beauty

Tiny wordt kaal

Eerst en vooral: heel veel moed voor alle mensen die hun haar verliezen ten gevolge van een chemo-behandeling of een bepaalde ziekte.

Maar het is al een paar jaar aan de gang: telkens ik mijn haar was, of het voorzichtig kam, komen er echt pakken haar mee. Ik wil jullie de ranzige foto besparen van een zielig hoopje lange haren, want het is eigenlijk ook geen hoopje meer maar een HOOP. Mijn schedel begint zo stilletjes aan veel zichtbaarder te worden, mijn paardenstaart is zelfs al geen varkensstaartje meer, zo dun is het.

Een beetje opzoekingswerk geeft aan dat het wel zal liggen aan de op til zijnde, bijna gevreesde, beruchte menopauze. Die er officieel nog helemaal niet is, thank you very much. Maar haarverlies is een van de symptomen blijkbaar. Dikker worden ook. Maar zijn nu alle vijftigplussers dikke kale vrouwen? Nee, want er zitten ook mannen bij die vijftigplussers, maar daar gaat het even niet over.

Ik kèn ook weinig mensen van mijn leeftijd die nog lang haar hebben. De meesten zijn al overgeschakeld naar een praktisch kort kapsel, dat vertik ik ten stelligste.

Hoe ga ik dit nu tegen?

Laatst zei een klant mij nog: “Oh, maar jij hebt zo’n mooi haar!” – en dat was nochtans geen slechtziende! Waarop ik zei dat het nogal rampzalig aan het uitvallen is en zij mij het advies gaf om vitamine-supplementen te beginnen slikken. Nu ben ik een ramp als het op medicatie aankomt. Als ik geen pijn heb, slik ik eigenlijk liever niks. Of ik vergeet het gewoon. En ik vraag me af of dat dan echt wel werkt, als je verder gewoon gezond en gevarieerd eet?

Ik denk wel dat shampoo een invloed heeft, dus heb ik eens een versterkende shampoo gekocht van Dercos, bij de apotheek. En ik las veel nuttige reviews over een product van Vichy: versterkende ampullen om ’s avonds in je haar te masseren, drie weken aan een stuk. Eens zien wat dat geeft.

Heeft er nog iemand tips? Liefst nuttige! 😉

Mijn favoriete kale zangeres

Tiny zonder spiegel

In mijn hutje op het strand in de Sinaï was er toevallig geen spiegel meer. In alle andere hutjes zit zo’n spiegel vlak naast de deur, boven het bakje waar je je toiletgerief kan leggen, bij mij was die weg. Kan gebeuren. Ik had het eerst niet eens opgemerkt. De “badkamer” is twintig meter verder, een bijgebouw met douches en toiletten, en ja daar hangt wel een spiegel.

Toen ik de eerste ochtend opstond en mijn gezicht insmeerde met zonnecrème, deed ik dat gewoon in mijn hutje, zonder spiegel, want dat heb je toch niet nodig, ik vind mijn eigen gezicht wel terug. Thuis doe ik altijd minimum wel wat mascara op, maar hier liet ik dat achterwege: als je gaat zwemmen of snorkelen is dat toch meteen weg. Ook mijn haar borstelen kan ik zonder spiegel. Dus nee, ik ben niet gaan janken dat er geen spiegeltje was.

Pas na een paar dagen bedacht ik me eigenlijk: tiens, ik heb geen spiegel. En telkens ik naar de badkamer ging en ik na het toilet mijn handen waste, en terug weg liep, dacht ik daarna pas: hey, ik heb niet eens in de spiegel gekeken. Ik weet op geen honderd jaar hoe ik er op dit moment uitzie.

En ja, er waren nog andere mensen, vrouwen, mannen, ik was daar niet alleen. Maar dacht ik aan mijn uiterlijk? Geen moment. Dat viel me op, zo na een paar dagen. Dat ik geen behoefte had om mezelf in de spiegel te bekijken. Voor een man is dat misschien normaal, maar ik denk dat de meeste vrouwen wel meerdere keren per dag in de spiegel (willen) kijken – of ben ik fout?

Er werden nu en dan foto’s genomen, waarop ik vrolijk lachte, zonder schroom. Vaak werd dan snel het resultaat getoond en schrok ik soms een beetje van de aanblik van mezelf: aah zie ik er tegenwoordig zo uit? Maar ik was er zo gelukkig dat dit altijd positiever uitdraaide dan ik oorspronkelijk dacht.

Ik kijk een beetje bedenkelijk: is dat allemaal voor mij?

Zou jij het kunnen/willen? Een week of langer zonder spiegel? Kijk je vaak in de spiegel, heb je die nodig? (Oh, ik voel het al aankomen, er gaan mensen beginnen over lenzen. Ik had lenzen tussen mijn 14 en mijn 21, en na pakweg een paar maanden kon ik ook die blindelings in- en uitdoen. Maar ja, ik ben dan ook een kind van blinden, heeft dat er mee te maken misschien?)

