een matje geeft, en bij de vrouwen is er dus een wachtlijst. Een onverwacht succes, deze cursus!

Tien vrouwen in de gevangenis zijn hetzelfde als tien vrouwen in een gewoon klaslokaal. Tien vrouwen kwebbelen gezellig met elkaar, lachen, kijken nieuwsgierig, stellen zichzelf vlotjes voor en geven ook grif toe dat ze zo goed als geen ervaring hebben met meditatie. De helft gaf ook meteen aan vaak angstig te zijn, moeilijk te kunnen inslapen, vaak te piekeren over van alles,…

Ze hadden allemaal een roze schort aan (zo herken je dus de gedetineerde) en loszittende kledij, die ze zelf mogen kiezen – hun eigen kledij dus. We hadden open gesprekken, ze stelden goeie vragen, en deden mee met alle oefeningen en vertelden daarna hoe het voelde. Net hetzelfde als een workshop die ik geef buiten de gevangenis. De keuze om op een matje te zitten of op een stoel werd ook zeker geapprecieerd. Net als het feit dat ik de eerste vijf minuten hun namen steeds opnoemde om mezelf te trainen in het onthouden van hun namen. Ze zijn geen nummer.

Kortom:

een ENORM interessante en een beetje overweldigende ervaring. Want ik besefte:

  • dat ze allemaal maar gewone mensen zijn die ooit in hun leven een verkeerde keuze hebben gemaakt
  • dat ze super braaf en beleefd zijn
  • dat ze blij waren om eens iemand anders te zien van buiten de gevangenis
  • dat ik echt iets kan bijdragen aan hun persoonlijke ontwikkeling
  • dat ik ook al uitkijk naar volgende week om ze terug te zien.

Tiny is nog niet van de berg gevallen

Want dat denk ik altijd, dat de volgende titel voor een blogje wordt: Tiny valt van de berg. Of: Tiny in een buitenlands ziekenhuis. Tiny breekt haar been. Tiny moet alleen naar huis. De grootste rampscenario’s spelen zich altijd voor mijn ogen af als ik een berg op loop (of nog heviger als ik de berg afstrompel), of als mijn lief als een berggeit een extra col beklimt en ik een uurtje alleen achter blijf, wachtend en vrezend dat hij zelf van die berg tuimelt en ik alleen achter blijf.

Benasque – Col de Toro

Stress op vakantie.

Leuk hoor, vertrekken en maar drie nachten boeken en dan stoer zeggen van “We zien wel!“, en ontdekken waar we belandden. Maar dan lig ik ’s nachts al eens wakker in een tent, het weer van de komende dagen overpeinzend, in welke regio het beter zou zijn, wat we daar dan kunnen doen, wat voor campings er zouden zijn, of er nog plek is… Lastig.

En toch: ik leef nog. Het lief leeft nog. We spreken al eens een Spaans zinnetje uit en zeggen stoer dat we “un poquito Espagnol” spreken om dan twee snelle Spaanse zinnen later vragen te kijken en stilletjes te mompelen: “Ingles?”

Corona in Spanje, het is wel iets. Je kan er lang over discussiëren, maar wij beslisten om ergens in the middle of nowhere te gaan kamperen, een ecologische camping met weinig plekken, weinig mensen en ruimte zat. Waar het weer mooi is, de bergen hoog en het zwembad(je) fris.

Waar echter ook een felle wind waait, ’s morgens vroeg, waardoor ik mijn tent quasi uitWAAI, al mijn kleren tegelijk aan doe en geen deftig vuurtje kan maken omdat het te veel waait, ergo geen koffie. Enter: grumpy Tiny. Dat doet me dan beslissen om veertig minuten in de auto te rijden naar de dichtstbijzijnde Decathlon (ZO’N fan van die winkel, jongens!) om een windscherm. Un paravientes, dat weet ik nu ook. Om dan uiteindelijk super trots terug te keren op een camping waar het ondertussen 25 graden is en geen zuchtje wind.

