#boostyourpositivity

Tiny en haar body – 1 jaar later

Vorig jaar schreef ik (een beetje omdat het moest) van #boostyourpositivity over mijn lichaam: Tiny en haar body.

Ik had toen zelfs beloofd dat ik jullie op de hoogte zou brengen van de vorderingen, want ik was iets te dik en ging toch proberen meer te bewegen.

Ondertussen zijn er een hoop Youtube video’s en wandelpogingen gepasseerd, maar ben ik ook veelvuldig op vakantie geweest, waar we wel wandelden, maar ook veel lekkere dingen aten. Af en toe ging er wel eens een kilo af, maar die zat er ook snel weer aan.

Toen ontdekte ik een dieet dat eigenlijk geen dieet is, het 5:2 dieet, ideetje van Mr. Mosley en in het Vlaams uitgewerkt door Lien Braeckevelt. En er gingen een paar kilo’s af. En die kwamen er weer bij… Etentjes, vreetavonden voor de tv met chips,…

De truc is namelijk, niet alleen minder en gezonder eten, maar ook meer bewegen. En daar wrong het schoentje. Ik bewoog wel hoor: van mijn bureau naar de keuken en terug, van mijn auto naar de klant en terug (knàl zei mijn kuitspier tussendoor), een straatje of twee doorlopen en shoppen,… Maar echt bewegen is dat niet hé. Zo slim was ik ook al wel. Het écht doèn, dat bleek een ander paar mouwen.

Tot de plusdochter begon te zeuren dat ze naar de fitness wou en dat ze een abonnement wou. Nu zijn die dingen schijteduur, vooral als je niet regelmatig gaat en we vreesden een beetje dat ze het niet zo lang zou volhouden. Pubers, weet je wel… 🙂 Maar er is een fitnessketen, waar je één kaart mag gebruiken met verschillende familieleden. Zo zou ik zelf ook af en toe kunnen gaan.

Het probleem was, dat ik al eerder een fitnessabonnement heb gehad en dat ik me vaak meer stond te ergeren: de flutmuziek die ze er draaien, de belachelijke domme oefeningen die je er kan/moet doen, de krachtpatsers die op je neerkijken,… en mijn gebrek aan discipline.

Laat ik nu het geluk hebben samen te wonen met een man die naast zijn beroepsactiviteit niet alleen basketcoach is, maar ook kenner van sportblessures, trainingsschema’s, welke oefening je moet doen om wat te bereiken, hoeveel, hoe snel, op welke manier… Dat helpt wel hé. Dus ja: Tiny op de fiets, de ligfiets, de crosstrainer, de loopband. Eén keer per week doe ik ook een les X-coreTijdens zo’n les train je je buik, rug, benen en armen. Met een aluminium koker gevuld met grit dat bij elke beweging heen en weer beweegt in je handen, worden je spieren extra gestimuleerd. Ook doe ik elke week een half uur buikspieroefeningen, erg intensief, ik zweet me te pletter.

Wat ik nog niet doe: dansen, lopen en springen of alles wat te veel druk zet op mijn kuitspier, die is nog altijd niet volledig genezen en nog gevoelig.

Maar! Het leuke is nu, dat ik probeer twee keer per week een 500 à 600 Kcal per dag te eten, de rest van de week “normaal” – en terwijl ik vroeger als een jojo op en neer ging in gewicht, dit nu redelijk stabiel blijft (zelfs al eet ik veel kaas en drink ik af en toe een wijntje). Méér nog, ik ben al drie kilo kwijt. Voortdoen dus! Hop met de beentjes.

In mijn vorige blog over podcasts schreef ik al dat zo’n verhaal in je oren wel helpt bij het sporten, dat heeft zeker ook te maken dat ik nu makkelijker kan doorzetten. Ik ben nu een maandje bezig en zit vol goede moed.

Advertenties

Tiny krijgt een complimentje

Soms zou je iets insta-audio willen opnemen en posten. Net zoals Instagram maar dan met geluidsfragmenten, gesprekken, muziekjes,…

Mijn laatste telefoongesprek op het werk was eentje om in te kaderen. Eentje om mee te nemen naar “Nationale complimentjesdag”.
Op mijn werk hang ik heel veel aan de telefoon, zowel in het Vlaams (en alle mogelijke dialecten) als in het Frans, want de helft van onze klanten zijn Franstalig. Ik geef hen zo goed mogelijk uitleg, probeer een oplossing te zoeken, of maak afspraken voor latere leveringen.

De tijd heeft mij geleerd dat je druk maken aan de telefoon helemaal niks helpt. Ik probeer altijd rustig en kalm te blijven, verhef mijn stem zelden (tenzij ze zwaar slechthorend zijn) en vertel iets stap voor stap. Mijn Frans is zeker niet perfect, maar men begrijpt mij wel.

secretary

Ik had een Franstalige man aan de lijn, hij was al 87, zei hij en ik maakte met hem een afspraak voor een levering over twee dagen. Oh, hij was zo blij dat zijn bestelling al zo snel zou komen en hij spelde me heel exact de naam van zijn straat. Hij ging een extra bordje met het huisnummer voor het venster zetten, zei hij, want het is anders niet duidelijk zichtbaar. Merci, zeg ik, en och, ik heb een gps, maak u geen zorgen, ik zal het wel vinden en ik kom op tijd. “Faites à votre aise“, zegt hij, “doe op uw gemak, als er files zijn, doe geen ongelukken, ik wacht wel.”

