bezinning

20 dingen die ik graag doe

De mosterd haalde ik niet bij de AH, noch de Delhaize, maar bij Trijnewijn en Prinses, 2 bloggers die ik al een paar jaar volg. Ik heb het wel voor lijstjes, zeker deze die je aan het denken zetten (wat zou ik er in zetten…?).

Het gaat over een oefening, een methode om je creativiteit terug te vinden. (Waar zit in godsnaam die van mij?) Je start met een lijst van dingen die je graag doet en schrijft op hoe lang het geleden is dat je ze gedaan hebt. Tot slot is het ook de bedoeling dat je twee dingen van het lijstje nog deze week inplant. So here we go:

(niet in volgorde van belangrijkheid)

  1. lezen (een half uur geleden, in Lege harten van Juli Zeh)
  2. films/series kijken (gisterenavond naar De Dag – al een tijdje opgenomen)
  3. uit eten (vier dagen geleden, een snackje, omdat we geen eten in huis hadden, lui waren en de kinderen niet thuis)
  4. naar de sauna (een maand geleden in ons huisje met de leesclub)
  5. op reis gaan (ik ben nu twee weken terug van Egypte)
  6. schrijven (as we speak, want dit tel ik ook mee)
  7. yoga (oeps, is geleden van in Egypte, twee weken dus)
  8. masseren (zes dagen geleden)
  9. gemasseerd worden (twee maanden geleden of zo)
  10. vrijen (haha, geen details maar minder dan 24u geleden)
  11. fotograferen (ook al weer geleden van in Egypte, twee weken dus)
  12. koken (deze middag: stoofvlees)
  13. uitgebreid in bad gaan (vorige week – no worries, ik douche wel elke dag!)
  14. dansen (Zumba: 2 dagen geleden, fuif: 3 maanden geleden of zo?)
  15. bijpraten (live) met een goeie vriend/in (een week geleden, met 2 middelbare schoolvriendinnen)
  16. boeken zoeken in de bib of een boekenwinkel (gisteren)
  17. iets uitleggen/workshop of opleiding geven (eergisteren, tijdens een levering voor het werk)
  18. een nieuwe taal leren (in Egypte leerde ik weer wat Arabisch bij, twee weken geleden dus)
  19. van de zon genieten (idem)
  20. zwijgen (as we speak – which we don’t – enfin, nu dus)

Wat plan ik volgende week?

In elk geval ga ik over een week eindelijk weer eens mijn beentjes uitslaan op een feestje met de enige DJ die muziek naar mijn goesting draait, met als resultaat Tiny op de dansvloer en Tiny die er alleen maar af komt als ze naar ’t wc moet of als ’t Michael Jackson is).

En volgende vrijdag gaan we uit eten met de leesclub, drie vliegen in één klap: bijpraten met vriendinnen, gaan eten en praten over lezen en films (dat telt ook een beetje hé?)

 

Advertenties

Tiny is terug uit de woestijn

Mijn reis naar Egypte was… moeilijk te beschrijven. Misschien ook niet interessant voor jullie, lezers. Het was een beetje hetzelfde als vorig jaar, toen ik er een dagboek in zeven delen overschreef en toch weer helemaal anders.

  1. Ik ging alleen. Vorig jaar was mijn vriendin mee en gingen we samen op avontuur. Nu was het minder avontuurlijk omdat ik wist waar ik naar toe ging, en ik had er alle vertrouwen in. Claudine, de Vlaamse vrouw die dat kamp daar ‘runt’, zou er de eerste vier dagen ook nog zijn, daarna was ik in goede handen van haar Soedanese helpers (echte schatjes trouwens!). 

  2. Ik deed geen bal. Of anders gezegd: ik plande geen uitstapjes. Geen woestijntrips, geen kamelentocht, geen snorkeluitstap, geen Mozesberg of Sint-Katarinaklooster. 

     

  3. Ik heb wel elke dag meer dan 10.000 stappen gezet, oh ja. Ik wandelde vooral naar Israël toe, voorbij alle ‘kampen’, naar het grote en wijde niets. Zalig.naamloos-51
  4. Ik was creatief. Claudine zei dat, mocht ik zin hebben gerust wat aan een tafeltje mocht schilderen of een collage maken. NEWSFLASH: ik bén helemaal niet creatief. In de verste verte niet. Ik kan niet tekenen, knutselen is nooit iets voor mij geweest en ik was altijd gebuisd voor Plastische Opvoeding. Het tafeltje was al half beschilderd, de mandala stond er al quasi op, maar ik heb het afwerkt. Het rechthoekige tafeltje was gewoon blanco, daar heb ik een collage op gemaakt. In de buitenlucht, in de zon, en ik vond het zelfs meditatief. 

  5. Ik heb elke dag yoga gedaan en gemediteerd. Op mijn eentje, zonder niks, ik had zelfs geen matje. Gewoon mijn eigen ding doen, op basis van wat ik de voorbije twee jaar heb geleerd, gezien en opgevangen. Het kostte mij geen enkele moeite.

Waar ik opnieuw van heb genoten, net als vorig jaar:

  • de zon, zonsopgang, zonsondergang achter de bergen, zon op je gezicht om 8u ’s morgens en meteen al zonnecrème moeten smeren, elke dag opnieuw. 

