bezinning

Tiny kan niet wachten

Een goeie maand geleden was ik een beetje triestig: geen vooruitzichten, weer een jaar voorbij, mooie reizen gemaakt en niks gepland. Wat zou 2018 brengen, ik had geen flauw idee.

Weet je, soms voel ik me schuldig. Mensen denken wellicht, waarom gaat ze zoveel op reis? Is ’t thuis niet goed misschien? Moet ze niet een beetje meer voor haar kind(eren) zorgen? 

Aan de andere kant: ik heb een aantal vrienden van mijn leeftijd, met volwassen kinderen, die nu eindelijk tijd en ruimte hebben om (lang) op reis te gaan. Terwijl wij altijd zeggen: ‘Oh als we op pensioen zijn, dan gaan we naar Afrika, en Zuid-Amerika, en…” Maar waarom moet ik wachten? De befaamde filosoof Thomas P. zei ooit: “Nu moet je er van profiteren. Nu ben je nog gezond en kun je dat allemaal doen.” Als over tien jaar mijn lief zijn kinderen ook de deur uit zijn, zullen wij dan nog wel fit genoeg zijn? We hebben nu al allerlei fysieke kwaaltjes.

Mijn kind woont alleen, hij trekt zijn plan. Jarenlang heb ik hem eerst zelf meegenomen op reis en toen hij niet meer mee wou, dacht ik, als hij alleen gaat wonen, dan kan ik weer op reis. Dus waarom moet ik wachten? Moet ik nu braaf thuis blijven bij mijn man en wachten tot die van hem groot zijn? Ja, zeker?

Tot mijn vriendin me ineens een smsje stuurde: “Zin om mee te gaan naar Egypte in februari?” Euh, hallo? Ze wou al lang gaan, ik dacht dat het al gepland en geboekt was, haar doel was vooral alleen te zijn en te bezinnen, maar nu bleek dat ze toch liever wat gezelschap heeft. En waar ze naartoe zou gaan, deed me al watertanden. Geen hotel, geen toeristen, maar een bedoeïenenkamp aan de Rode Zee, op het strand, met een Vlaamse eigenares en lokale helpers. Een hutje aan de zee… en verder niks. Amper elektriciteit, internet – wat is dat, kun je dat eten met een lepel? – geen luxe, geen cocktails, maar heel veel rust en alle dagen zon.

rode-zee-en-sinai

Een paar dagen toch getwijfeld: zonder mijn lief op reis, ga ik hem niet vreselijk missen? Maar verder alleen maar voordelen, ik dacht er constant aan, in mijn hoofd was ik er al…

Het lokt mij, het trekt mij aan, ik moet er naar toe. Wat ga ik daar doen? Heel weinig, dat weet ik nu al: veel lezen, beetje wandelen, mediteren, yoga oefenen, snorkelen (nog nooit gedaan!) en genieten in de zon. Weinig babbelen, proberen los te laten, mij misschien steendood vervelen en daarvan profiteren. Negen dagen zullen misschien zelfs te kort zijn. Ik kan bijna niet wachten…

Advertenties

Tiny en De Mensengenezer van Koen Peeters

“Hoe meer je jezelf bent of eigenheid uitstraalt,

hoe meer bivalentie je maskeert,

maar ook hoe meer bemiddeling of verbindend vermogen je wordt toegedicht.”

Dit citaat komt uit het boek “De mensengenezer” van Koen Peeters. Een boek wat ik niet zelf zou hebben gekocht, maar ik kreeg het van mijn lief. Als je een beetje geïnteresseerd bent in antropologie, dan is dit zeker een aanrader.

Ik duid zelden zinnen aan in een boek, maar hier had ik dat vaak willen doen. Dus schreef ik de belangrijke zinnen voor mij over in een schriftje – en hier.

“De mensengenezer” vertelt het verhaal van Remi, een boerenzoon uit de Westhoek die een soort uitweg zoekt, hij wil geen boer worden. Hij start als novice in de abdij van Drongen en vraagt enkele jaren om uitgestuurd te worden naar Belgisch Congo. Toch noem ik dit geen Congoroman, want dit is maar een deel van het verhaal. De auteur heeft zijn verhaal gebaseerd op het leven van antropoloog en psychiater Renaat Devisch, en het boek wisselt af tussen de zoektocht van de schrijver en het wedervaren van Remi/Renaat. Opgegroeid in West-Vlaanderen maar met boeren-roots sprak mij dit meteen aan. Het intreden als novice, terwijl hij eigenlijk niet zo vroom was, begreep ik ook volkomen. Hij was een ‘babbelgat’ maar hij zocht de stilte en de meditatie op.

