alzheimer

Tiny hoopt in 2021…

Mijn eerste post in het nieuwe jaar en het is al 10 januari. Heb ik mij ondertussen bezonnen? Gemediteerd? Nagedacht over het leven? Niks van dat alles. Same old, same old.

Metro – boulot – dodo maar dan de Corona-versie. Ik sta vroeg op, al voor zeven uur ben ik in de weer, nog altijd startend met morning pages.

De afgelopen maanden (vanaf de restaurants dicht gingen) tot nu speel ik traiteur voor mijn ouders in Brugge. Een échte traiteur is niet alleen een pak duurder, maar die lijken nooit de smaken van mijn zelfgemaakte eten te evenaren. Ze hebben er verschillende geprobeerd, maar vooral mijn moeder is zeer kieskeurig.

Ik maak gerechten, soms apart voor hen, soms gewoon extra van wat wij gaan eten, ik snij het vlees, doe het in potjes en vries het in. Al doende ontdekten we dat bloemkoolgerechten super slap worden eenmaal ingevroren en terug ontdooid en opgewarmd – en dat varkensvlees zoals bv kotelet of cordon bleu terug ontdooid en opgewarmd veranderd in een leren lap. De rest: vinden ze super lekker. Minestronesoep, spirelli bolognaise, opgevulde tomaten met tomatensaus en rijst, risotto met spinazie en champignons, zoete aardappel met spruiten en een kaasburger, ovenschotel met pasta, erwtjes, prei en kip: het zit op dit moment allemaal in mijn diepvries en het gaat er morgenmiddag uit om bij mijn ouders te deponeren. Dan kunnen ze er weer tegen tot de week erop.

Maar hoe lang kan ik dit nog doen? Wat als er ineens iets gebeurt met mijn vader, waardoor hij niet meer voor mijn moeder kan zorgen? Ze komen niet meer buiten nu het slecht weer is (koud, nat, glad) en hij is zo stijf als een plank. Als hij niet meer uit de zetel geraakt, kan mijn moeder niemand bellen (want ze weet amper nog hoe de telefoon op te nemen!), ze kan niet meer voor haar eigen eten zorgen (hoewel een boterham smeren misschien nog wel zou lukken), geen radio en tv bedienen,… Maar ze wast zich nog zelfstandig (hoewel niet meer in de douche want daar snapt ze ook de knopjes niet meer van) en ze walst nog met mij de kamer rond tijdens het Nieuwjaarsconcert.

Sorry voor mijn gezaag.

We gaan verder. Ik lijd aan een onstuitbare goesting in ongezonde hapjes. Geen chocolade, maar vooral hartige dingen. Chips, ik haal er expres geen in huis, maar dan heeft mijn man er toch weer gehaald. “Je lievelingssoort, goed hé van mij!” Ja, héél lief schat. Ugh. Ik kreeg een fles Martini van de plusdochter. De kilo’s komen er bij, ik voel me een soort plumpudding. En ja, ik ga nog steeds regelmatig wandelen maar er zijn helaas méér dagen waarop ik gewoon geen poot verzet. Van mijn bureau (de tafel in de woonkamer) naar de keuken en het toilet en terug.

Ik heb het al een paar dagen bitter koud gehad in 2021. Verwarming kapot. Nu ja, niet de vloerverwarming, maar de ketel. Ondertussen hersteld, maar ondertussen ook enkele dagen gewerkt bij 16° in de woonkamer.

Dromen van Egypte. Er zijn niet eens vluchten. Ik kan niet weg want ik zorg voor mijn ouders. Ik word wellicht gelyncht als ik nu zou vertrekken. Doe geen moeite, ’t gaat toch niet.

Maandag nieuwe tandjes. Hoera. Dat klinkt alsof ik een full on kunstgebit krijg terwijl het gewoon gaat om een brug, maar ’t zijn wel voortanden. De ‘voorlopige’ versie zit er nu al drie jaar in, dus ’t wordt de hoogste tijd voor het echte werk. Kost me wel mijn eindejaarspremie en nog een rib uit mijn lijf. Géén voortanden lijkt me geen optie.

Volgende week ga ik niet mijn verjaardag vieren. Ik ga niet op café, ik ga niet gaan dansen, ik ga zelfs niet eens naar de film met mijn gratis filmticket. Misschien dat ik die dag eens niet hoef te koken, dat zou mooi zijn. Of gewoon niet verjaren en dus ook niet ouder worden, misschien is dat wél een optie?

Tiny kookt à volonté

Koken is iets wat ik altijd graag heb gedaan. Als kind al ploos (pluisde?) ik het kookboek van de Boerinnenbond uit en probeerde ik mijn moeder over te halen om nieuwe dingen te proberen. Ik maakte appelbeignets, boeuf bourguignon, tomatensoep,… en ik had mijn plechtige communie nog niet eens gedaan.

Toen ik alleen ging wonen, belde ik vaak eens naar moeder om te vragen hoe ze ook al weer witte saus maakte, of hutspot,… Dan kreeg ik een antwoord als “Ja, dan gebruik ik dat grijze potje om de bloem af te meten, maar ik sla daar een slag in hoor, ik weeg nooit iets,…” en dan deed ik iets gelijkaardigs.

