beauty

Tiny zonder spiegel

In mijn hutje op het strand in de Sinaï was er toevallig geen spiegel meer. In alle andere hutjes zit zo’n spiegel vlak naast de deur, boven het bakje waar je je toiletgerief kan leggen, bij mij was die weg. Kan gebeuren. Ik had het eerst niet eens opgemerkt. De “badkamer” is twintig meter verder, een bijgebouw met douches en toiletten, en ja daar hangt wel een spiegel.

Toen ik de eerste ochtend opstond en mijn gezicht insmeerde met zonnecrème, deed ik dat gewoon in mijn hutje, zonder spiegel, want dat heb je toch niet nodig, ik vind mijn eigen gezicht wel terug. Thuis doe ik altijd minimum wel wat mascara op, maar hier liet ik dat achterwege: als je gaat zwemmen of snorkelen is dat toch meteen weg. Ook mijn haar borstelen kan ik zonder spiegel. Dus nee, ik ben niet gaan janken dat er geen spiegeltje was.

Pas na een paar dagen bedacht ik me eigenlijk: tiens, ik heb geen spiegel. En telkens ik naar de badkamer ging en ik na het toilet mijn handen waste, en terug weg liep, dacht ik daarna pas: hey, ik heb niet eens in de spiegel gekeken. Ik weet op geen honderd jaar hoe ik er op dit moment uitzie.

En ja, er waren nog andere mensen, vrouwen, mannen, ik was daar niet alleen. Maar dacht ik aan mijn uiterlijk? Geen moment. Dat viel me op, zo na een paar dagen. Dat ik geen behoefte had om mezelf in de spiegel te bekijken. Voor een man is dat misschien normaal, maar ik denk dat de meeste vrouwen wel meerdere keren per dag in de spiegel (willen) kijken – of ben ik fout?

Er werden nu en dan foto’s genomen, waarop ik vrolijk lachte, zonder schroom. Vaak werd dan snel het resultaat getoond en schrok ik soms een beetje van de aanblik van mezelf: aah zie ik er tegenwoordig zo uit? Maar ik was er zo gelukkig dat dit altijd positiever uitdraaide dan ik oorspronkelijk dacht.

Ik kijk een beetje bedenkelijk: is dat allemaal voor mij?

Zou jij het kunnen/willen? Een week of langer zonder spiegel? Kijk je vaak in de spiegel, heb je die nodig? (Oh, ik voel het al aankomen, er gaan mensen beginnen over lenzen. Ik had lenzen tussen mijn 14 en mijn 21, en na pakweg een paar maanden kon ik ook die blindelings in- en uitdoen. Maar ja, ik ben dan ook een kind van blinden, heeft dat er mee te maken misschien?)

Tiny’s trucjes

Dit gaat over onnozele dingetjes die het dagelijkse leven makkelijker maken. Dingen die ik als achttienjarige niet wist, soms zelfs nog niet eens toen ik vijfentwintig was. Dingen die jij misschien nog altijd niet weet. Of waarvan je denkt, ja zèg, hoe belachelijk. Life hacks, met een hip woord. De dames van de Blogboostnaj… enfin dat lange woord… vroegen wat mijn shortcuts zijn, als challenge. Tegenwoordig hebben ze voor alles een Engels woord hé, is ’t je al opgevallen?

Shortcuts = sneltoetsen = raccourcis, in ’t Frans. Op het werk noemen ze mij wel eens ‘Madame sneltoets’. Mijn zestienjarige plus-zoon zag mij laatst bezig op mijn laptop en riep herhaaldelijk: “Huh? Hoe doe je dat? Wacht! Toon dat nog een keer!”, terwijl ik zoals altijd handig van tabblad wissel met Control + Tab en tussen toepassingen met Alt + Tab. Simple comme bonjour. Ik ben anti-muis. Ik heb zelden een muisklik nodig om iets te doen op de pc, want dat heb ik mezelf geleerd. Waarom? Heb je al eens een blinde met een muis zien werken? Dat gààt niet hé. That’s my thing: ik leer blinden en slechtzienden met een pc werken zonder een muis.

