Tiny is een gierige krent

Mijn ouders zijn niet rijk. Mijn moeder was zelfs gewoon huisvrouw, tegen wil en dank want ze wou pianolerares worden op Spermalie maar dat mocht niet, ze gaven de job aan een non. Papa werkte in Siemens als monteerder, elke dag de vroegen, dus om zeven uur starten en om vier uur ’s namiddags was hij terug.

Er was geen armoede maar we gooiden ook nooit geld over de balk. Eén keer gingen we naar Spanje op reis, en verder altijd in eigen land, naar Hengelhoef in Limburg. Dure kleren kochten we nooit, tenzij mijn communiekleedjes bij Miss Sheila in Brugge. (Kent iemand dat nog?)

Tot mijn twaalf of dertiende jaar gingen we ook nooit uit eten, of ja ik kreeg wel eens een hotdog na het zwemmen in de bar daar. Maar toen we iemand leerden kennen die werkte in ’t Voske, op de Eiermarkt in Brugge, gingen we daar wel af en toe gaan eten, op restaurant. Ik nam steevast een garnalencocktail en daarna zeetong met frietjes. Van de rest van de kaart lustte ik (toen nog) niet veel.

Begin jaren negentig was ik enkele maanden werkloos, ging dan maar als vrijwilliger naar Amerika en daarna kon ik in Oostende vast aan de slag. Maar niet als Opvoedster A1 – mijn diploma Orthopedagogie dus – ik kreeg een contract als A2. Minder betaald, maar toch vast werk. Ik ben dan ook meteen alleen gaan wonen, niet om weg te zijn van thuis maar om zelfstandig en onafhankelijk te kunnen zijn. Ik verdiende net genoeg om een simpel appartementje te kunnen betalen aan de rand van de stad.

Door de jaren heen heb ik ongeveer zeventien jaar in verschillende huurhuizen gewoond, dus niet kunnen sparen. Eén huis stond ooit op mijn naam maar is met héél veel verlies weer uit mijn handen gegaan. Ik heb nog steeds geen eigen huis en ben al over de vijftig. Toch heb ik – wat mij betreft – een goed inkomen. Maar ik heb nooit meer genoeg opzij kunnen zetten om een huis te kopen. Ik ben ook nog nooit samen met iemand geweest (getrouwd, samen gewoond,…) die (veel) meer verdiende dan ik.

Zo lijkt het logisch dat ik altijd al op mijn centen heb gelet. Ik ben altijd al goedkoop op reis gegaan. En nu nog steeds. (Ja, nu vooral, haha! #corona)

Maar het valt mij soms op dat ik nogal krenterig ben in mijn aankopen. Als het nu over kleren of schoenen gaat, ik ga nog altijd in de goedkopere winkels kijken en koop pas iets als ik het écht nodig heb. Ik heb geen enkel kledingstuk dat méér kost dan 100€. Als ik moet kiezen uit 3 menu’s ga ik vaak voor de goedkoopste optie. Als ik een koffie moet kiezen in een fancy koffiezaak kijk ik eerst naar de prijs en dan bedenk ik wat ik zou willen en wat ik er voor over heb. Ik heb niets duurs in huis. Geen juwelen van waarde. Mijn Macbook is wellicht het duurste gebruiksvoorwerp en daar doe ik al vijf jaar mee. Ik weet dat er mensen zijn die met nog veel minder moeten rondkomen, maar het is wel nog altijd zo dat de rijken rijker worden en de armen alsmaar armer. Ik voel me soms rijk omdat ik in het huis van mijn vriend mag wonen – al betaal ik daar wel aan mee – maar ook arm omdat ik zo goed als niets van eigen bezittingen heb. Zet hij mij morgen op straat, dan moet ik in mijn auto slapen. Die dan nog niet eens van mij is, maar van het werk.

Enfin, ’t kan altijd nog slechter, en daarom ben ik soms gieriger dan nodig is. Veel geld uitgeven aan kleren, eten, reizen,… ik kan het niet.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Dit is de zeventiende dag in #40dagenbloggen

27 comments

  1. Je geeft je geld gewoon uit aan verstandige dingen vind ik: massage opleiding, fotografie opleiding, je reizen, dat soort dingen.
    Mijn jeugd zag er wat uit eten betreft ongeveer hetzelfde uit. Ik koos echter voor de schnitzel, die allereerste keer uit eten.

    Geliked door 2 people

      1. Ben ook benieuwd en ik denk dat ik toch nog maar eens een logje ga schrijven binnenkort. Het borrelt plots weer vanbinnen en dat is goed. Dus dank je wel Tiny.
        En was dat Siemens Oostkamp?