Ik schreef al eerder dat ze moeite heeft om dingen te onthouden, alles wat knopjes heeft, kan ze niet meer bedienen, dus al meer dan een jaar kan ze zélf niet meer koken. Mijn vader kan iets opwarmen, maar verder niks. En nu de horeca dicht is, ze de maaltijdendienst niet lekker vindt en geen traiteur naar haar smaak, kook ik dus extra tijdens de week en ga ik dat op zaterdag brengen.

Knuffels ook voor N van de leesclub die mij op vrijdag bijstaat en zelf ook een maaltijd naar hen gaat brengen. Blind-parent-kids united, of zoiets. 🙂

Ik maakte deze week op woensdag macaroni met kaas en hesp voor hen, en een shitload spaghettisaus. Daar kook ik dan spirelli bij, draai er een hoop saus door en vries twee porties in. Van de rest van de saus konden wij met vier nog ruim van eten, met spaghetti.

Op vrijdag maakte ik risotto met spinazie en gerookte zalm, vulde ik tomaten met gehakt, flansde ik daar een tomatensausje bij en kookte ik rijst als bijgerecht. Daarna ving ik een konijn (in de Delhaize, voorgesneden en al) en ’s avonds na het journaal ben ik daar aan begonnen. Toen de vrijdagavondfilm gedaan was, viel het beest van zijn botjes in de saus met Piedboeuf, pruimen, ajuin en champignons.
Zaterdag zette ik de frietpot in de auto, nam een lading kroketten mee en een grote pot pompoensoep met balletjes. Wanneer heb ik die ook al weer gemaakt? Ah ja, ook op vrijdag, na de risotto en vòòr het konijn.

De verse risotto, de pasta, de macaroni, de gevulde tomaten = goed voor vier dagen eten.

Afwassen wou mijn vader dan wel per se zelf doen. Je hebt nog nooit een blinde zò goed zien afwassen!

Ziezo, ik ben weer gerust voor een week. Morgen bestellen we kip aan ’t spit en vanavond pizza, ik ga nu een beetje rusten. 🙂

Tiny is nogal emotioneel

In deze tijden van aan ons kot en onze laptop gekluisterd te zijn, komen er van hier en daar dingen binnen. Via podcasts, de radio, de tv, het Internet, Facebook, telefoons en ik moet nu nog meer dan anders af en toe een traantje laten.

Maar soms ook met vrolijke dingen. #coronabliss mogen ze het ook noemen.

Traantjes dus bij dit filmpje van Linde:

En traantjes bij het Bruce Springsteen concert in Hyde Park in Londen. De eerste akkoorden van London Calling werden ingezet, je ziet de mensenmassa genieten en floep: Tiny is al aan ’t janken.

Traantjes ook als mijn ouders vrolijk zeggen: “Tot over twee weken dan hé”,  toen ik zei dat ik twee weken in quarantaine zit. En dan moeten uitleggen dat ik ook na die periode niet naar Brugge mag rijden, dat ze me dus een hele tijd langer gaan moeten missen. Idem voor hun kleinzoon. We bellen meerdere keren per dag, maar da’s toch ’t zelfde niet. Zij hebben ook geen FaceTime of Skype hé, want ze zien me niet. Remember? En voor mensen die mochten denken dat een blinde met beginnende Alzheimer nog wel de microgolf zal kunnen bedienen om hun eten op te warmen: think again. Ondertussen is gelukkig iemand een foto komen nemen van die microgolf, zodat ik elke dag aan de telefoon moet vertellen op welk knopje ze moeten duwen. Elke dag.WhatsApp Image 2020-03-31 at 11.32.32

Opnieuw traantjes omdat ik via Facebook toch een buurvrouw heb gevonden die niet in de risicogroep zit en met de nodige maatregelen toch eens kan binnen springen om met iets te helpen. Een horloge juist zetten bijvoorbeeld. En foto’s nemen van hun rekeningen en die dan naar mij door appen. Traantjes van geluk dit keer!

Tranen van het lachen. Op de Ter Poperenweg kon je woensdagnamiddag een mevrouw in trainingsbroek zien vooruit strompelen. Niet vanwege haar bijna-genezen verstuikte voet, maar wel omdat ze door haar koptelefoon aan het luisteren was naar een stokoude aflevering van Het Leugenpaleis, via de podcast Rendez-vous van Studio Brussel. De hilarische conversaties van weleer, Hugo en Bart die zelf bijna de slappe lach kregen, de interviews met Kim De Hert, Dokter De Reyghere, en vele anderen, deden mij onderweg zo hard lachen dat ik bijna niet meer vooruit geraakte. Schermafdruk 2020-04-02 10.50.42

Ik zei al dat ik Brugge zo hard mis. Als dan Wim Lybaert (zelf Bruggeling) naar de Markt fietst om ons daar te laten mee genieten van de zegeklokke van Halletoren… ja, wat had je gedacht? Bleiten, jong!