Tiny’s trucjes

Dit gaat over onnozele dingetjes die het dagelijkse leven makkelijker maken. Dingen die ik als achttienjarige niet wist, soms zelfs nog niet eens toen ik vijfentwintig was. Dingen die jij misschien nog altijd niet weet. Of waarvan je denkt, ja zèg, hoe belachelijk. Life hacks, met een hip woord. De dames van de Blogboostnaj… enfin dat lange woord… vroegen wat mijn shortcuts zijn, als challenge. Tegenwoordig hebben ze voor alles een Engels woord hé, is ’t je al opgevallen?

Shortcuts = sneltoetsen = raccourcis, in ’t Frans. Op het werk noemen ze mij wel eens ‘Madame sneltoets’. Mijn zestienjarige plus-zoon zag mij laatst bezig op mijn laptop en riep herhaaldelijk: “Huh? Hoe doe je dat? Wacht! Toon dat nog een keer!”, terwijl ik zoals altijd handig van tabblad wissel met Control + Tab en tussen toepassingen met Alt + Tab. Simple comme bonjour. Ik ben anti-muis. Ik heb zelden een muisklik nodig om iets te doen op de pc, want dat heb ik mezelf geleerd. Waarom? Heb je al eens een blinde met een muis zien werken? Dat gààt niet hé. That’s my thing: ik leer blinden en slechtzienden met een pc werken zonder een muis.

Als ik sommige mensen (bv mijn man) op een laptop zie werken, erger ik me steendood, omdat het zo trààg gaat. Ik wil graag iederéén die trucjes leren, want dan gaat alles stukken sneller. Snel naar je bureaublad springen? Windowsknop en M of D. Snel naar je verkenner? Windowsknop en E. En zo zijn er nog… En ook op een Macbook (zie onderstaande foto) Veel plezier er mee en stuur mij maar een kadootje. 🙂

Andere trucjes, die misschien voor jou vanzelfsprekend lijken, maar voor veel mensen een ‘aha-momentje’ kunnen opleveren.

In plaats van elke dag te stofzuigen en om de vier voeten te dweilen: vraag iedereen om schoenen uit te doen en loop op sloffen/kousen/blote voeten binnenshuis. En zeker boven!

Hang je handdoek grijp-klaar aan de douche en droog jezelf af terwijl je nog in het douche hok staat: zo hoeft er niemand nà jou op een natte badmat te staan en hou je de vloer droog. (Klinkt logisch, maar écht: niet iedereen doet dat!)

Gebruik élke dag een hydraterende dagcrème vanaf je achttiende. JA: ook de mannen! Kijk naar mijn tweeënvijftig jarig gezicht, kijk eens van dichtbij. Kijk nu eens naar een andere tweeënvijftig jarige vrouw zonder botox en rommel en lees deze paragraaf opnieuw. ’t Mag er zelfs van den Aldi zijn. PS: aan de hangwangen kan ik niks doen, helaas. 😉

Foto door Edu Carvalho op Pexels.com

Koop geen eten dat je toch niet opkrijgt. (Okee, daar is wat planning en inzicht voor nodig.)

Spreek met je kind(eren) af voor je naar de supermarkt vertrekt, dat ze (elk) één iets mogen kiezen (geen speelgoed maar bv een koek, het soort fruit,…). Zelden miserie gehad met mijn autistisch zoontje in de supermarkt hierdoor.

Google. Echt waar, wat een gerief, zeg. Weet je nog, dat leven van vòòr het internet? Dat je alles nog moest opzoeken in kranten, bibliotheken, encyclopedieën,… of (the horror) vragen aan je ouders? Ik zoek enorm veel op, Google is echt mijn liefste, trouwste vriendje. Het vergt wel wat kunst om de juiste zoekwoorden in te typen, dat wel. Hoe vaak ik iemand al eens een ‘Let me Google it for you’ linkje heb doorgestuurd, jongens toch. Hoe moeilijk kan het zijn? Allez, hier. Een voorbeeldje: klik hier!

Oei, ik zat weeral op de pc…

Ah even in de kerstsfeer blijven, er is een volgorde om je boom te versieren hé: éérst de lichtjes, dan de slingers, dan de ballen.

Keukentip voor als je vaak brood eet en het brood wordt té snel te droog: bewaar het in de broodzak maar steek die dan ook nog eens in een plastiek zak. (Beter dan een broodtrommel!) Niet geschikt voor Hollands brood of brood uit de AH. Ik bedoel brood dat écht van een warme bakker komt. Deftig Vlaams brood dus. (Sorry!)

Wil je bloemkool met kaassaus maken? Gebruik gewoon één pot. Kook je bloemkool, laat die uitdruppen en gebruik gewoon dezelfde pot om je kaassaus in te maken. Minder afwas en ze is al warm dus je boter smelt sneller.

De twee minuten regel: als iets minder lang dan twee minuten duurt, doe het dan meteen. Nu.

De vijf seconden regel: als iets eetbaars op de grond valt en je raapt het binnen de vijf seconden op, dan kun je het nog opeten. Telt niet voor modder en slijk. Telt ook niet voor ijs. En ik citeer de mémé van Kelly: “Je moet e seule zand eten voor dat je groot bent”. Huh? Een seule? Wat is dat nu weer? Nog eens: klik hier.

Iemand nog van die tips? Laat je gaan!