Tiny speelde toneel (1)

Tiny speelt toneel

Misschien was ik geïnspireerd door de Tiny-boekjes want in eentje speelde het hoofdpersonage niet alleen toneel, ze regisseerde ook heel het stuk en ze gaf iedereen kleren uit oma’s kist op zolder.

Als kind deed ik niet liever, me verkleden, iets uitvinden en dan improviseren, vaak gewoon alleen en met mijn ouders als toeschouwers, later met mijn vriendin: ontelbare keren gingen we zogezegd op restaurant, was zij een sjieke dame en ik een boerin die nog nooit een servet van dichtbij had gezien.

Ik vond nog een oude foto, ter illustratie, ik moet een jaar of zes geweest zijn.

In de lagere school probeerde ik ook vriendinnetjes in te lijven om samen “toneeltje” te spelen maar dat had zelden succes.

In het middelbaar, dat befaamde VSO, kreeg ik (of koos ik) als keuzevak “Aanvullend Nederlands” in het vijfde en zesde jaar: poëzie, toneel, dictie, het kwam allemaal aan bod en ik herleefde. Die lesuren waren een ware oase voor mij tussen wiskunde en chemie en Frans.

Er woei ook een frisse wind door het gebouw, met enkele jonge nieuwe leerkrachten, waaronder Peter Van Dycke, ik noem hem met naam omdat die man een standbeeld verdient. Hij blies het stof van de muffe leerstof, was enthousiast en leerde mij zelfs plezier hebben in verhandelingen schrijven. Ik mocht mijn geschreven teksten illustreren met songteksten en hij schreef er zelfs als opmerking een stuk uit een andere songtekst bij.

Toen ik in het laatste jaar van de humaniora zat, deed hij er nog een schepje bovenop. Samen met nog twee andere leerkrachten en de leerkracht muziek, was hij de drijvende kracht achter het toneelstuk “Koning van Katoren”, naar het jeugdboek van Jan Terlouw. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de halve school dol-enthousiast was, en ik niet in het minst. Er was slechts plaats voor 47 acteurs, al dan niet met tekst, hoofdrollen, bijrollen, dansers, muzikanten en er waren meer dan 100 gegadigden. Dus werd er voor de meeste rollen een ware auditie gehouden. Ik geloof dat we een tekst moesten voorlezen en ook een stukje improviseren. Het was met auditierondes en al! Ik belandde in de derde en laatste ronde en het ging tussen nog een meisje en ik. Zij was een vriendin, en ik gunde het haar ook wel maar ik moést en ik zou de rol hebben, het ging over een hele belangrijke rol, namelijk de vriendin van het hoofdpersonage. Als test werd er een stukje van de tekst geoefend samen met de jongen die het hoofdpersonage, Stach, zou spelen. Een jong ventje uit het vierde. Maar wél een talentje! Het ging goed, vond ik…

Ik herinner me nog steeds dat Inez en ik zaten te wachten en dat Peter Van Dycke binnen kwam met de woorden: “Het is geworden……………….(drumroll)……… Tiny!!” In mijn hele leven was ik oprecht nog nooit zo blij en trots geweest want oooh myyy goooodddd. Mijn vriendin feliciteerde mij en mocht gelukkig ook meedoen met het toneel maar in een kleinere rol.

Overdrijf ik nu, als ik zeg dat dit een soort keerpunt was in mijn leven?

De repetities waren héérlijk! Tussen examens, toetsen, lessen en ook nog eens en passant, de honderddagen door, oefenden we dat het een lieve lust was. Het was met live muziek, speciaal geschreven voor dit stuk, door onze muziek leerkracht Paul Kindt.

We kwamen zelfs al in de krant! En het meisje met de vlecht die dwarsfluit speelt, is de Ann die je laatst misschien herkende bij Radio Gaga: https://www.facebook.com/een/videos/1526485637557327

Ik kwam héél goed overeen met mijn medespelers, en vooral met mijn toneel-lief Stach. Die geen Stach heet in het echt natuurlijk. Trouwens, ik was Kim.

Er waren drie (of vijf) opvoeringen, in de feestzaal van onze school, die telkens afgeladen vol zat.

Het decor was minimalistisch maar toch zeer werkbaar en modern, het was met rook en special effects en al, behoorlijk indrukwekkend voor die tijd. Ik heb me die maanden rot geamuseerd, we hadden ook een hechte bende, met al die toneelspelertjes samen. Ik leerde mensen kennen die niet in mijn klas of zelfs niet in mijn jààr zaten, maar met wie het héél leuk babbelen was, we gingen ook vaak samen nog iets drinken na de repetities en met enkelen ben ik na al die jaren nog steeds contact blijven hebben. Er speelde een jongen mijn vader in het stuk – en nog steeds begroet ik die man (die eigenlijk een paar jaar jonger is) met “Dag vader!” als ik hem tegen kom in Brugge.

Er is een video van gemaakt en enkele foto’s maar die zijn jammer genoeg van slechte kwaliteit.

Maar kijk, een achttienjarige Kim (Tiny) en een zestienjarige Stach die in het bos van Smook zitten te wachten op een vuurspuwende draak – die we dan even gingen verslaan natuurlijk.

Hierdoor ben ik gaan twijfelen of ik toch geen opleiding regie zou gaan volgen of een toneelopleiding, maar dat is het niet geworden. Het was (gelukkig) nog niet het einde van mijn toneelcarrière, slechts het begin…

Dit is de achtentwintigste dag in #40dagenbloggen

18 comments

  1. Maar hoe tof dat zo’n dingen werden aangemoedigd op school. ‘Plankvrees overwonnen’ – had dit bestaan in mijn jeugd, het zou een manier geweest zijn om mini Pannenkoek uit zijn schulp te krijgen.
    Die foto’s zijn nog goed bewaard, toch?
    Benieuwd naar het volgende deel!

    Geliked door 1 persoon

  2. Jeezes Martine… ik had kippenvel van zodra ik deze blog begon te lezen (want ik wist dat het richting Koning van Katoren ging :-)) en dan word ik er plots in vermeld, zoooo grappig en lief en een en al nostalgie…. Want ik heb ook de allerbeste herinneringen aan dat jaar. Ik heb nog veel contact met Peter Van Dycke, zijn vrouw (Lieve Vancanneyt) is een heel dierbare vriendin van mij. Ik stuur deze blog zeker door naar hen want dat standbeeld van hem, daar moet hij toch van op de hoogte worden gebracht hé :-). Blog jij intussen maar naarstig verder, wat lees ik jou graag…

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat een toffe herinnering haal je hier op, zeg. Creatieve duizendpoot, jij.
    Overigens was ik, zij het op iets latere leeftijd, ook bij een toneelgroep. Onderstaand zie je onze bende op de bühne na de opvoering van ‘Valstrik voor een man alleen’ (1989):

    Geliked door 1 persoon

  4. Wat geweldig. Helemaal super. Een school zonder ‘toneel’ dat is als een café zonder bier. Ik zal ook eens schrijven over mijn school-toneel-herinneringen. Daar heb ik meerdere logjes voor nodig.

    Geliked door 1 persoon

  5. Hallo Tiny/Kim

    Zo fijn dat je zulke heerlijke herinneringen hebt aan de Katoren-tijd. Zo sprankelend geschreven ook. En je bent kennelijk nog altijd even warm, attent, positief, creatief en verbindend! Blije groetjes van Peter (VD) 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s