Oh ja nog eens over Corona: iedereen hier draagt een mondmasker in publieke ruimtes, dus ook gewoon op straat en OOK de kindjes. Streng! Ik zit er weinig mee in omdat we wel al volledig gevaccineerd zijn, maar we passen toch op en hebben geen contact met andere mensen. Zelfs op een terras, blijft het mondmasker aan en gaat het pas af als je iets drinkt. Zelfs al is het pokkewarm.

Ondertussen is dit onze derde camping, op de eerste hadden we wat last van vliegen, op de tweede waren het soms mieren, maar gelukkig niet in de tent, en hier is het wind. Maar niet altijd dus. En hoera: géén mug te zien!

Rotsformatie Los Mallos en koffiedrinkende Vlaamse.

Ik kijk nog uit naar de hereniging met mijn Duitse vriendin die ik al tien jaar niet meer zag en die nu toevallig op een Franse camping staat waar we in het terug rijden nog even zullen passeren.

De bergwandelingen zijn wat mij betreft achter de rug. Ik ga nog wat boekjes lezen en me verder amuseren met niets doen. Hasta luego!

Tiny in de Cirque

Eens kijken of ik nog kan bloggen via mijn telefoon want ik hang hier in de hangmat en heb geen zin om mijn laptop uit te halen.

Dat Cirque, dat is eigenlijk een natuurlijk amfitheater, er zijn er verschillende in de Pyreneeën en wij gingen een uur zuidwaarts van Lourdes, naar Cirque de Gavarnie.

De dag begon bewolkt met de bergtoppen in de wolken maar we zagen al snel dat het zuidelijker opklaarde. Op tinternet had ik al gelezen dat je gewoon in het dorp van Gavarnie kon parkeren en je dan gewoon de massa moest volgen… Euh, de massa? In Corona tijden? We zullen wel zien en als het ons niet aanstaat zijn we weg.

Die massa bleek mee te vallen. Het was niet dat we aan moesten schuiven om een berg op te wandelen, integendeel.

Dorpje Gavarnie, erg toeristisch maar niet zo druk.

Het eerste stuk van de wandeling gaat gestaag omhoog met hier en daar een waterval naast je of in de verte. Goed te doen voor niet-berggeiten. Na een klein uurtje kom je aan “Hotel du cirque” waar een terras is en waar je prachtig zicht hebt op dat befaamde Cirque:

Toen nog een paar wolkjes maar die gingen er ook snel vandoor.

Daarna kun je nog een eind verder wandelen en klimmen naar de waterval, de grootste van Europa. Ik deed dapper alsof ik een berggeit was en klom rustig mee. Gelukkig maar want anders ging ik prachtig natuurschoon gemist hebben!

Het allerlaatste stuk, waar je kan klimmen tot vlak bij de waterval heb ik mooi aan mijn man overgelaten, want omhoog klimmen kan ik wel, maar de ervaring leert mij dat ik daarna niet meer naar beneden durf, met als gevolg dat ik moord en brand roep, mijn metgezel’s begeleidende arm tot moes knijp en indien niet anders mogelijk ik gewoon op mijn gat de berg afroetsj.

Dan liever wat rustig mediteren. Ideale plek.
Rode stipje is mijn lief berggeitje ❤️

Al bij al zijn we toch rustig vier á vijf uur aan het wandelen geweest. Heerlijke trip, zeker de moeite als je ooit eens in de buurt bent.

Ondertussen reden we nog wat zuidelijker, het mooie weer tegemoet.

Oh en Corona: we komen amper mensen tegen, als we er tegen komen, in een dorpje of zo, draagt iedereen flink een mondmasker. Van controles is geen sprake, misschien wel op toeristische plekken. In elk geval zijn wij nu al meer dan twee weken volledig gevaccineerd en doen we geen domme dingen. Voor één keertje, haha.