bloggen

Tiny’s FAQ, deel 5: nostalgie vs melancholie

De heer Menck, die zelf wel wat donkere kantjes heeft, vroeg mij of ik eerder van het nostalgische type ben, of ik hunker naar het verleden. Een filosofische vraag, me dunkt.

En ook een beetje een open doel. Al vele keren mijmerde ik er hier op los: over dagboekfragmenten, oude reisfoto’s, kinderherinneringen, familiefoto’s, liedjes uit het jaar stillekes,… Dus ja, ik ben een nostalgisch beestje. Maar let op. Er is een merkelijk verschil tussen nostalgisch zijn en melancholisch.

Nostalgie, het woord is afgeleid uit het Grieksnostos = terugkeer en algos = droefheid, pijn, lijden) is het gevoel iets belangrijks of dierbaars te zijn kwijtgeraakt. Dit uit zich in heimwee naar het (persoonlijke) verleden. Het is echter al lang geen medische aandoening meer, maar wordt meer beschreven als jeugdsentiment. Vaak gaat het over een romantisch beeld van het verleden, zijn negatieve herinneringen vervaagd en blijven de positieve over.

Melancholie, ook uit het Grieks: melas = zwart en chelo = gal, zwartgalligheid. Dit is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen. Een melancholisch persoon is moeilijker te “genezen” dan een nostalgisch persoon.

Waar sta ik nu tussen die twee gevoelstoestanden? Dat schommelt. Vooral in de donkere wintermaanden neig ik naar dat melancholische, denk ik dat het nu allemaal maar kut is en dat ik vroeger méér vrienden had, méér activiteiten, dat de liedjes en de films allemaal beter waren dan nu en dat het maar niet vooruit gaat.

Over het algemeen ben ik toch een positivo, met een neiging te vaak naar herinneringen terug te grijpen. Ik pieker vaak over vriendinnen die ik ben verloren, en herlees regelmatig mijn oude dagboeken. Alle brieven van oud-lieven heb ik nog, briefjes van op school, en ik kan ze maar niet wegdoen. Dan ben ik inderdaad nostalgisch. Maar wil ik terug naar die tijd? Néén. Echt niet. Ik ben de mindere kantjes ook niet vergeten, en weet wel dat ik nu héél veel heb om gelukkig te zijn. Het kan altijd nog beter, maar ach.

Advertenties

Tiny en de FAQ

ofwel: de Veelgestelde Vragen. Zoals daar zijn:

  • hoe is ’t met je bijberoep?
  • neem je nog foto’s?
  • hoe is ’t met je zoon?
  • wanneer ga je nog zingen/toneelspelen?
  • wanneer ga je weer op reis?
  • doe je nog yoga?

Deze en vele anderen zullen binnenkort verhelderd worden op de blog. Maar! Jullie kunnen helpen. Stel hieronder gerust je prangende vraag die je nooit durfde te stellen.

Ik ben benieuwd.

In blogmiddens heet dit een “Ask me Anything”. FAQ dat! 🙂

download

Tiny en de zomer van 2018

Blijkbaar is er hier op WordPress een opsporingsbericht verschenen:

Vermist: blogster Tiny uit Wevelgem (kuch kuch: uit Brugge!).

Zotjes. En iedereen maar denken dat ik het superdruk heb met massages en zo. In werkelijkheid zat ik deze zomer veel op mijn lui gat, ofwel lezend, ofwel kijkend naar Orange is the new black en andere Netflixjes. Tussendoor ging ik ook nog eens gewoon werken, en af en toe was er inderdaad een massage. Zelfs een massageparty, want ja, dat doe ik nu blijkbaar ook!

Wat deed ik nog? Eens lekker gaan eten met mijn ouders in de Waterweelde. Schaamteloos reclame maken, gewoon omdat ik het daar zo lekker vond. In september veranderen ze van naam en wordt het “To taste”. Vroeger was dit een gewone bistro, maar nu is de zoon de boel aan het overnemen en wordt het meer gastronomisch. En hoe!

IMG_8816

Carpaccio van coquille

Afspreken met vrienden? Bwa ja, een beetje. Onder andere met Ralf, de Duitser die ik tien jaar geleden via Couchsurfing leerde kennen, komt uit Frankfurt en is ondertussen getrouwd met een Fiji-aanse, of hoe zeg je dat, iemand uit Fiji? We spraken af in het Franse Lille en spraken een gezellige mengeling van Engels en Duits.

IMG_8814

Oh la! Tiny op foto, ’t gaat nog regenen vandaag!

Natuurlijk gingen we terug werken op Dranouter en moest ik na die vier dagen een tijdje afkicken. Ik geniet altijd van die sfeer, de muziek, de mensen,… en heb me rot geamuseerd. De mannen van Kartje Kilo waren hilarisch en de cocktails op een stokje super verfrissend. Het beste optreden vond ik Milow, heel verrassend. Oh en dikke fun bij de DJ-sets van De man van Atlantis aan de Sint-Bernardusbar en Goe vor in den otto in de biertent. De longen uit mijn lijf gezongen en gedanst like nobody’s watching.

Afgelopen weekend was er Alcatraz in Kortrijk. Voor wie Graspop heeft gemist (wij dus) is dit een goedkoper en voor ons dichter alternatief. Ik ging enkel de vrijdag, mijn lief het hele weekend. Status Quo wou ik al zien van mijn twaalfde dus daar heb ik achtendertig jaar op gewacht, stom want de knapste van de bende (Rick Parfitt) is ondertussen overleden. Toch heb ik genoten van de hits Whatever you want, Down down, Rocking all over the world, …

IMG_8858

Zaterdag ging ik nog eens de beentjes strekken op Benenwerk in Brugge, altijd dikke fun en gegarandeerd meer dan 20000 stappen op mijn stappenteller!

En nee, op mijn werk is er geen airco en hebben we maar DIY gezorgd voor een frisse sfeer: karton aan de ramen geplakt, een fles ijs voor de ventilator, ’s namiddags een ijsje eten en lunch in de tuin met zwembad van mijn collega. Alles onder controle!IMG_8846

Nog dingetjes op het programma? Een picknickje in het bos, een verjaardagsfeestje, een dagje Boombalfestival, en misschien een mini-reisje in september. Mini hé.

Verder zwoegen met de zoon, piekeren dat het geen naam heeft, migraine-aanvallen verdragen en wespen uitschelden omdat ze me steken zonder dat ik ze zag aankomen. Stoefen over mijn website en me tegelijk zorgen maken omdat ik er meer aan toesteek dan er aan verdien, me bedenken dat mijn leven eigenlijk supersaai is (met bovenstaande uitzonderingen, dat wel) en dat ik beter weer een beetje meer zou aan yoga doen.