Zuster Tiny

Toen we in Gullegem voor de kapel van OLV ter Troost zaten, had ik eigenlijk zin om een beetje naar dat Mariabeeld te staren. Noem het een meditatieoefening, noem het bidden, noem het wegdromen,… Noem het niks.

Maar mijn lief was mee en ik wou toch wat sociaal zijn…

Ik vroeg hem of hij nog zijn weesgegroetje kende. We geraakten allebei niet verder dan “Wees gegroet Maria, vol van genade… Moeder Gods bid voor ons…. nu en in het uur van onze dood, Amen.”

De rest is weggedoken in de diepe kronkels van ons geheugen. We zijn allebei katholiek opgevoed. Dat is te zeggen… ik ga nu even alleen voor mezelf spreken.

Ik ben altijd naar een katholieke school gegaan, zowel de lagere school als de middelbare school. Er was in die late jaren zeventig nog een zuster directrice en de school lag naast een klooster(tje). In het middelbaar liep hier en daar nog een zuster rond (want ook daar was een klooster naast: de zusters van Sint Andreas) maar er waren er geen meer die les gaven.

Mijn ouders dachten niet na over al dan niet katholiek zijn. Zolang mijn grootvader leefde, gingen we wel élke zondag naar de kerk. Ik heb mijn Eerste Communie gedaan, zes jaar later mijn Vormsel, en ik dacht daar niet over na. Dat wàs gewoon zo. Het interesseerde mij wel. Voor mijn achtste verjaardag kreeg ik een hele dikke kinderbijbel en ik kan met enige trots en volledige zekerheid zeggen dat ik die vol-le-dig heb uitgelezen. Alle bijbelverhalen werden eenvoudig verteld en ik vond dat leuk om lezen.

Mijn grootmoeder van vaders kant was veel strenger katholiek: daar werd gebeden voor elke maaltijd (een weesgegroetje) en ik kreeg een kruisje op mijn voorhoofd (godzegenenbewareje) voor ik daar ging slapen.

In de middelbare school kregen we 2 uur godsdienst per week. Vaak was dat saai, zeker begin jaren tachtig. Je moest een Bijbel hebben, een échte deze keer, met van die dunne blaadjes en daar moest regelmatig iets in opgezocht worden en besproken. Gelukkig had ik de eerste twee jaar een fantastische Godsdienstleerkracht. Ik geloof dat ze toen ook nog maar net in de twintig was en ze doorspekte al haar verplichte leerstof met tal van grappige verhalen.

Nadat ik van mijn acht jaar tot mijn veertien muziekles had gevolgd in de parochie, stopte ik daarmee maar ging ik wel in het jeugdkoor van de parochie. Daar werden vaak christelijke liedjes gezongen, regelmatig moest er een mis opgeluisterd worden met onze gezangen. Wel een toffe bende! Dus ja, zingen in het Latijn (miserere nobis en in excelsis deo) was mij niet vreemd. Toen ik een jaar of twintig was ging ik samen met mijn moeder in een écht koor en heb daar ook ettelijke jaren meegezongen met de alten. Niet alleen misgezangen, maar ook moderne stukken.

Ik ben getrouwd voor de kerk. Vooral vanwege de traditie en omdat ik dat per se wel wou en ook om mijn (toen nog levende) grootmoeder een plezier te doen. Ze kwam helemaal uit Wuustwezel om dat mee te maken. Ik schreef al eerder hier over mijn fantastische trouwdag. Ahum, kuch kuch.

Die godsdienstlerares in het middelbaar deed mij al snel nadenken, kritisch nadenken over het geloof. Waarom gingen we naar de kerk? Waarom dreunde iedereen hetzelfde zinnetje op? Waarom is die bijbel zo belangrijk? Is dat allemaal wel echt gebeurd? Hoe zit dat nu precies, die geschiedenis? Waarom maakt iedereen op heel de wereld daar zoveel tam tam over en zijn er zoveel oorlogen die ontstaan door een geloofsovertuiging? Mijn tienerbrein werkte overuren.

Ik werd agnosticus. Dat werd ik pas toen ik eenmaal doorhad wat het woord betekende: geen overtuiging hebben of er nu wel of niet een bovennatuurlijke macht is. Ik weet het niet. Ik weet het nog altijd niet. Ik lig er ook niet wakker van en ik ben zeer verdraagzaam. Ik geloof in de mens en in de goedheid. Dat is het antwoord wat ik gaf op de vraag “Bent u christelijk?” bij mijn sollicitatie in de school van Spermalie. En blijkbaar was dat goed genoeg want ik werd aanvaard.

