Tiny’s papa vijf jaar later (2/40dagenbloggen)

Vijf jaar geleden schreef ik over mijn vader: Tiny’s papa.

Vandaag wordt hij er dus 81. Vorig jaar hebben we ook maar in kleine kring zijn verjaardag gevierd, ik denk zelfs dat we bij hen zijn gaan koken (want…. Corona).

Is er veel veranderd in die vijf jaar? Ja en nee. Hij is nog steeds blind (maar dat is al sinds 1963, hoor) en woont nog steeds samen met mijn mama op een gewoon appartement in Brugge.

Vroeger kregen ze nooit hulp, alleen een poetsvrouw, elke week. En er zijn tijden geweest waarin zelfs dat niet nodig was, als mijn moeder en vader jong waren, poetsten ze als de beste, het lag er altijd spic en span bij. Ik denk dat ze extra veel rond gingen met stofdoek en dweil, zodat niemand kon zeggen: “Ah ja, ’t zijn blinden, niet moeilijk dat er stof ligt, ze zien het niet!”. Niks van dat.

Nu: eenmaal per week komt de poetsvrouw. Die poetst vooral, maar omdat het al jaren dezelfde is, doet zij soms nog wel wat meer om hen te helpen. Maar mijn vader doet de was. Hij heeft geleerd om de wasmachine te bedienen, er staan knopjes op, dus mijn moeder kan dat niet (meer). Het meeste gaat dan in de droogkast, aan strijken doen ze niet meer; Nochtans: mijn moeder vond strijken leuk, en kalmerend. De laatste jaren niet meer, want: er staan knopjes op (en dat lukt dus niet meer).

’s Morgens, als hij geluk heeft, is mijn moeder eens ’s nachts niét opgestaan, zet hij koffie (Senseomachine met knopjes), en legt hij de medicatie klaar. Hoe hij dat doet, ‘k heb geen idee. De braille op die doosjes is om te lachen, je moet dat zelf eens voelen, het is alsof je iets zou lezen dat heel licht grijs op wit is, bijvoorbeeld. Hij onthoudt volgens mij de grootte van de dozen, de vorm van de pillen en hoe ze staan in de kast. Ik weet dat ik daar in elk geval niet mag aankomen, of dat er niets mag veranderd worden van plaats.

Ik vermoed dat hij de boterhammen klaar legt, de boter, de kaas, de jam, en dat mijn moeder misschien nog wel zelf de boterhammen smeert. Maar hij stopt alles terug weg.

Hij heeft nu zo’n stoelfiets, daar zit hij een paar keer per dag een kwartier op, zijn benen en knieën worden daar terug soepel van, zegt hij. Voor ik dat ding bestelde, was hij super stijf, telkens hij moest rechtstaan. Want, ze komen niet meer alleen buiten. Vroeger was zijn richtinggevoel véél beter: hij ging zo veel alleen op stap, met zijn witte stok. Nu lukt dat niet, ook niet met mijn moeder mee, want die is schijtebang op straat, roept dat ze overal putten en takken ziet, trekt aan zijn arm en is alle gevoel voor oriëntatie kwijt. Je zou voor minder je eigen richting kwijt spelen.

Op maandag komt Familiehulp: die gaat boodschappen doen voor de hele week, en kookt warm, voor twee dagen. Verder eten ze maaltijdjes uit het diepvriesvak, vaak soep, af en toe kookt mijn zoon, af en toe breng ik iets mee, en als ze echt niks hebben, dan eten ze drie maal boterhammen met kaas. Je gaat daar niet dood van, zulle!, zegt mijn pa dan.

De voorbereide maaltijden warmt hij op in de microgolfoven, die knopjes kent hij ondertussen ook wel.

Als het aan mijn pa lag: die liet gewoon maaltijden komen van een maaltijddienst, of van de slager die bezorgt,… Maar mijn moeder heeft nogal een verwende smaak, zullen we zeggen. Wees gerust, ik heb alle mogelijke bezorgdiensten laten uitproberen.

Soms komt er een vriend of oom of tante hen halen en gaan ze ergens uit eten, dan leeft mijn vader op, drinkt hij zijn wijntje, kan hij eens met iemand anders babbelen en véél lachen, want een optimist, dat zal hij altijd blijven.

5 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s