  • het eten. Combinatie van Vlaams, Egyptisch, Soedanees, Bedoeïens, geen idee maar het was altijd heerlijk en gevarieerd. Geen varkens- of rundvlees, wel kip, konijn, en veel vis. Massa’s verse groenten. Geitenkaas. Verse dadels, appelsienen, appel, banaan, granaatappel, meloen,… Limoensapjes. Héérlijke koffie met kardemom. Héérlijke thee met van alles: munt, gember, kurkuma, kaneel, arosathee, gedroogde sinaasappelschil, marmaria,… Liters water. Geen alcohol. (Andere gasten hadden raki en bier mee, maar voor mij hoefde dat niet.) 

Wat/wie heb ik gemist?

  • Mijn lief, dat zou leuk geweest zijn, maar anderzijds zou hij zich daar doodvervelen, het is niks voor hem. Toch zou hij er volgens mij ook deugd van hebben, zoals zo veel mensen. Nog maar eens: ik heb ZO veel geluk dat hij mij dit laat doen, op mijn eentje en in alle vertrouwen.
  • Enkele goede vrienden/vriendinnen met wie ik zo af en toe een klein babbeltje zou kunnen doen. Daarom denk ik er aan om eens te horen wie hier voor zou openstaan, maar het nooit alléén zou durven of willen. En om dan volgend jaar eens met een beperkt groepje te gaan. Ik wil dat met alle plezier organiseren. Het mag alleen geen kletskousenreis worden, want dan is het effect weg – als je begrijpt wat ik bedoel.

Tiny in Auschwitz

Ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn herschapen wordt, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee, en toch, als ik naar de hemel kijk, denk ik, dat dit alles zich weer ten goede zal wenden, dat ook deze wreedheid zal ophouden, dat er weer rust en vrede in de wereldorde zal komen.

Anne Frank

massage-59

Auschwitz ligt op een uurtje rijden van Krakau. Toen ik als dertienjarige de eerste keer het dagboek van Anne Frank las, was ik overweldigd door haar verhaal, te weten hoe het daarna voor haar afschuwelijk is geëindigd. Anne en haar familie werden ook naar Auschwitz gebracht, maar Anne en haar zus Margot zijn wel op het einde naar Bergen-Belsen overgebracht en daar gestorven aan tyfus.

Auschwitz-Birkenau was ondertussen bijgebouwd en diende als een vernietigingskamp. Iedereen kent wel de verhalen: treinen vol met gedeporteerden kwamen aan, er werd een selectie gemaakt en velen moesten linea recta naar de gaskamers.

Auschwitz nu kun je bezoeken. Hele horden toeristen verzamelen voor de poorten. Duizenden Joden, Polen, Russen, gevangenen, homoseksuelen, kinderen,… stonden hier ook. Nog niet zo heel erg lang geleden.

Even wat praktische tips en info:

Als je NIET met een gids mee wil, maar op eigen houtje wil rondkijken, dan kan dat en is dat zelfs gratis. Dan moet je wel zorgen dat je een ticket hebt geboekt, en moet je er zijn vòòr tien uur of nà 16u. In de zomer heb je dan nog tot 20u30 om rond te wandelen. Zorg wel dat je ruim van te voren je ticket hebt geboekt,  het kan al drie maanden vooraf, op deze website: https://visit.auschwitz.org/?lang=en

Toch met een gids mee? Ook even boeken. Wij gingen op eigen houtje, maar stonden soms wel te luistervinken bij een groep met een gids. Ik moet zeggen: die vertellen erg boeiend. Wel in het Engels, Frans of Duits. 

Neem de tijd. Het museum is erg groot, de blokken van vroeger staan er nog en in elke blok is er een tentoonstelling. Ze zijn niet allemaal even interessant, maar kies er een aantal uit. De boeiendste vonden wij 4, 5, 11, en in blok 20 en 21 gaat het specifiek over gedeporteerden uit België en Nederland. Veel is daar ook vertaald in het Nederlands. 

Drie kilometer verderop ligt het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Je kan daar gratis met een shuttlebus naartoe. Zeker doen. Doe dit ook best na 18u of ’s morgens vroeg, het is minder leuk om met honderden tegelijk onderstaande foto te willen nemen.

poort

Nog een tip: rugzakken en handtassen groter dan 30 x 20 cm zijn niet toegelaten. Neem wél water mee! En zorg dat je iets gegeten hebt, want je bent niet klaar na een uurtje. Trek er minimum drie à vier uur voor uit en plan niet veel meer de rest van dag. 

Je bent nadien wel even van je melk.

Ik zag groepen tieners met een gids, heel sereen en aandachtig. ‘k Heb tieners nog nooit zo stil en rustig gezien. Die twee van ons even zeer. Met veel aandacht bekeken ze alles, stelden vragen, waren zichtbaar ook onder de indruk. Wat me toch weer hoop gaf, geschiedenis aan den lijve ondervinden is toch nog iets anders dan een lesje leren in een klas.

Laat al te kleine kinderen thuis. Die hebben er maar weinig aan en kunnen het nog niet allemaal vatten of kunnen té hard schrikken van bepaalde beelden, dat ook. Tere zieltjes (zoals ik) brengen ook best een zakdoek mee.