Als ik sommige mensen (bv mijn man) op een laptop zie werken, erger ik me steendood, omdat het zo trààg gaat. Ik wil graag iederéén die trucjes leren, want dan gaat alles stukken sneller. Snel naar je bureaublad springen? Windowsknop en M of D. Snel naar je verkenner? Windowsknop en E. En zo zijn er nog… En ook op een Macbook (zie onderstaande foto) Veel plezier er mee en stuur mij maar een kadootje. 🙂

Andere trucjes, die misschien voor jou vanzelfsprekend lijken, maar voor veel mensen een ‘aha-momentje’ kunnen opleveren.

In plaats van elke dag te stofzuigen en om de vier voeten te dweilen: vraag iedereen om schoenen uit te doen en loop op sloffen/kousen/blote voeten binnenshuis. En zeker boven!

Hang je handdoek grijp-klaar aan de douche en droog jezelf af terwijl je nog in het douche hok staat: zo hoeft er niemand nà jou op een natte badmat te staan en hou je de vloer droog. (Klinkt logisch, maar écht: niet iedereen doet dat!)

Gebruik élke dag een hydraterende dagcrème vanaf je achttiende. JA: ook de mannen! Kijk naar mijn tweeënvijftig jarig gezicht, kijk eens van dichtbij. Kijk nu eens naar een andere tweeënvijftig jarige vrouw zonder botox en rommel en lees deze paragraaf opnieuw. ’t Mag er zelfs van den Aldi zijn. PS: aan de hangwangen kan ik niks doen, helaas. 😉

Foto door Edu Carvalho op Pexels.com

Koop geen eten dat je toch niet opkrijgt. (Okee, daar is wat planning en inzicht voor nodig.)

Spreek met je kind(eren) af voor je naar de supermarkt vertrekt, dat ze (elk) één iets mogen kiezen (geen speelgoed maar bv een koek, het soort fruit,…). Zelden miserie gehad met mijn autistisch zoontje in de supermarkt hierdoor.

Google. Echt waar, wat een gerief, zeg. Weet je nog, dat leven van vòòr het internet? Dat je alles nog moest opzoeken in kranten, bibliotheken, encyclopedieën,… of (the horror) vragen aan je ouders? Ik zoek enorm veel op, Google is echt mijn liefste, trouwste vriendje. Het vergt wel wat kunst om de juiste zoekwoorden in te typen, dat wel. Hoe vaak ik iemand al eens een ‘Let me Google it for you’ linkje heb doorgestuurd, jongens toch. Hoe moeilijk kan het zijn? Allez, hier. Een voorbeeldje: klik hier!

Oei, ik zat weeral op de pc…

Ah even in de kerstsfeer blijven, er is een volgorde om je boom te versieren hé: éérst de lichtjes, dan de slingers, dan de ballen.

Keukentip voor als je vaak brood eet en het brood wordt té snel te droog: bewaar het in de broodzak maar steek die dan ook nog eens in een plastiek zak. (Beter dan een broodtrommel!) Niet geschikt voor Hollands brood of brood uit de AH. Ik bedoel brood dat écht van een warme bakker komt. Deftig Vlaams brood dus. (Sorry!)

Wil je bloemkool met kaassaus maken? Gebruik gewoon één pot. Kook je bloemkool, laat die uitdruppen en gebruik gewoon dezelfde pot om je kaassaus in te maken. Minder afwas en ze is al warm dus je boter smelt sneller.

De twee minuten regel: als iets minder lang dan twee minuten duurt, doe het dan meteen. Nu.

De vijf seconden regel: als iets eetbaars op de grond valt en je raapt het binnen de vijf seconden op, dan kun je het nog opeten. Telt niet voor modder en slijk. Telt ook niet voor ijs. En ik citeer de mémé van Kelly: “Je moet e seule zand eten voor dat je groot bent”. Huh? Een seule? Wat is dat nu weer? Nog eens: klik hier.

Iemand nog van die tips? Laat je gaan!

