bezinning

Tiny neemt je mee…

…neemt je mee op reis. Maar niet naar Rome en niet naar Parijs. Vééls te druk.

Ten eerste: Eind september naar de Ardennen.

ik organiseer opnieuw een stilteweekend, maar dat klopt al niet, die benaming want we gaan enkel op zaterdag zwijgen. Je komt aan op vrijdag, in een landhuis tussen Durbuy en La Roche, we maken kennis met elkaar, de ruimtes, de omgeving,… Op zaterdag gaan we een stiltewandeling doen, en elke dag vullen we ook aan met verschillende soorten geleide meditaties, af en toe geef ik ook wat yoga – aangepast voor elk niveau. Zaterdagavond doorbreken we de stilte, voor wie dat wil. En zondag is er nog tijd voor jezelf, om te lezen, om te wandelen, voor een massage,…

Iedereen die al mee ging, was laaiend enthousiast. Ik krijg nog vaak berichten van mensen dat ze er nog steeds aan terugdenken, dat het iets in gang heeft gezet, dat ze meer bewust zijn van zichzelf en van de stiltes in hun leven,…

Het gaat door van 30 september tot 2 oktober en je kan je er nu al voor inschrijven: hier!

Ten tweede: in november naar Egypte

Op algemeen verzoek, en vooral omdat ik zelf niet kan wachten om er terug te zijn, ga ik van 3 tot 14 november terug naar de Sinaï-woestijn. We zijn nu al met een groepje van vijf, maar er is nog plek. Het is voor de snelle beslissers want er zijn er nog al die hevig zitten te twijfelen. Maximum elf mensen kunnen mee, er zijn vijf hutjes voor één persoon (of je kan er met twee in, als je innig wil slapen), en drie bungalowtjes voor telkens twee personen.

Wat gaan we er doen: bitter weinig. Dus wees daar op voorbereid dat er geen grote excursies op de planning staan, dat je er zal genieten van wat er is: de stilte, de natuur, de zee, de zon, het gezelschap, of het alleen zijn als je dat verkiest. Ook: het lekker eten want het is zeg maar ‘vol pension’. Uitgebreide brunch, een kleine versnapering of vieruurtje en een uitgebreid meerkeuze diner. Dat klinkt super fancy, en dat is het ook en toch weer niet.

We organiseren wel een uitstap naar de woestijn, noem het een jeepsafari, een onderdompeling in het bedoeïenenleven, en een overnachting midden in de woestijn. Er wordt telkens héél goed voor ons gezorgd.

Ik schreef er al tientallen blogs over, zoek even op “Egypte” bij het zoekveld of start hier. Wil je graag mee, stuur even een mailtje naar tinyblogt@gmail.com en ik stuur je meer informatie en prijzen.

Kan het korter dan tien dagen? Nee. Sorry, maar je hebt al een dag nodig om er te geraken en een dag terug. Als je maar vijf dagen zou ter plekke blijven én dan nog eens de woestijnovernachting wil mee doen, heb je niet genoeg tijd om er van te genieten. Echt, geloof me, je hebt een paar dagen nodig om er echt aan te komen. En pas als je er bent, zul je begrijpen wat ik bedoel. Mensen die al mee waren, en die voordien dachten: “Waar heeft ze het over?”, gaven mij daar ter plekke meteen gelijk.

Tiny brengt rust

Ah ja, want dat kan ik wel. En als je hier al langer leest, weet je dat ik niet altijd de opgewekte versie van mezelf ben en ook niet altijd super kalm en vredig, want weet je: ik ben ook maar een mens.

Maar vele mensen zeiden mij al dat mijn stem rust brengt, dat het aangenaam is om naar mij te luisteren, dat ik die rust ook kan overdragen.

Je hoeft niet alle dagen yoga te doen of te mediteren om rust te vinden in jezelf, maar soms moet je eventjes op weg gezet worden. Daarom organiseer ik opnieuw een dag in Oedelem, om je te begeleiden naar die rust in jezelf. Zie het maar als een dag waarop JIJ centraal staat.

Moet je dan heel de tijd op een kussen zitten en zwijgen? Nee!