Voor mijn werk kom ik regelmatig bij oudere geestelijken: in abdijen, kloosters, gebedshuizen… waar ze slechtziende of blinde paters of zusters hebben. Daar eenmaal binnen, komt er een rust over mij. Ik wil er altijd nog wel een beetje langer blijven. Die gebouwen zijn ook zo fascinerend. Die mensen zo kalm en vriendelijk, rustgevend. Op mijn werk weten ze al dat ze mij daar altijd naar toe mogen sturen. “Ah, de klant is een Norbertijn op pensioen? Een kloosterzuster van Sint-Jan? We sturen Tiny!”

Meditatie heeft op zich niks te maken met religie. In elk geloof wordt er wel gemediteerd, mantra’s gezongen of gebeden opgezegd. Als het hun rust of inzicht brengt, is dat toch al een dikke meevaller? “Mijn religie is vriendelijkheid“, zei de Dalai Lama.

14 comments

  1. Zelf ben ik zeven generaties jonger dan jij, en werd godsdienst er al ingepropt van bij ‘de nunnen’ op de kleuterschool. Met ouder worden en doordat het misbruik door een aantal mensen van de katholieke kerk niet ongestraft bleef is ook hier het ‘enthousiasme’ wat getemperd, maar blijf er het geloof en de overtuiging dat een leven waar je respect toont tegenover je medemens en je probeert enkele mooie waarden te respecteren nooit slecht kan aflopen.
    Mooi stukje, en deugnietige communiefoto !

    Geliked door 1 persoon

  2. Dag Tiny, geen gemakkelijk stukje om over te bloggen, maar we kennen jou dan ook als iemand die taboes niet snel uit de weg gaat.

    Ik ben ook agnost, vond de kinderbijbel de max en kom eveneens tot rust in kerken en kloosters. We zijn niet getrouwd, maar kozen er wel voor om onze kinderen te laten dopen. Ik ga niet helemaal uitweiden over de reden waarom, maar noem het een samenraapsel van respect voor de tradities, voorliefde voor de rituelen van (alle) religies, tegemoetkomen aan de wens van de grootmoeder en vooral een kans om de mensen die wij graag zien en die er voor onze kinderen zijn, te betrekken en te bedanken. Het werd een hele mooie, intieme en zelfs emotionele viering waar ik warme herinneringen aan overhoud.

    Ik moet er wel aan toevoegen dat wij onze keuze zeer vaak hebben moeten uitleggen (dat snap ik), ons ervoor moesten verantwoorden (probeer ik ook nog te snappen), en ons moesten verdedigen tegen zeer giftige kritiek, tot zelfs de boodschap dat we medeplichtig zijn aan de wanpraktijken in de Kerk (daar was ik niet goed van).

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik ben ook in een katholiek bad gewassen, maar ondertussen is veel van die invloed weggespoeld. Als ik nu nog in een kerk kom is het helaas voor een uitvaart, en dan moet ik op mijn tanden bijten om niet te roepen naar de pastoor van “geloof jij nu echt zelf wat je hier allemaal vertelt” Niettemin heb ik respect voor gelijk welke religie (behalve de fanatici die niets goed in hun mars hebben) en de personen die ze beleven.

    Geliked door 1 persoon

  4. Oh wat me onmiddelijk in het oog springt! Ik had ook zo’n communiekleedje, pofmouwtjes zelfde colletje, ik zou een foto ten voeten moeten hebben, om het helemaal te bekijken. Kleine knoopjes in de zelfde stof vooraan. Het kwam van de C&A en zat in een kartonnen doos. Man wat vond ik het geweldig dat mijn kleedje in zo’n doos zat.

    Geliked door 1 persoon

  5. Het schooltraject dat ik doorlopen heb, lijkt sterk op het jouwe. Naar de kerk ga ik al decennia niet meer, ook al ben ik gelovig gebleven. Het instituut Kerk en de daarbij horende priesters hebben een kwalijke reputatie, om het maar eens zacht uit te drukken. Om te geloven heb je overigens geen kerk noch pastoors nodig. Kerken, kapelletjes en kathedralen bezoek ik nog wel eens, doch welhaast uitsluitend uit architecturale interesse. (Of voor een huwelijk/overlijden, dat ook.)

    Geliked door 1 persoon

  6. Ik heb ook nog mijn communies gedaan en ben getrouwd voor de kerk, maar eigenlijk weet ik het allemaal niet goed. Ik zou graag ergens in geloven, maar in wat dan? Agnosticus zijn dekt dan wel goed de lading eigenlijk.

    Geliked door 1 persoon

  7. In onze jeugd, als mijn grootouders ’s avonds bij ons thuis waren en de kindjes moesten naar bed kregen we een zoen en een kruisje op ons voorhoofd en zeiden ze “seetewaatje” (West-Vlaams). ’t Heeft even geduurd voor ik wist wat het betekende. Mooie herinneringen, Tiny.

    Like

  8. Ik ben nogal rabiaat anti-katholiek, maar tegelijk heb ik een voorliefde voor kapelletjes en zo van die kleine, aandoenlijke bedevaartsoorden. Mooi om zien en de stilte die er vaak heerst, is heerlijk.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s