Wat Tiny uitspookte op haar verjaardag

Normaal ga ik met de cadeaubon van de Kinepolis naar de cinema. Die kreeg ik dit jaar ook, maar in plaats van enkel geldig op mijn verjaardag, blijft die nu een jaar geldig. Oef!

Normaal ga ik uit eten, lunchen met mijn ouders of dineren met mijn lief, of als het meezit ergens een champagneontbijt.

Mijn lief ’s morgens, nog in bed, zong een liedje:

Heppie birthdeee toe joe – in de wei staat een koe – en die koe zegt AAI LOV JOE – heppie birthdee toe joe!

Ik zei hem: breng die koe maar gauw naar binnen, ’t is veel te koud in die wei met die vorte sneeuw.

Hij ging naar zijn werk en ik ontbeet met mezelf: koffie en een verse boterham met aardbeienjam. Voor mij al een traktatie, want normaal ontbijt ik niet (meer).

Ondertussen las ik tal van berichtjes en was ik ontroerd door het lieve gedichtje van Lieselotte.

Hoe schattig!

Ik keek nog een beetje naar Hjem til Jul en ik leerde verder Noors. Wist je dat “misschien” in het Noors “kanskje” is – je spreekt het uit als ‘kansje‘. En een koek is ‘kjeks‘. Werkwoorden vervoegen in de tegenwoordige tijd is poepsimpel, want de infinitief blijft: “Jeg drikker, du drikker, han og hun drikker, vi drikker, de drikker…” Iedereen drinken dus. Fascinerend!

Een verjaardagsbericht sturen op Facebook, het lijkt soms zo banaal en toch betekent het iets. Ja, je krijgt vaak wel een melding van die of die is jarig en dan is het snel gepiept: in het vakje even “Happy B” intikken, verzenden en weg. Maar kijk, dan heeft die persoon toch even vijf seconden aan me gedacht. Sommigen typen een langer tekstje, vijf woorden of zo, gooien er wat emoji’s tegen aan en oh zelfs soms een foto of zo’n GIF, altijd leuk, da’s een beetje zoals een verjaardagskaart. Die hebben dan weer een minuutje moeite gedaan voor mij. Ik bedank ze allemaal, want ik vind dat toch lief. Ex-collega’s, ex-leerkrachten (die van Duits en die van Nederlands, ik had daar véértig jaar geleden les van, hoe zot is dat!), ex-couchsurfers, vriendinnen van lang geleden en recentere vriendinnen, ex-klasgenoten, huidige collega’s en ex-collega’s en ex-en.

’s Middags moest ik toch eens naar buiten. Mijn auto had nog het laagje sneeuw van gisteren niet verteerd, dus die moest even opwarmen want de boel was aangevroren en die vijf centimeter ijs kreeg ik niet zomaar weg. Op de parking van de elektrowinkel waar ik naar toe moest om een bestelling te corrigeren, lag ik twee keer bijna tegen de grond: spiegelglad was het daar nog!

Wist je dat je op je verjaardag 14% méér kans hebt om te overlijden? Allez zeg! Ik was dus héél erg blij dat ik weer heelhuids thuis was. Echt waar hé, lees hier het artikel over de Zwitserse studie die dit heeft onderzocht.

Ah ja, op terugweg was ik even langs de bakker gepasseerd. Ik wou mezelf trakteren op een lekkere appelflap van bij de bakker. De mevrouw net vòòr me kocht toch wel de laatste twee zeker. Ik had geen zin in frangipane, aardbeitaart of iets met veel slagroom, dus kocht ik een ronde Suisse. Al is dat geen taartje , ’t heeft ook gesmaakt.

Om een uur of vijf gaat de bel. De buurman. “Ik heb iets voor u”, zegt hij en loopt weg. Op dat moment komt mijn lief terug aan en ziet dat de buurman mij een boeket bloemen overhandigt. “HET KOMT NIET VAN MIJ!”, gilt de buurman naar mijn lief. En het komt ook niet van mijn lief. Wel van een vriend die me niet alleen wou feliciteren maar ook bedanken voor mijn luisterend oor van het afgelopen jaar. Lief hé!

En dan nog witte bloemen: mijn favoriete!

Manlief had gezegd dat ik niet ging moeten koken, hij ging zorgen voor eten op tafel. Ik verwachtte dus iets van take away, een kaasplank of iets dergelijks, wist ik veel. Komt hij daar binnen met een gigantische zeevruchtenschotel, met extra brood, groenten, sausjes,… uit Wevelgem city, jawel. In zijn lunchpauze was hij ook nog eens vlug de grens over gewipt om in Frankrijk échte champagne te kopen en aperitiefhapjes. Wat een verwennerij. Je kan mij geen groter plezier doen dan met lekker drinken en eten, vooral als ik met mijn handen mag eten en er een hoop gepruts bij komt. Zalig!

Terwijl ik dit schrijf is hij bezig met de laatste verrassing. Voor de allereerste keer gaat hij zélf Sabayon maken, mijn absoluut lievelingsdessert. Op zich is dat niet zo moeilijk, maar ik ben nu wel héél benieuwd.

Als jullie dit lezen is het al the day after. Zolang ik niet gestorven ben aan een indigestie, is alles onder controle. Maar mannekes, wat een zalige verjaardag heb ik gehad, corona-proof!

14 comments

  1. Waow, het is de kunst om er toch een leuke dag van te maken! Mijn nichtje was deze week 50 en we hebben er een heerlijk online evenementje van gemaakt. Haar man is heel W. Vl rond gereden met sushi en heerlijke cava voor iedereen! Op die manier konden we ook cadeautjes en kaartjes meegeven.

    Geliked door 1 persoon

  2. Miljaar, ik wil ook gewoon ff de grens kunnen oversteken voor champagne 😀
    Ik had het geluk dat de restaurants weer ff open waren op mijn verjaardag, maarreuh die van u moet niet onderdoen qua chillheid lijkt het! Alsnog proficiat, een maand te laat!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s