bezinning

Tiny wil naar… Lourdes!

Ach, mijn reis-bucketlist is een serieuze bucket met een gat in. Zo’n emmer die overloopt van plannen en reisbestemmingen. Maar wegens gebrek aan (1) geld en (2) verlof en (3) een lief die alleen maar vakantie kan plannen tussen mei en augustus… komt het er allemaal niet direct van.

Onlangs kwam er nog een bestemming bij. Ik keek naar het zalige programma Radio Gaga en die mannen zaten met hun caravan en hun radio-uitzendingen in Lourdes notabene. Eerder zaten ze al in de Psychiatrie, bij de blinden in de Markgrave, bij De Kiem (ontwenningskliniek), in Benidorm, … Altijd ook een beetje emo-tv want ze gaan toch wel op zoek naar de pakkende verhalen.

Lourdes ligt in de Pyreneeën in Frankrijk en afgezien van dat hele bedevaartsoord is het daar erg mooi. En ik ben daar nog nooit geweest. Ik ben niet gelovig, ben al lang atheïst, al zat ik op een katholieke school, zong ik in een kerkkoor en speelde mijn grootvader orgel in de kerk. Ik ben zelfs nog een paar keer misdienaar geweest. En het is raar, maar als er moet geleverd worden in een klooster of een abdij, stuurt mijn werkgever MIJ daar naar toe. Ja, ik kom daar graag. Het is er altijd rustig, ik kom tot een soort tijdelijke bezinning, de nonnetjes en paters zijn altijd lief en dankbaar en de gebouwen zijn erg inspirerend.

Laatst moest ik leveren in Scherpenheuvel. Ook al een bedevaartsoord, waar ik nog nooit geweest ben. Over de middag ben ik toch eens binnen gesprongen (rustig en kalm!) in die kathedraal. Uit nieuwsgierigheid.

Tiny in Scherpenheuvel

 

Lourdes lijkt mij toch erg speciaal. En ja, super toeristisch, religieus toerisme bestaat ook hé. Er is zelfs een TGV-station in Lourdes! Noem mij maar een onnozele gans of een dwaze geit, maar ik wil daar een keer naartoe. Mijn ouders zijn er al geweest, met ziekenzorg (moeder die slechtziend is, en mijn vader die was blind geworden, gingen ze daar eventjes fijn genezen – ahum) en zelfs mijn lief was er al, twintig jaar geleden samen met zijn grootvader die er graag nog eens was geweest voor hij het loodje zou leggen. Toch schattig?

En oh ja, ik wil die optocht meemaken, ’s avonds om 21u krijgt iedereen dan een kaarsje en al “Ave Maria”-zingend, trekt iedereen dan naar de grot. Die grot waar 14-jarig Bernadetje in 1858 Maria heeft zien verschijnen. Ik luisterde naar die zingende pelgrims tijdens Radio Gaga en zei: “Hey maar ik kén dat liedje!” Mijn grootvader zong het altijd voor mij terwijl hij mij duwde op de schommel:

Te Lourdes op de bergen verscheen in een grot vol glans en vol luister de Moeder van God

Ave, Ave, Ave Maria! Ave, Ave, Ave Maria!

 

Als het een keer past, wil ik ook nog eens een stilte-retraite in een klooster doen, dat zou mij echt wel deugd doen. Een weekend zwijgen, terug naar de eenvoud, ja, laat maar komen.

Ondertussen zijn jullie ogen al goed losgemaakt zeker? Ik bedoel, hoeveel keer heb je tijdens het lezen hiervan met je ogen gerold? 😉

Nee, ik ga niet intreden. Die kuisheidsgelofte zou me toch wel zwaar vallen… 😀

Advertenties

Tiny op vierdaagse in de Ardennen

Net terug van een yoga- en massage vierdaagse.

Tiny? Ben je op je kop gevallen en blijven kaatsen of zo? Jij, yoga? Massage? En dan nog op een boerderij in de Ardennen, waar ze enkel veganistisch eten klaarmaken uit de eigen biotuin? Dat klinkt zweverig…

Ja, ik ben Miss Reality. Chakra’s, wat zijn dat, een nieuw soort chips? Yoga is toch alleen maar voor super lenige mensen zonder gewrichten?

Even uitleggen. Omdat ik niet naar Oxford ging, zocht ik iets anders om even “weg” te zijn, op mijn eentje. Dat hoeft niet noodzakelijk een stad te zijn, ik wou ook niet noodzakelijk naar vrienden in het buitenland, ik wou vooral wat tijd voor mezelf en als je iets kan bijleren is dat altijd meegenomen.
De laatste weken ben ik mij wat gaan verdiepen in yoga: ik heb veel last van lage rugpijn (als gevolg van scoliose en te veel zitten en blijkbaar is lopen ook niet goed voor mij, wandelen wel), yoga bevat heel veel rugversterkende oefeningen. Ik wou wel eens ondergedompeld worden in die wereld en ging op zoek.

Wat vind ik toevallig (Google is your friend!): een Yoga- en massage vierdaagse vlakbij Orval. Georganiseerd door het Oost West Centrum, op een gerestaureerde boerderij, check de site: Ferme du Bois-le-comte, het is de max. Aan de foto’s te zien, zou ik me daar helemaal op mijn gemak voelen, dacht ik. En het was een All-in formule, vol pension, volledig veganistisch, en al kon je ’s avonds wel in de bar een Orval drinken of een wijntje, ik ging voor de volledige bezinning: geen koffie, geen zuivel, geen suiker, geen alcohol, geen stress. En hup, ik was ingeschreven. Geen idee wat ik mocht verwachten.

DSC_0080-2

En ja: ik heb een paar keer met mijn ogen gerold. Het zweverige was hier en daar wel aanwezig. Later meer over de hippie in mij, die toch nog ergens verborgen zit.