We gaan van alles doen. Juist de afwisseling in het programma is de vorige keer ook héél goed onthaald, dus dat doen we opnieuw: ademhalingsoefeningen, een beetje meditatie, een beetje yoga (en desnoods zit je op een stoel), mindfulness, een ligconcert, een workshop zonnegroet (hopelijk buiten), eens een mantra proberen (nee dat is geen enge spin!), eens de beentjes strekken, een hoofdmassage is ook inbegrepen, en… natuurlijk ook eten en drinken. Mijn vrienden Ann en Rik zijn de perfecte gastvrouw en gastheer en leggen ons in de watten (bijna letterlijk).

Reageer gerust als je nog vragen hebt, en wil je je inschrijven dan kan dat nu al meteen op volgende link: INSCHRIJVEN.

Waar is dat te doen? In Oedelem, een prachtig gerenoveerde schuur annex grote tuin, waar ook al eens een pony rondloopt (Blanche).

Wanneer? Op zondag 12 juni. Ja, ik weet het, vaderdag. Maar denk eens even na: zou dat niet een heel erg origineel cadeau zijn voor je papa, of voor je man, of voor jezelf, ook als je geen papa bent/hebt. Stuur dit gerust door aan mensen die je kent en van wie je vermoedt dat dit iets voor hen kan zijn.

Tiny en het stilteweekend

“Hoe was het op meditatieweekend?”, vroegen veel mensen mij.

Deze zes dames gingen met me mee. De groep was divers in leeftijd, achtergrond en nood aan stilte. Waarmee ik bedoel dat de één een enorme behoefte had aan stilte en de ander minder, maar allemaal waren ze enthousiast, leergierig en ‘volgzaam’. Als begeleider heb ik natuurlijk wel gepraat, omdat ik ook de meditaties en de yoga heb begeleid, en wat opdrachten gaf tijdens onze stiltewandeling. En ik moet zeggen: toen ze op zaterdagavond gezamenlijk de stilte verbraken, was ik blij dat ik dan zelf minder moest praten. Na een dag stilte had iedereen wel een beetje behoefte aan ventileren, en dat was ze dan ook van harte gegund.

Wat heb ik er zelf uit geleerd?

  • dat ik niet zenuwachtig was maar vol vertrouwen omdat ik goed voorbereid was en omdat ik ook snel aanvoelde dat elk individu daar volledig op haar plaats was en met volle goesting
  • dat het geapprecieerd werd dat niets “moest” en dat iedereen vrij werd gelaten om mee te doen of niet met een bepaalde activiteit
  • dat meditaties begeleiden en yogalesjes geven mij zelf ongelofelijk veel deugd doet en me energie geeft. Herkenbaar en gelijklopend met de massages die ik nu al een tijd geef in bijberoep: het maakt me rustig en ik ben totaal niet uitgeput achteraf.
  • dat ik wel een probleem blijk te hebben met mijn stem. Na een dag begeleiden en uitleg geven was ik hees, voelde mijn keel als schuurpapier en nochtans dronk ik veel water en kruidenthee. Volgende week heb ik een afspraak bij een stemcoach want daar zit volgens mij nog ruimte voor mogelijkheden en ik weet zeker dat ik hier nog veel kan over bijleren. Grappig, want ik werk al jaren met mijn stem. Dat moet wel als je werkt met blinden en slechtzienden, maar daarvoor werkte ik ook op een lokale radio als presentatrice, heb ik in rockgroepjes en koren gezongen en speelde ik in verschillende toneelstukken. Mijn stem is dus wel wat gewoon, maar toch….
  • dat ik toch nog snel bang ben dat het niet goed genoeg is. Eén opmerking deed me twijfelen. Ik vroeg me af of iedereen zich er goed bij voelde. Ik was onzeker over mijn begeleiding, mijn houding, mijn capaciteiten als organisator. Al kreeg ik nadien lovende evaluaties, ergens blijft er toch een stemmetje fluisteren dat het nog veel beter moet, of dat ik maar wat aanmodder.

En ja, ik kijk al uit naar een volgende keer, met een andere groep wellicht, dat wordt ook weer boeiend. Eerst was ik sceptisch over een winterweekend, maar misschien kan ik het toch al opnieuw in februari organiseren. Er is een heerlijke houtkachel en de ruimtes worden allemaal zalig warm, dus dat is al een opgelost probleem. Als er sneeuw ligt: niemand zegt dat ik zelf in de sneeuw moet gaan lopen (ik hààt sneeuw) – of misschien ontdek ik weer iets nieuws bij mezelf. En ga ik van de winter houden.

(Ha ha ha, lacht dat stemmetje nu luid. Tiny toch.)