Die ene zin, hierboven, heb ik wel tien keer na elkaar gelezen. Moet je ook eens doen, en probeer het te begrijpen. Alles klopt. Voor mij toch. Ik wil er met iedereen die wil gerust eens over discussiëren bij een tas koffie of een glas wijn.

Ja, filosofie was ooit een lievelingsvak. En had ik als negentienjarige van de studie “Antropologie” gehoord, dan was ik dat misschien wel gaan studeren.

En nu moet je mij excuseren, ik moet nog vlug even naar de bib. Koen Peeters had het over het boek “Psychopathologie van het dagelijks leven” van Sigmund Freud en ze hébben dat toch wel in de bib van Wevelgem!

Tiny en de Ecstatic Dance

Hij vroeg:

“Want to do something crazy? Something out of the ordinary?”

en mijn interesse was gewekt. Hij stelde al vaker iets speciaals voor. Tien jaar geleden was dat mijn eerste bezoek aan een publieke sauna, nu was dat ineens “Ecstatic dance”. WABLIEF? Wat is dat nu weer? Ik twijfelde want:

… dat is toch op van die boenkeboenke muziek, van die house of techno of andere dingen die ik écht niet graag hoor?

… dat is toch zo’n genre Tomorrowland-achtig gedoe?

… is dat met drugs of zo?

… ga ik daar niet de oudste zijn?

Maar zoals ik al eerder schreef, heb ik ergens een innerlijke hippie die op al zo’n dingen roept: “Jà! Jà! Doen gewoon!” Dus na enkele dagen zei ik dat ik mee zou gaan. Dit was het filmpje wat ik er van had gezien, méér wist ik niet:

 

 

Het ging door in een dansschool, ergens in Gent. Er zijn drie regels: no shoes, no booze, no chit-chat. Je danst dus blootsvoets, om meer de vibe en de aarde te voelen. Er is geen alcohol, er wordt eigenlijk niks geschonken, maar er is wel de hele avond gratis water. En je praat met niemand. Als je per se iets moet zeggen tegen iemand, geef dan een teken en ga even in de gang of zo. Je danst alleen of met twee, wat je maar wil. Okee, zo ver was ik dus.

Na de opwarming (gewoon een beetje dansend rondkijken…) gaf iemand uitleg. Eigenlijk leek het op het begin van een yogales: adem enkele keren diep in en uit, gebruik de volgende keer ook je armen en rek je uit,… Dan begon er lichte muziek en werd gevraagd om je ogen te sluiten en je langzaam verder te bewegen. Omdat het zo geleidelijk ging, met je ogen dicht, ga je automatisch intuïtief bewegen: ik deed wat stretch-oefeningen, rekte me uit, boog voorover, zwaaide mijn lichaam zacht van links naar rechts, stapte voorzichtig rond.

Gebruik al je zintuigen‘, hadden ze ook gezegd.

ik zag: mensen van àlle leeftijden, jonger en ouder dan ik, die dansten of bewogen zoals ze zelf op dat moment wilden. Ik zag veel dreadlocks, veel tattoos, maar evenveel secretaressen of ambtenaren of wat dan ook. Doet er ook niet toe.

ik hoorde: muziek die reuze mee viel en waar ik wel iets mee kon, vaak waren het meer geluiden, iets natuurlijks, zacht en zeker niet te luid. Dan ging het over naar een soort ritmische tribal (zo heet dat dan), die wat deden denken aan een cursus Afrikaanse dans, die ik ooit heb gevolgd. Mijn bewegingen werden wat extremer, wat wilder.

ik proefde: water want dat werd gratis beschikbaar gesteld en je werd ook aangemoedigd om veel te drinken. Na een tijdje ga je wel zweten.

ik rook: hier en daar een zweem patchoeli? Af en toe een zweetgeur, wat wil je ook met honderd mensen die zich staan uit te leven.

ik voelde: heel veel. Beweging in mezelf die ik probeerde tot uiting te brengen, ik voelde mezelf meer en meer ontspannen worden, ik danste niet, ik deed maar wat. Het leek misschien op dansen, ja. Ik voelde mijn voeten stampten op de vloer als ik daar zin in had, ik voelde de vibraties van de muziek, maar nooit storend.

Het was een bizarre ervaring, maar véél leuker dan ik zelf had gedacht. Ik had nooit verwacht dat ik me zo zou laten gaan, dat het meer een kruising was tussen een yogales en een fuif. Ik raad het iedereen aan die houdt van dansen en bewegen en die zin heeft in een uitdaging, zowel fysiek als emotioneel.

Kijk op Ecstatic Dance voor nog meer informatie – in het Engels.