bezinning

Tiny in Auschwitz

Ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn herschapen wordt, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee, en toch, als ik naar de hemel kijk, denk ik, dat dit alles zich weer ten goede zal wenden, dat ook deze wreedheid zal ophouden, dat er weer rust en vrede in de wereldorde zal komen.

Anne Frank

massage-59

Auschwitz ligt op een uurtje rijden van Krakau. Toen ik als dertienjarige de eerste keer het dagboek van Anne Frank las, was ik overweldigd door haar verhaal, te weten hoe het daarna voor haar afschuwelijk is geëindigd. Anne en haar familie werden ook naar Auschwitz gebracht, maar Anne en haar zus Margot zijn wel op het einde naar Bergen-Belsen overgebracht en daar gestorven aan tyfus.

Auschwitz-Birkenau was ondertussen bijgebouwd en diende als een vernietigingskamp. Iedereen kent wel de verhalen: treinen vol met gedeporteerden kwamen aan, er werd een selectie gemaakt en velen moesten linea recta naar de gaskamers.

Auschwitz nu kun je bezoeken. Hele horden toeristen verzamelen voor de poorten. Duizenden Joden, Polen, Russen, gevangenen, homoseksuelen, kinderen,… stonden hier ook. Nog niet zo heel erg lang geleden.

Even wat praktische tips en info:

Als je NIET met een gids mee wil, maar op eigen houtje wil rondkijken, dan kan dat en is dat zelfs gratis. Dan moet je wel zorgen dat je een ticket hebt geboekt, en moet je er zijn vòòr tien uur of nà 16u. In de zomer heb je dan nog tot 20u30 om rond te wandelen. Zorg wel dat je ruim van te voren je ticket hebt geboekt,  het kan al drie maanden vooraf, op deze website: https://visit.auschwitz.org/?lang=en

Toch met een gids mee? Ook even boeken. Wij gingen op eigen houtje, maar stonden soms wel te luistervinken bij een groep met een gids. Ik moet zeggen: die vertellen erg boeiend. Wel in het Engels, Frans of Duits. 

Neem de tijd. Het museum is erg groot, de blokken van vroeger staan er nog en in elke blok is er een tentoonstelling. Ze zijn niet allemaal even interessant, maar kies er een aantal uit. De boeiendste vonden wij 4, 5, 11, en in blok 20 en 21 gaat het specifiek over gedeporteerden uit België en Nederland. Veel is daar ook vertaald in het Nederlands. 

Drie kilometer verderop ligt het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Je kan daar gratis met een shuttlebus naartoe. Zeker doen. Doe dit ook best na 18u of ’s morgens vroeg, het is minder leuk om met honderden tegelijk onderstaande foto te willen nemen.

poort

Nog een tip: rugzakken en handtassen groter dan 30 x 20 cm zijn niet toegelaten. Neem wél water mee! En zorg dat je iets gegeten hebt, want je bent niet klaar na een uurtje. Trek er minimum drie à vier uur voor uit en plan niet veel meer de rest van dag. 

Je bent nadien wel even van je melk.

Ik zag groepen tieners met een gids, heel sereen en aandachtig. ‘k Heb tieners nog nooit zo stil en rustig gezien. Die twee van ons even zeer. Met veel aandacht bekeken ze alles, stelden vragen, waren zichtbaar ook onder de indruk. Wat me toch weer hoop gaf, geschiedenis aan den lijve ondervinden is toch nog iets anders dan een lesje leren in een klas.

Laat al te kleine kinderen thuis. Die hebben er maar weinig aan en kunnen het nog niet allemaal vatten of kunnen té hard schrikken van bepaalde beelden, dat ook. Tere zieltjes (zoals ik) brengen ook best een zakdoek mee.

 

Advertenties

Tiny kan niet wachten

Een goeie maand geleden was ik een beetje triestig: geen vooruitzichten, weer een jaar voorbij, mooie reizen gemaakt en niks gepland. Wat zou 2018 brengen, ik had geen flauw idee.

Weet je, soms voel ik me schuldig. Mensen denken wellicht, waarom gaat ze zoveel op reis? Is ’t thuis niet goed misschien? Moet ze niet een beetje meer voor haar kind(eren) zorgen? 

