Tiny één jaar geleden

Koppig vertrok ik net voor de lockdown naar Egypte. Ik ging dat virusbeest niet toelaten om mijn plannen in de war te sturen en vertrok op vrijdag in plaats van de maandag, drie dagen vroeger dus. Was ik op maandag pas vertrokken, dan had ik op de luchthaven de vraag gekregen “of ik wel zeker wou vertrekken want dat het niet zeker was dat de terugvlucht nog ging doorgaan”. Maar dat wist ik nog niet op die vrijdag.

Eenmaal aangekomen op mijn plekje bleek het die nacht vreselijk te stormen en spoelde van alles weg. Het was koud, er was enorm veel wind maar meestal duurt dat daar maar enkele dagen. Gelukkig had ik dikke truien mee!

Een dag later struikelde ik met mijn lompe voet van een dom trapje en verzwikte mijn enkel. Karma? Op mijn blog kreeg ik enkele pinnige reacties, dat ik een grote egoïst was om per se te willen vertrekken en dat ik het maar moest weten, als ik vast zou komen te zitten.

Als ik ergens “veilig” zat, was het daar wel. Compleet in quarantaine, samen met de gastvrouw en haar familie. Verder niemand in de omgeving te bekennen. Eten genoeg. Wc-papier ook voorradig. Ik las wat nieuws uit België en verwonderde me over hamstergedrag.

Mondjesmaat sijpelde er ook nieuws binnen over geschrapte vluchten, gesloten grenzen en na een weekje kwam pas het officiële bericht van Tuifly dat mijn terugvlucht gecanceld was. De hulplijn was steeds overbezet, mijn man kon ook vanuit België geen antwoord krijgen op zijn vragen, wanneer en hoe ik dan zou terug geraken. Ik moest me registreren op de site van de Belgische ambassade en afwachten.

Ondertussen kon ik genieten van de zon, lekker eten en goed gezelschap. Ik las boeken, speelde spelletjes met de familie, en na een paar dagen kon ik weer wandelen langs het strand. Een kilometer of twee verder zat nog een Zwitsers koppel “vast” maar verder geen toerist in de wijde omgeving te bekennen.

Toch verliep mijn “vakantie” niet als normaal. Ik was ongerust, over mijn familie, over mijn al dan niet terugvlucht, over hoe en wat, maar kijk, het kwam allemaal goed. Dikke knuffels voor die ene man van de Belgische Ambassade in Caïro en heel veel liefde voor mijn Egyptisch/Vlaamse familie in de Sinaï, die me verzekerde dat ik kon blijven zolang ik wou, dat ze me daarvoor niks ging aanrekenen behalve een bijdrage voor het eten. Maar uiteindelijk ben ik toch op de geplande vertrekdatum kunnen terug keren, hetzij onder compleet andere omstandigheden en met een hoop miserie, die ik uitgebreid op mijn blog heb beschreven.

Eenmaal thuis ging ik in zelf-quarantaine (terwijl dat nog niet verplicht was) en van testen was toen zelfs nog geen sprake.

Wat een bizar jaar om op terug te kijken, maar dat geldt voor iedereen. Of hoe gezondheid toch allesbepalend kan zijn.

Of ik terug ga naar Egypte, is een veel gehoorde vraag. Misschien in november… als er van alles veranderd is. Maar nog niks beslist, ik wacht af.

Dit is de zevenentwintigste dag in #40dagenbloggen

5 comments

  1. Mensen hebben heel vlug een mening over anderen en luisteren niet altijd naar argumenten. Je moet het ook zien in de tijdsgeest. Iemand die dit logje van je vandaag leest kan denken van: ‘Allez, de ‘kalle’, wat een idee om toch naar die godvergeten plek te reizen midden in coronatijden’. Alleen moeten we nu ons geheugen van het laatste jaar eens wissen en weten dat niemand toen de ernst van de pandemie kon inschatten. Een andere blogster is toen voor een groepsreis naar Zuid Afrika gereisd. GROEPSreis, ja, als in ‘met veertig man op elkaar in een bus’.
    Wij zijn in augustus naar Kreta gereisd, op een vliegtuig dat nog niet halfvol zat. Was niets aan de hand met mijn gezondheid, we zouden het ook niet gedaan hebben, maar het was misschien mijn laatste reis (de kans dat dit zo was is nu nog héél groot).
    Je hebt van die reis genoten, je hebt niemand in gevaar gebracht (ook jezelf niet) en je hebt er een mooi avontuur aan overgehouden om te vertellen aan de achterkleinkinderen.

    Geliked door 1 persoon

  2. We hebben het allemaal ferm onderschat. Bij ons wou het reisagentschap de reis niet annuleren. De laatste dagen werd onze reis vergald, door eindeloze berichten van het thuisfront. We konden nog net terug liegen terwijl België al in Lockdown zat. Wisten wij toen dat het allemaal zo lang zou duren.

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik wacht mee met jou af voor november, maar ik heb er wel goede hoop in! 🙂
    En al die negatieve, zure reacties die je kreeg vorig jaar, dat vond ik heel ongepast en onterecht. Xxx

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s