Maar! De omgeving is gewoon prachtig. Zo rustig, zo mooi, zo groen.
Het eten was ongelofelijk fantastisch lekker. Ze werken er volledig op vrijwilligers die met liefde het eten klaar maken, de groenten komen recht uit de tuin (permacultuur-gewijs duurzaam beheerd), en alle vooroordelen over veganistisch eten kun je daar meteen laten varen. Het wordt ook opgediend in buffetvorm, dus je kan zoveel eten als je wil.

Mijn groep bestond uit acht mensen, allemaal even lief en begripvol (en een beetje wollig, maar da’s warm!), veel gescheiden mensen trouwens. Er was een yoga-lerares die haar lessen aanpaste aan ons beginnersniveau en een massageleraar die ons de fijne kneepjes (pun intended) van de holistische massage bijbracht. Nu heb ik al wel eens iemand gemasseerd, voor de lol, uit liefde, je weet wel, da’s leuk. Ik dacht dat écht masseren lastig ging zijn en vermoeiend. Maar ik keek uit om massages te ontvangen, want we gingen oefenen op elkaar. Ook hier later meer over, want ik heb iets ontdekt… Lees het hier.

DSC_0062-2

Toch wou ik vaak op mezelf zijn. Ik koos ervoor om ’s avonds na de laatste ontspanningsoefening meteen naar bed te gaan, in plaats van gezellig bij de groep nog iets te drinken. Ik had geen behoefte aan gesprekken, ik wou stilte en bij mezelf komen. Ook de groepswandeling sloeg ik over, ik ging alleen wandelen en foto’s nemen en genoot van elk moment.

Een echte bezinning was dit voor mij. Yoga betekent trouwens: vereniging brengen tussen je lichaam en je geest en dat had ik even nodig. Al heb ik dat niet bereikt door yoga alleen, maar door de volledige ervaring daar. Alles kwam samen. Het was net of ik vier dagen even op een andere planeet zat. Maar nu voel ik het nog steeds.

Mijn vriend zei voor ik vertrok: “Ok, zorg wel dat je terug keert zoals ik je ken”, en dat heb ik ook gedaan. Maar: het is Tiny 2.0, de verbeterde versie.

Tiny en de vragen 

De pluszoon van dertien stelt blijkbaar graag existentiële vragen.. Deze middag tijdens de lunch vroeg hij bijvoorbeeld wat ik de afgelopen 10 jaar van mijn leven zou willen veranderen, wat ik opnieuw zou willen doen. Ik vond het een super moeilijke vraag en toen ik er over nadacht, bedacht ik me dat in de afgelopen 10 jaar er niet zo heel veel dingen zijn geweest die ik opnieuw of anders zou doen.
De laatste 10 jaar waren eigenlijk wel goed. Ik heb mijn huidig lief ontmoet, ik ben behoorlijk veel op reis geweest, heb een hele hoop nieuwe mensen leren kennen en heb grotendeels mijn eigen ding kunnen doen. Een paar dingetjes rond de aanpak van mijn zoon zou ik misschien veranderen, maar ja…

Maar daar hield de vragenronde nog niet mee op. Hij vroeg verder wie ik eens zou willen ontmoeten, met wie ik een hele dag zou willen optrekken, iemand beroemd of iemand die al dood is. Hij dacht in mijn plaats aan iemand zoals zoals Brad Pitt of George Clooney, maar die zijn volgens mij saaie pieten, zoals volgens mij zoveel acteurs of actrices. Misschien dat zowel de looks als de brains van Viggo Mortensen mij wel een dagje bezig zouden kunnen houden. En nu ik er wat langer over nagedacht heb, misschien ook Meryl Streep, met haar zou ik best een leuke dag kunnen hebben. Of als het dan toch iemand mag zijn die al gestorven is dan wil ik graag nog eens een tasje koffie drinken met mijn grootvader en als het even kan allebei mijn grootvaders – en weet je wat doe er dan mijn grootmoeders ook maar bij. Dat wordt vast een gezellig koffiekransje.

Zijn volgende vraag was, als je nu een nieuw beroep zou mogen kiezen, wat zou dat dan zijn – om het even wat. Ook daar had ik wat tijd voor nodig. Ik zei, het zal wel iets moeten zijn met mensen, of in de zorg, bijvoorbeeld verpleegster of als ik slim genoeg zou zijn dokter. Of misschien wel fotograaf of journalist. Hij zei nog: of leerkracht, je legt toch graag iets uit en je kan dat goed? Wel ja, maar dan bij studenten of volwassenen. Niet bij kinderen. Daar word ik te nerveus van. 😉

Door naar de volgende, zonder stoppen. Waar zou je willen wonen, als geld geen probleem was en als ook onderhoud van je huis inbegrepen zou zijn? Meteen antwoordde ik: Brugge. Waar hij nogal van op keek. Waarom niet het zuiden van Frankrijk of Griekenland of Italië of zo? Die landen zijn wel leuk om een buitenverblijf te hebben, ja, maar om echt te wonen? Nee dank u. Mijn lievelingswoonplaats hangt samen met de mensen die er wonen, de herinneringen die er zijn en ja, ook de schoonheid kun je moeilijk ontkennen. Amsterdam zou wel op een tweede plaats komen.

DSC_0083

Hoe kom je toch op die vragen, vroeg ik hem? Heb je er iets over geleerd op school, heb je die zelf moeten beantwoorden of zo? Nee nee, zei hij, ik vind het leuk om moeilijke vragen te stellen aan mensen.

En jullie? Wat als je kind jou die vragen stelt? Of in dit geval, als ik je die vragen stel, wat zeg je dan?