        Like

  2. Super herkenbaar!
    Bij mij thuis werd het geld ook niet door het raam gesmeten. Wij hadden weinig tot geen luxe maar ik heb altijd alles gehad wat ik nodig had. Ik had een heerlijke kindertijd en jeugd, dus ik miste niks!
    Nu ben ik nog altijd spaarzaam, sommige mensen zouden dat “gierig” noemen. Maar ik zie het niet zo. Ik ga bewust met mijn geld om en ik kan dan des te meer genieten van leuke dingen of eens iets moois kopen. Maar ik koop net als jij zelden dure kleren en mijn macbook is ook het duurste wat ik heb 🙂
    Mijn geld spendeer ik eigenlijk het liefst aan ervaringen en dingen doen (uitstapjes, reizen) in plaats van materiële stuff. Een grote sjieke auto, designmeubelen etc: I really don’t give a sh*t…
    Sinds ik alleenstaande ben, ga ik wel nog bewuster om met mijn geld dan vroeger. Dat is wel normaal, denk ik.
    Ik kan mij soms enorm ergeren aan rijke mensen die alsmaar meer willen hebben en nooit content zijn met wat ze hebben… Mijn teken krullen daarvan!!!!

    Geliked door 1 persoon

  3. Bij ons thuis werd er ook heel zuinig geleefd. Typisch voor mensen die de oorlog hebben meegemaakt, denk ik. Mijn moeder kocht ons altijd wel kwaliteitsvolle kleding en schoeisel. Wij hebben zeker niks tekort gehad.
    Wij leven heel anders en mijn vader kon daar wel eens kritiek op hebben (eerst een eigen huis en dan pas reizen). Maar uiteindelijk zei hij op zijn sterfbed dat we gelijk hadden gehad dat we geleefd hadden zoals wij dat graag deden. En dat eigen huis, dat voor hem zo belangrijk was, is er toch wel gekomen al heeft hij het niet meer geweten.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik wou net volledig het zelfde zeggen als wat jij typte, MyriamC 🙂
      Hier ook héél erg zuinige ouders.

      Ik durf soms niet zeggen dat wij bepaalde dingen thuis nooit gehad hebben, die voor véél mensen hedendaags als vanzelfsprekend beschouwd worden…

      Like

      1. Weet je wat ik dan erg vind? Dat die mensen zich dan van alles ontzegd hebben, gespaard en gespaard, om dan uiteindelijk met een pak geld op de bank te sterven. Wij zijn er natuurlijk wel goed mee, maar het had niet gehoeven.

        Geliked door 2 people

      2. Inderdaad, net wat je zegt. Mijn ouders zijn ook zo. Zich plat gespaard en geïnvesteerd in de woning (wat natuurlijk beter is dan op reis gaan en nog een pak schulden erbij maken).

        Geliked door 1 persoon

  4. Fijn en eerlijk logje, Tiny. Mijn ouders waren evenmin rijk en we leefden eenvoudig maar gelukkig. Dat doe ik overigens nog steeds. Ik zoek geluk niet in geld en heb bovendien erg weinig koopdrang. Mode en reizen gaan aan me voorbij, mijn auto’s zijn altijd tweedehands.
    Het is zoals Johan Cruijff ooit zei: “Ik heb nog nooit een zak geld een goal zien maken.”

    Geliked door 1 persoon

  5. Je verhaal lijkt erg op het mijne. Ook geen ouders met geld (nog altijd niet trouwens, ik zal niets erven – hoop ik toch want ik hoop dat ze het beetje dat ze hebben opdoen -aan zichzelf), ook een kindertijd met een moeder die thuis bleef en een vader die niet zo’n goed betaalde job had en dus een gezin waarin dat opgelost werd door een moestuin aan te leggen en een kelder vol ingemaakte groenten en fruit, de kinderen afdragertjes van de familie te laten dragen, niet op vakantie te gaan en zelf kleren te maken. Ook ik be het nest uitgevlogen met een minimum aan inkomen en heb toen mijn eerste huurappartement ingericht met van iedereen gekregen spulletjes. Ik heb veel in de horeca gewerkt tot ik een vaste job kreeg in de sociale sector en die heb ik nog altijd. Geen eigen huis, ooit wel eens samengewoond met een partner met een huis maar dat was van hem. Ik woon – buiten die 5 jaar toen – al heel mijn volwassen leven alleen in een huurappartement en ik droom af en toe wel eens van iets van mezelf, maar dat kan ik wellicht nooit betalen op mijn eentje. Tenzij misschien een studio in een wat verwaarloosde buurt op een drukke baan of zo maar ik wil toch graag wat meer kwaliteit in mijn wonen. Maar ik heb gelukkig de laatste jaren – mijn loon is wat hoger nu ik al wat jaartjes ervaring heb en de 50 ben gepasseerd – wat kunnen sparen waardoor ik hoop dat mijn ooit oude dag financieel wat draaglijker wordt want ik zal tot op het einde moeten huren. Ik ben echter niet zo zuinig vind ik zelf. Toch niet zoals jij beschrijft: ik betel in een café de koffie die ik wil bijvoorbeeld. Maar echt veel geld uitgeven kan ik nog altijd niet. Ik heb ook amper kledingstukken die boven de 100 euro kostten (misschien eens een jas of zo? Of schoenen?), en ik heb geen auto want ik kan me niet voorstellen daar geld aan te willen uitgeven.