Aan de andere kant: ik heb een aantal vrienden van mijn leeftijd, met volwassen kinderen, die nu eindelijk tijd en ruimte hebben om (lang) op reis te gaan. Terwijl wij altijd zeggen: ‘Oh als we op pensioen zijn, dan gaan we naar Afrika, en Zuid-Amerika, en…” Maar waarom moet ik wachten? De befaamde filosoof Thomas P. zei ooit: “Nu moet je er van profiteren. Nu ben je nog gezond en kun je dat allemaal doen.” Als over tien jaar mijn lief zijn kinderen ook de deur uit zijn, zullen wij dan nog wel fit genoeg zijn? We hebben nu al allerlei fysieke kwaaltjes.

Mijn kind woont alleen, hij trekt zijn plan. Jarenlang heb ik hem eerst zelf meegenomen op reis en toen hij niet meer mee wou, dacht ik, als hij alleen gaat wonen, dan kan ik weer op reis. Dus waarom moet ik wachten? Moet ik nu braaf thuis blijven bij mijn man en wachten tot die van hem groot zijn? Ja, zeker?

Tot mijn vriendin me ineens een smsje stuurde: “Zin om mee te gaan naar Egypte in februari?” Euh, hallo? Ze wou al lang gaan, ik dacht dat het al gepland en geboekt was, haar doel was vooral alleen te zijn en te bezinnen, maar nu bleek dat ze toch liever wat gezelschap heeft. En waar ze naartoe zou gaan, deed me al watertanden. Geen hotel, geen toeristen, maar een bedoeïenenkamp aan de Rode Zee, op het strand, met een Vlaamse eigenares en lokale helpers. Een hutje aan de zee… en verder niks. Amper elektriciteit, internet – wat is dat, kun je dat eten met een lepel? – geen luxe, geen cocktails, maar heel veel rust en alle dagen zon.

rode-zee-en-sinai

Een paar dagen toch getwijfeld: zonder mijn lief op reis, ga ik hem niet vreselijk missen? Maar verder alleen maar voordelen, ik dacht er constant aan, in mijn hoofd was ik er al…

Het lokt mij, het trekt mij aan, ik moet er naar toe. Wat ga ik daar doen? Heel weinig, dat weet ik nu al: veel lezen, beetje wandelen, mediteren, yoga oefenen, snorkelen (nog nooit gedaan!) en genieten in de zon. Weinig babbelen, proberen los te laten, mij misschien steendood vervelen en daarvan profiteren. Negen dagen zullen misschien zelfs te kort zijn. Ik kan bijna niet wachten…

Tiny en De Mensengenezer van Koen Peeters

“Hoe meer je jezelf bent of eigenheid uitstraalt,

hoe meer bivalentie je maskeert,

maar ook hoe meer bemiddeling of verbindend vermogen je wordt toegedicht.”

Dit citaat komt uit het boek “De mensengenezer” van Koen Peeters. Een boek wat ik niet zelf zou hebben gekocht, maar ik kreeg het van mijn lief. Als je een beetje geïnteresseerd bent in antropologie, dan is dit zeker een aanrader.

Ik duid zelden zinnen aan in een boek, maar hier had ik dat vaak willen doen. Dus schreef ik de belangrijke zinnen voor mij over in een schriftje – en hier.

“De mensengenezer” vertelt het verhaal van Remi, een boerenzoon uit de Westhoek die een soort uitweg zoekt, hij wil geen boer worden. Hij start als novice in de abdij van Drongen en vraagt enkele jaren om uitgestuurd te worden naar Belgisch Congo. Toch noem ik dit geen Congoroman, want dit is maar een deel van het verhaal. De auteur heeft zijn verhaal gebaseerd op het leven van antropoloog en psychiater Renaat Devisch, en het boek wisselt af tussen de zoektocht van de schrijver en het wedervaren van Remi/Renaat. Opgegroeid in West-Vlaanderen maar met boeren-roots sprak mij dit meteen aan. Het intreden als novice, terwijl hij eigenlijk niet zo vroom was, begreep ik ook volkomen. Hij was een ‘babbelgat’ maar hij zocht de stilte en de meditatie op.

Die ene zin, hierboven, heb ik wel tien keer na elkaar gelezen. Moet je ook eens doen, en probeer het te begrijpen. Alles klopt. Voor mij toch. Ik wil er met iedereen die wil gerust eens over discussiëren bij een tas koffie of een glas wijn.

Ja, filosofie was ooit een lievelingsvak. En had ik als negentienjarige van de studie “Antropologie” gehoord, dan was ik dat misschien wel gaan studeren.

En nu moet je mij excuseren, ik moet nog vlug even naar de bib. Koen Peeters had het over het boek “Psychopathologie van het dagelijks leven” van Sigmund Freud en ze hébben dat toch wel in de bib van Wevelgem!