Tiny en haar mama zullen doorgaan

Vorige zondag gingen we terug gaan eten naar Chef Sam, een groot Aziatisch restaurant in Brugge, waar je ruimte hebt, privacy en een tablet waarop je een enorme verscheidenheid aan gerechtjes kan bestellen. Telkens een kleine portie, dus we kunnen van alles proberen. Het was nog maar een paar weken geleden dat we daar voor de derde keer waren, nu dus opnieuw.

Mama vroeg wel vijf keer: “Waar zijn we nu, hoe heet dat hier?” en was voor de vierde keer weer zeer verbaasd over de vierkante bordjes en de aangename zetel waar ze in kon leunen. Voor de vierde keer at ze weer voor de eerste keer in haar leven Edamame boontjes en ja, da’s wel lekker, zei ze, ik ken dat niet.

Het is een lange weg naar het toilet daar, omdat het zo groot is, maar voetje voor voetje geraak je samen ook overal. Ik moet mee gaan tot IN het toilet, haar de pot laten voelen, en tegenwoordig blijf ik bij haar omdat ze ook de toiletrol niet vindt, en moeite heeft om terug recht te staan.

“WE ZULLEN DOORGAAN”, zingt ze. “Tot we aan ’t gaatje zijn,” antwoord ik. Er is een versie van Ramses Shaffy en een grappige van André Van Duin, we houden het bij de laatste.

Terwijl ik met moeder naar het toilet was, heeft mijn vader wat gepraat met mijn lief. “Je was nog maar twee meter verder met haar, en hij begon al met zijn uitleg”, zei hij achteraf. Over mijn moeder praten terwijl ze erbij zit, dan doen we niet. Dan begrijpt ze het niet, wordt ze emotioneel, of boos.

Tot nu toe vroeg ik altijd aan hem, of hij het wou aangeven als het te lastig wordt, te moeilijk voor hem, om voor haar te zorgen. Maar hij was ook altijd van het ‘doorgaan-principe’: “Het is lastig, maar het gaat. We zullen doorgaan.”

En nu. In de auto naar huis zei hij ook al tegen mij: “Regel dat maar hoor, voor een woonzorgcentrum. Ik kan het niet meer. Het is te lastig. Ik heb geen rust.” Waar ik wel van schrok, want als mijn pa iets lastig vindt, dan is het echt zo.

Blind worden vond hij op zijn tweeëntwintigste niet leuk, maar lastig? Och. Er zijn ergere dingen. We zullen doorgaan. Een kind opvoeden als twee blinde ouders? Och, da’s toch niet moeilijk. Het had gehandicapt kunnen zijn, of ook blind. We zullen doorgaan. Werken in Siemens en daar elke dag met de bus van Brugge naar toe gaan? Da’s niet lastig, da’s leuk. Windsurfen, op een groot meer, als blinde? Maar ja, dat gaat ook, met een beetje begeleiding. Een serre zetten in de tuin als je in pensioen bent, kippen houden, groenten kweken, alle elektrische toestellen herstellen,… da’s niet lastig hé, dat doen we eventjes.

Maar nu wil hij niet meer doorgaan.

Wat dan wel? Ik regel papieren voor de huisarts, voor de ziekteverzekering en de sociale dienst daar, het is met een KATZ-schaal waar mijn mama natuurlijk hoog op scoort, maar mijn papa niet zo erg.

Maar ze willen liefst samen in een WZC. Ze slapen al bijna zestig jaar samen. En al verstoort ze elke nacht zijn nachtrust, toch wil hij ze niet echt in de steek laten. Maar ja, hij is nog “te goed” om in een WZC opgenomen te worden. Dus hoe gaan we dat doen? Mama in een kamer in een WZC achter laten en hem elke dag naar daar laten komen (opgehaald door het WZC wel)? Ik krijg dat niet over mijn hart. Maar misschien zal ik moeten.

“Concentreer je op je ademhaling,” zei mijn lief gisterenavond in bed, toen ik een kleine paniekaanval kreeg. Mevrouw de meditatiecoach had het even moeilijk. Je hoofd weet het wel, maar je lichaam niet.

Ik schrijf al meer dan acht jaar op deze blog, over wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Vaak is dat leuk, grappig, onderwijzend, leerrijk, af en toe triestig, opscheppend, deprimerend,… Maar het is mijn uitlaatklep. En moet ik dat allemaal aan de grote klok hangen? Nee. Maar moet het een taboe blijven, dementie? Nee. Ik ga er misschien zelfs nog vaker over schrijven. Je bent altijd vrij om het te lezen of niet.

15 comments

  1. Lieve Martine, ik vind dat je dit prachtig doet allemaal: hoe je voor je ouders zorgt, hoe je hen in hun waardigheid laat, hoe je erover schrijft in alle eerlijkheid en met een zekere kwetsbaarheid ook. Je zal zeker de juiste beslissing nemen, heb vertrouwen. Peters papa had ook dementie, het is hard. Maar het had ook zachte kanten. Dikke knuffel, het komt goed. ❤️

    Geliked door 1 persoon

  2. Je beschrijft het ziektebeeld en de gevolgen indringend. Er spreekt duidelijk moedeloosheid uit, zeker voor wat de gevolgen betreft.
    Ik geef het mee voor wat het je waard is: het Expertisecentrum Dementie Vlaanderen en de regionale expertisecentra dementie zijn voor iedereen het aanspreekpunt bij vragen rond deze ziekte. Mogelijks kan het wat rust brengen in je/jullie hoofd.

    dementie.be

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat een moeilijke situatie. Ik hoop dat er een oplossing voor hen kan zijn waardoor ze niet teveel gescheiden hoeven te worden. Een moeilijk proces waar jullie voorstaan. Ik vind het een goed idee om erover te schrijven, daar rust allemaal nog teveel een taboe op.

    Like

  4. Moeilijke beslissingen en hartverscheurend om te zien hé. Ik Ben daar de laatste tijd ook vaak mee bezig. Mijn ouders zijn nog redelijk goed, maar mijn schoonmoeder is net overleden en zat ook in een woonzorgcentrum omwille van dementie … . Ik kijk met een bang hart naar de toekomst als ik aan mijn ouders denk.
    Maar dat zijn de dingen van het leven, je kan ze echt niet vermijden.
    Ik wens je veel moed en ademruimte en je ouders allebei nog mooie jaren, ondanks alles.

    Geliked door 1 persoon

  5. O Tineke, hoe moeilijk is dat. Mijn mama naar het zorgcentrum brengen was het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Ik hoop dat jullie een goeie oplossing vinden. Heel veel sterkte. Alles moeten regelen is zo ontzettend intens.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s