    Like

  6. Wij hadden het thuis ook niet breed en er werd zuinig geleefd. Ik weet dat ik het nu financieel breder heb dan vroeger en toch zit dat zuinig leven er nog in. 3 jaar geleden kocht ik een heel dure handtas van Nathan-Baume… amai, dat was wat!

    Geliked door 1 persoon

  7. Ik kom uit een heel gelijkaardig gezin met mama als huisvrouw en papa als de kostwinner. Hij verdiende goed, maar we moesten zeker niet zot doen. Wij werden van jongsaf ingepeperd dat we veel moesten sparen en dat zit er bij mij echt ingedrild, met als resultaat dat de echtgenoot ook vindt dat ik gierig ben. Ik geef wel eens geld uit, maar doe zeker geen zotte kosten. En sommige dingen interesseren me ook gewoon niet, zoals een dure auto of handtassen van bepaalde merken.

    Geliked door 1 persoon

  8. Hier ook geen vetpot van thuis uit toen ik jong was. Gezin met 6 kinderen, een inwonende anders valide tante en één inkomen. Van het kindergeld zijn wij allicht niet groot geworden.
    Ik heb niets anders gezien dan sparen, het was op het gierige af. Veel nieuwe kledij heb ik niet gekregen (vierde en jongste dochter, afgedragen dat ik heb!), maar als er dan communies waren dan mocht het precies wat kosten. Ik ben me wel rot geschrokken hoeveel mijn ouders hadden gespaard. Van mij mochten ze er ook meer zelf van opgedaan hebben!
    Ik ken Miss Sheila, niet van de communiekledij, mijn trouwjurk kwam destijds van daar, toen de winkel al verhuisd was naar Sint-Kruis. Mijn communiekledij kwam van ‘De Kat’, gruwelijk klassiek en voor een kind vreselijk personeel (ik hoor ze nog zeggen dat het ‘stief schwoane’ was) en altijd een beetje achter met de mode. Zo droeg ik op mijn eerste communie een kort jurkje toen het al mode werd van lang, en had ik op mijn plechtige communie een lange jurk terwijl de trend dan kort was.

    Geliked door 1 persoon

  9. Ik ben ook een gierig mens. 🙂
    Iedereen in de buurt herkent onze auto. Tweedehands gekocht en na een ferme bluts staat er een deur van een andere kleur in (laten spuiten vonden we teveel kosten). Ik draag afdankertjes van mijn schoonzus en de kinderen van nichten en neefjes. Soms koop ik duurdere dingen als ik denk dat ze kwalitatief beter zijn en dus langer zullen meegaan. Mijn wandelschoenen kosten boven de 100 euro inderdaad, maar ik doe er tien jaar mee tot ze echt op zijn. Nu maak ik dezelfde afweging voor de schooltas van mijn zoon. Eerste leerjaar maar ik betwijfel of die tas het einde van het schooljaar haalt. Soms beter één duurder exemplaar dan drie goedkopere, wat op hetzelfde bedrag neerkomt.

    Geliked door 1 persoon

  10. Geldgebrek is mij niet vreemd. Kreeg tijdens mijn eerste leven heel vaak deurwaarders over de vloer door een verlieslatend restaurant en wanbeheer door een man die dronk. In mijn tweede leven, nu dus, leef ik ook mee in het huis van mijn man. Ik heb een invalide loon, maar eerlijk is eerlijk. Ik heb een mooi spaarboekje, waarmee ik dan wel op reis kan en me af en toe een specialleke kan permitteren. Je moet ook wat geluk hebben in het leven. Maar ik vind het knap lastig dat ik die centjes niet zelf heb verdiend.

    Like

  11. Mijn ouders waren geen grootverdieners en als we iets nodig hadden of wilden, was dat voor een verjaardag of met ons eigen zakgeld, allez speelgoed e.d. he, en dan nog kregen we geen tonnen zoals nu de gewoonte lijkt. Op reis gingen we naar het exotische Duitsland één keer per jaar, soms naar zee of de Ardennen, pas toen we ouder waren ook een paar keer Zwitserland (en dan huisje huren voor twee weken en ter plaatse maximaal één of twee keer uit eten) en één keer Noorwegen, de duurste reis die we ooit als gezin hebben gemaakt. Waarom het ver weg gaan zoeken he? Toen ik uit huis ging was dat ook om op eigen benen te kunnen staan, ik huurde een studiooke allez een kot eigenlijk, and I loved it. Mijn lief is heel anders opgevoed, had nooit geld of spullen te kort (ik ook niet he, maar zij hadden duidelijk een groter budget). Hij heeft een goedbetaalde job, er zijn een paar kleine erfenissen geweest dus hadden we het geluk dat we een huis hebben kunnen kopen. (Nuja geluk bij iemand die sterft… dat ook weer niet he, maar zonder dat geld was het wellicht niet gelukt want een huis in deze côté is pokkeduur.)
    Dus wij gaan al wel eens duur eten maar weet ge ik eet net zo graag thuis. En echt verre reizen hoeven voor mij ook niet. Al staat Chili nog wel op de planning voor ooit. Maar ik ben zeer content met de Alpen elk jaar 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s