Tiny in de gevangenis (2)

Dit wordt vooral tekst, want in de gevangenis mag je geen gsm meenemen en dus ook geen foto’s maken hé.

Nu was het voor “echt”. Vorige week vertelde ik al wat ik voordien al deed in de gevangenis en wat ik nu ging doen, lees het hier.

Op een vrijdagmiddag stond ik klaar met mijn badge bij de ingang van het Penitentiair Complex in Brugge. Het plan:

drie uur meditatie workshop geven aan een groep mannen, dan anderhalf uur pauze (om te bekomen?) en dan dezelfde workshop aan een groep vrouwen. Ik was niet echt zenuwachtig, maar wel héél nieuwsgierig. Hoe zou het zijn? Welke types zouden dat zijn? Gaan ze wel luisteren naar mij? Gaan ze het niet belachelijk maken?

In de weken voorafgaand aan deze dag kregen alle gedetineerden op hun ‘scherm’ in hun cel te zien dat er bepaalde cursussen terug mogen doorgaan en dat ze zich daarvoor kunnen inschrijven. De meditatiecursus begint dus met eerst drie uur workshop (algemene uitleg) en daarna zes weken lang op vrijdag een uurtje.

Ze kunnen nu EINDELIJK (na Corona) terug inschrijven voor sportlessen, cursussen Nederlands voor anderstaligen, Computer, gitaarles, kookles, crea,… enzovoort. Tijdens de strenge lockdown mochten ze géén bezoek ontvangen (nu weer mondjesmaat), niet naar cursussen, niet op gesprekken, geen voorbereidingen voor na hun vrijlating, niet gaan sporten, alleen de wandeling mocht (en dan nog!) dus zaten ze continu op cel. Ook alle maaltijden krijgen ze op cel. Geen refter dus zoals in de Netflix-serie Orange is the new black.

De verantwoordelijke van het VOS (Vorming, Ontspanning en Sport) vertelde mij dat er ‘maar’ drie mannen waren ingeschreven (wellicht omdat veel mannen het te zweverig zouden vinden) maar dat er al één van die drie had aangegeven dat vandaag niet zou lukken. Ze zijn dus niet verplicht hé, zo’n cursus blijft hun eigen vrije keuze.

Twee mannen. Oei. Beetje raar, maar ja, dat zou me ook wel lukken, het zal in elk geval dan zeker niet te druk zijn in het kleine lokaaltje. We kregen ook de mededeling dat ze sinds enkele dagen hun mondmasker mogen afdoen, eenmaal ze zitten in het lokaal. Ik dus ook: joepie!

De twee mannen stelden zichzelf vriendelijk voor, zeiden mevrouw tegen me, en gingen op gepaste afstand op hun matje zitten en hadden allebei heel duidelijk een open blik, waren erg benieuwd naar wat zou volgen. Helaas: na een kwartier werd één van de twee weggeroepen omdat die onverwacht bezoek had. En omwille van de hele ‘beweging’ die ze dan met zo één gevangene moeten maken, zou die dan ook niet meer terug keren. Dus zat ik alleen met R. Hij zag het wel zitten, en ik ook. Maar eventjes later vroeg de beambte (cipier worden ze niet genoemd) of zij ook mee mocht doen. Omdat er in geen enkel ander lokaal les was, hoefde zij alleen maar R in de gaten te houden en kon ze er dus net zo goed bij zitten. Ze was recent ook begonnen met yoga en meditatie en wou wel wat bijleren.

Ongeveer een uur later (na veel feedback en niet alleen gepraat door mij, maar ook door hen) zei gedetineerde R: “Maar Tiny, waar heb jij heel mijn leven gezeten? Ik heb NU al zoveel bijgeleerd, ’t is fantastisch.” En later: “Ik ga hier zoveel aan hebben, ik verlang nu al naar volgende week.” En hij ging zeker wat reclame maken, zodat er volgende week nog anderen kunnen aansluiten.

In de pauze at ik mijn groentjes op, wandelde ik wat door de gang, deed zelf wat yoga-oefeningen en keek ik benieuwd uit naar het moment waar de tien (10!) vrouwen gingen binnenkomen. Tien is het maximum, meer kunnen er echt niet binnen in dat klasje als je elk een matje geeft, en bij de vrouwen is er dus een wachtlijst. Een onverwacht succes, deze cursus!

Tien vrouwen in de gevangenis zijn hetzelfde als tien vrouwen in een gewoon klaslokaal. Tien vrouwen kwebbelen gezellig met elkaar, lachen, kijken nieuwsgierig, stellen zichzelf vlotjes voor en geven ook grif toe dat ze zo goed als geen ervaring hebben met meditatie. De helft gaf ook meteen aan vaak angstig te zijn, moeilijk te kunnen inslapen, vaak te piekeren over van alles,…

Ze hadden allemaal een roze schort aan (zo herken je dus de gedetineerde) en loszittende kledij, die ze zelf mogen kiezen – hun eigen kledij dus. We hadden open gesprekken, ze stelden goeie vragen, en deden mee met alle oefeningen en vertelden daarna hoe het voelde. Net hetzelfde als een workshop die ik geef buiten de gevangenis. De keuze om op een matje te zitten of op een stoel werd ook zeker geapprecieerd. Net als het feit dat ik de eerste vijf minuten hun namen steeds opnoemde om mezelf te trainen in het onthouden van hun namen. Ze zijn geen nummer.

Kortom:

een ENORM interessante en een beetje overweldigende ervaring. Want ik besefte:

  • dat ze allemaal maar gewone mensen zijn die ooit in hun leven een verkeerde keuze hebben gemaakt
  • dat ze super braaf en beleefd zijn
  • dat ze blij waren om eens iemand anders te zien van buiten de gevangenis
  • dat ik echt iets kan bijdragen aan hun persoonlijke ontwikkeling
  • dat ik ook al uitkijk naar volgende week om ze terug te zien.

14 comments

  1. Fantastisch! Ik wens het iedere gevangene toe om deze kans te krijgen, iedere week, zolang ze daar zijn. Ook therapie om met geweld en frustratie om te gaan zou mogelijk moeten zijn. Maar yoga werkt natuurlijk al helend. En zéker als het gegeven wordt door een warm mens als jij.

    Geliked door 1 persoon

  2. Dit hé, echt fantastisch. Want het is écht zoals je zegt. Ze hebben een verkeerde keuze gemaakt, hebben met dingen moeten dealen in hun leven waar ze verkeerd op gereageerd hebben. Fundamenteel blijven we dezelfde mensen en maken we dezelfde dingen mee.

    Heel mooi! Maak hier gerust een thema van in je blog, want het smaakt naar meer!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s