Tiny knuffelt er op los

Dag 23/40dagen bloggen

Tot ik vierentwintig was, had ik nog nooit een knuffel gekregen van iemand – uitgezonderd van een liefje. Niet van mijn ouders, niet van vriendinnen, dat werd gewoon niet gedaan.

Op mijn vierentwintigste ging ik voor drie maand werken in de USA, samen met een internationaal gezelschap en daar werd vooral door de Amerikanen en de Engelsen enorm veel geknuffeld; Ik vond het zàlig! Eenmaal thuis moest ik weer wennen aan het feit dat niemand écht knuffelde bij ons.

Toen ik dit vertelde in de groep waar ik nu zit, tijdens de Yoga Teacher Training, zat iedereen me met open mond aan te kijken. We hadden het net over knuffelen gehad, dat wij blijkbaar een groep zijn die erg ‘touchy’ is, in de zin van elkaar eens een aaitje geven, of een knuffel, of een hand op een schouder leggen en zo – en wij vinden dat alle acht volstrekt normaal.

Dag twee van deze cursus en we deden al een ‘group hug’. De lerares zegt ook dat er groepen zijn die dit amper of veel minder doen, dat wij een groep zijn die zo warm is naar elkaar. Zonder een dergelijke steun zou ik dit veel moeilijker vinden trouwens.

Een jaar of vijftien geleden ongeveer was er een hype, internationaal zelfs: de Free Hugs movement. Samen met andere couchsurfers heb ik tal van evenementen georganiseerd, in Brugge, in Gent, in Dublin,… waar je op straat ging met een groot bord “Free Hugs” en zo konden complete vreemden je een knuffel komen geven. Ik begrijp dat sommige mensen daar heel hard van weg lopen, maar ik kreeg daar ZO VEEL energie van. De hele middag met een glimlach op je gezicht tot je kaken er van pijn deden. Dat was écht super.

Ik miste knuffels tijdens de lockdown.

Als je me ooit in real life tegen komt, en je hebt zin in een knuffel: kom maar af. Ik geef ze met plezier. Zelfs al heb ik je nog nooit gezien. Voor alle vrienden en vriendinnen: altijd klaar voor een welgemeende knuffel.

Foto door Alain Bachellier

8 comments

  1. In mijn ouderlijk huis werd ook niet geknuffeld of aangeraakt (er werd zelfs geen tik uitgedeeld). Ik hou er niet van om aangeraakt te worden, en dat doet ook niemand en ik andersom ook niet (met hetzelfde voorbehoud als jij😉). Wat ik wel jammer vond, was dat mijn zoontje vanaf zijn zesde zelfs geen afscheidszoen bij de schoolpoort meer wou. Vanaf dat moment is hij net als ik: hij knuffelt niet. Je begrijpt dat ik geen gebruik ga maken van je aanbod. Maar wat fijn dat jij er zo van geniet.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik knuffel graag als ik daar goesting voor heb. En ik ga niet zomaar iedereen knuffelen. Ik hou wel niet van aanrakingen tijdens het babbelen en zo. Ik voel me graag vrij in mijn territorium. Ik ben gelijk ze zeggen in W.vl. eenhandig. Ik moet de mensen graag zien voor ik ze een knuffel kan geven.

    Geliked door 1 persoon

  3. Jeeej, nog een knuffelbeest!
    Hier in Soanje wordt dat ook veel meer gedaan, ook mannen pakken elkaar al eens stevig vast bijvoorbeeld. Ik vind dat echt mooi. Al begrijp ik het ook wel dat sommige mensen er niet voor gemaakt zijn.

    Like

  4. Ook hier in de jaren zeventig en tachtig geen geknuffel. Niet thuis, niet met vrienden of vriendinnen. Pas ergens eind jaren tachtig ging ik mijn ouders twee zoenen geven als ik ze weer zag. Nu nog steeds bij mijn paps, maar knuffelen doen we niet. Ik vind het ook niet fijn als er mensen zijn die me nu te veel of te stevig omhelzen/aanraken. Manlief is de enige van wie ik het wel fijn vind als hij me omhelst.

    Like

  5. Twee anekdotes over knuffelen: een free hugger pakt mij ongevraagd vast in de Lange Munte in Gent. De echtgenoot (ziekelijk jaloers) roept er de politie bij die daar toevallig is.
    Mijn dochter nam vroeger de bus naar school schuin over het huis van mijn schoonmoeder (best nog ver, maar geen nood, schoonma bespiedde de hele buurt met een verrekijker). Zij begroette haar vriendin altijd met een ferme knuffel. Oma vond dat niet kunnen, de mensen zouden wel denken dat ze lesbisch was.

    Geliked door 1 persoon

  6. Man, man, man… ik begrijp eik in zijn tijdsgeest … maar wat zonde dat ouders-kinderen-ouders, grootouders-kinderen-kleinkinderen mekaar niet graag knuffelen, ne keer goed vastpakken, ne keer dicht tegen de gillet aantrekken, een welgemeende knuffel geven… een knuffel die toch wel aantoont dat de band onderling echt bijzonder is (t.o. een “vreemde” … waar je best ook een welgemeende knuf kan geven…) maar die aantoont / aanvoelt dat je toch wel net dat ietsje meer voor mekaar voelt…
    En wat een knuf met “een derde” betreft: dat kan voor mij best even goed hoor! Ik heb een pak Waalse kennissen en daar is dat direct van toepassing… wat een goed gevoel zeg…
    P.S. ik hoop dat ik veel meer knuffels geef en heb gegeven dan enkel met partners…
    allez, vooruit voor elkeen van goede wil: een dikke knuf en in ’t bijzonder één voor Tiny!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s