Een uur later belt hij nog eens terug, hij had nog een bijkomende vraag, die ik hem meteen kon beantwoorden. “Madame“, zegt hij, “u hebt echt een aangename stem. En ik zal u vertellen, ik ben al zestig jaar slechtziend en beroep mij vaak op mijn gehoor. Een stem aan de telefoon herken ik al snel als vervelend en onvriendelijk, of aangenaam en prettig. En als ik de mens in kwestie dan in het echt leer kennen, ben ik altijd juist: dan is de persoon zelf ook ofwel onvriendelijk, ofwel aangenaam in de omgang. En bij u heb ik een zeer goed gevoel. Ik kijk er erg naar uit om u over twee dagen te zien, niet alleen voor mijn bestelling, maar ook om u te ontmoeten. Het zal zeker een prettige ontmoeting zijn.”

Wauw. Let op, ik zou het herkennen als dit een slijmjurk zou zijn, een eng mannetje die de vrouwtjes een beetje te graag ziet. Deze heer echter, komt gesofisticeerd en correct over, meer zelfs, het klinkt òòk als een erg aangename mens. En ja, ik ben ook benieuwd om hem te ontmoeten.

Kan téllen hé, als compliment?

Mijn stem is inderdaad mijn belangrijkste werkinstrument. Al eerder schreef ik over mijn zingen en mijn presenteren, in vroeger jaren en nu ben ik blij dat ik met mijn stem nog altijd veel (mensen) kan bereiken.

Tiny’s jaaroverzicht 2015

Amai dat is voorbij gevlogen!

Her en der lezen we eindejaarsvraagjes, verslagen van blograpporten, goeie voornemens, lijstjes,… En het houdt niet op.

Laat ik maar een mengeling maken. Op wordpress kun je heel gemakkelijk je statistieken bekijken van het afgelopen jaar. Eerlijk gezegd: ik viel bijna achterover. Al kan ik niet echt vergelijken met vorig jaar, mijn blog zit precies wel in de lift. Ik begon te bloggen in augustus 2014 dus dat jaar telde nog niet volledig.

Dit jaar werd Tinyblogt 35000 keer bekeken. Wàt? Okee dat zijn geen unieke bezoekers, maar het aantal verbaasde me wel. Even verder lezen…

Heel het boostyourpositivity-verhaal heeft ons wel wat opgeleverd. Mijn meest gelezen bericht is Tiny deelt zestien tips met haar zestienjarige zelf.  Puur toevallig schreef ik dit al de week vòòr deze opdracht werd gegeven. En blijkbaar werd het gesmaakt.

ecard

Verder kunnen we zeggen dat verdriet, pijn en miserie behoorlijke aandachtstrekkers zijn. Mijn In Memoriam voor een vriend, stond op de tweede plaats van meest gelezen berichten. Ook het feit dat ik niet overdreef, en mijn klaagzang over moeder zijn kon rekenen op veel bijval, applaus en schouderklopjes. Dank daar voor.

body

Ook doorverwijzingen helpen enorm. Kelly van Talesfromthecrib vroeg om doodgewone dingen die ons blij maken in een lijstje te zetten en ook bij mij werd dat fel gesmaakt. Tof!

 

Ik word gelezen in 69 landen!! Kun je je dat voorstellen? Hoe zot is dat zeg? Een paar kan ik wel verklaren: in de USA en de UK heb ik wel een paar vrienden, al dan niet Nederlandstalig, die vaak komen meelezen. En ook de 37 clicks vanuit Tanzania kan ik meteen verklaren (dag Stijn!).

Tanzania.original.9619

De meeste lezers komen hier terecht vanuit Facebook. Al blog ik redelijk anoniem, mijn vrienden op Facebook krijgen wel een link naar tinyblogt. Vooral omdat ik behoorlijk streng ben op wie mijn vriendje wordt op Facebook en wie niet. De mensen die daar staan, mogen gerust delen in mijn leven. Ook daar worden vaak reacties geschreven, deugddoend en bemoedigend.

Ik ben ook dankbaar voor de nieuwe vrienden die ik leerde kennen, online en offline. Twee blogbrunchen verder en ik kijk uit naar een volgende gelegenheid waarop we met bloggers kunnen samen komen. Er wordt trouwens in februari iets georganiseerd in Kortrijk, via Bloggerscafé op Facebook. Met Liese moet ik nog eens samen was plooien 🙂 en Renilde heeft me beloofd eens rond te leiden in Roeselare. Valerie zie ik al regelmatig in onze leesclub. Een stapje zetten in Antwerpen ga ik wel eens doen met haar én MissSexandthecity, en Narda zag ik in Nederland en zij is zeker ook welkom hier. Dat is dus al één van mijn goeie voornemens: meer offline afspreken. Weg vanachter die laptop en hup de straat op.

Voortdoen is het woord! Voortdoen met bloggen, voortdoen met gezond eten en bewegen. Nog een kilo of drie buikvet kwijtspelen en dan op gewicht proberen te blijven.

Waar ik  mee ga proberen te stoppen is: mij altijd alles veel te veel aantrekken. Stoppen met zoveel te piekeren en wakker te liggen. Stoppen met alles te willen regelen. Woord nummer twee wordt dus loslaten.

Dank aan alle lezers, dank voor alle lieve reacties, doe vooral verder!

Prettig eindejaar en tot in 2016! 🙂