Tiny’s FAQ, deel 2: het bijberoep

Een vraag die ik regelmatig hoor terug komen: hoe is het met je bijberoep, je massages, loopt dat wat? Ik kreeg zelfs al vragen van mensen die ook als zelfstandige in bijberoep willen beginnen, of ik tips heb en zo. Wauw.

Want ik ben pas officieel bezig vanaf juni, maar heb me vooraf wel heel goed geïnformeerd. En hoe het gaat? Wel, goed eigenlijk. Zelfs toen het deze zomer pokkewarm was, ben ik een aantal keren gevraagd om te komen masseren. Er was een massageparty, er was een workshop voor koppels,… en een aantal nieuwe klanten via Google – dus niet via Facebook of Instagram. Leuk! Ondertussen zelfs enkele vaste klanten die me al meerdere malen boekten, goed hé?

Hoe ik het combineer? Ik doe niet meer dan 3 massages per week, dat is meer dan genoeg. En let op: vaak is het minder en dat is niet erg. Het is een bijberoep hé, ik werk vier dagen in de week normale kantooruren.

Heb ik dan nog wel energie genoeg, om dat ’s avonds of in het weekend erbij te nemen? Kijk, als je iets wil beginnen in bijberoep moet je dat niet voor het geld doen, maar vooral omdat het je passie is. Omdat je er energie van terugkrijgt – en dankbaarheid. Dus nee, ik word er niet moe van.

Of ik er iets mee verdien? Maar néé, gij. Het eerste jaar zal ik al blij zijn dat ik er geen geld aan toe steek. Je hebt je onkosten zoals je tafel, handdoeken, olie, accessoires, maar ook je opstartkosten van je website, je promoties, visitekaartjes, en niet te vergeten je sociale zekerheid, verzekering en boekhouder. Ik vraag, denk ik, een hele normale prijs, en kom aan huis, da’s ook al speciaal.

Kom ik ook buiten West-Vlaanderen? Jazeker, maar dan vraag ik wel een kilometervergoeding, tenzij ik het kan combineren met een andere activiteit of als je me boekt voor een massageparty of meerdere personen na elkaar. Alles is bespreekbaar.

Krijg ik ook enge mannen aan de lijn? Tot nu toe maar eentje, en die vallen snel door de mand. Ik vraag wel door hé. En ik zeg altijd aan mijn lief waar ik ben.

Als het verder goed blijft gaan, en ik blijf promotie maken via allerlei kanalen, dan hou ik er misschien volgend jaar ook iets aan over. Want er gaan inderdaad veel beginnende eenmanszaken snel over kop. Ze hebben het niet goed ingeschat, kunnen of willen geen reclame maken en blijven zitten met een schuldenlast. Je moet je, zeker als masseur, kunnen onderscheiden van de rest. Er zijn er zoveel die wat cursusjes volgen en zich massagetherapeut noemen, maar wat maakt hén beter dan een ander? Een specialisatie om te beginnen.
Dus daar ben ik hard mee bezig: ik wil mensen écht kunnen helpen, pijn verminderen, luisteren naar hun klachten en daarmee aan de slag gaan. Een echte massage op maat. Niet zoals in een wellness, waar je meteen mag gaan liggen en er geen vragen worden gesteld maar waar je hopakee een geut olie over je krijgt en er wat wordt gewreven en gekneed.

Ik volgde een cursus bij een gerenommeerde sportkinesist (je zag hem trouwens ook in Dancing with the stars op VIER!!) voor massage bij rug-, nek- en schouderklachten. Hij behandelt mensen op een holistische manier – exact wat ik ook doe – en gaat niet enkel één bepaalde zone manipuleren, maar wel het hele lichaam. Als je pijn hebt in je lage rug, dan gaat dat ook over je benen, je armen, je borstkas, je buik en zelfs je tenen. Zot! Maar wel waar.

Ga ik ooit mijn gewone job opgeven en fulltime massages doen? Op dit moment zeg ik néé. Want ik hou van mijn werk, van het contact met mijn klanten en van mijn collega’s. Als ik fulltime zelfstandig ben, zou ik een hele hoop missen. Plus de onzekerheid van een zelfstandig bestaan. Maar zeg nooit nooit.