Tiny hoopt in 2021…

Mijn eerste post in het nieuwe jaar en het is al 10 januari. Heb ik mij ondertussen bezonnen? Gemediteerd? Nagedacht over het leven? Niks van dat alles. Same old, same old.

Metro – boulot – dodo maar dan de Corona-versie. Ik sta vroeg op, al voor zeven uur ben ik in de weer, nog altijd startend met morning pages.

De afgelopen maanden (vanaf de restaurants dicht gingen) tot nu speel ik traiteur voor mijn ouders in Brugge. Een échte traiteur is niet alleen een pak duurder, maar die lijken nooit de smaken van mijn zelfgemaakte eten te evenaren. Ze hebben er verschillende geprobeerd, maar vooral mijn moeder is zeer kieskeurig.

Ik maak gerechten, soms apart voor hen, soms gewoon extra van wat wij gaan eten, ik snij het vlees, doe het in potjes en vries het in. Al doende ontdekten we dat bloemkoolgerechten super slap worden eenmaal ingevroren en terug ontdooid en opgewarmd – en dat varkensvlees zoals bv kotelet of cordon bleu terug ontdooid en opgewarmd veranderd in een leren lap. De rest: vinden ze super lekker. Minestronesoep, spirelli bolognaise, opgevulde tomaten met tomatensaus en rijst, risotto met spinazie en champignons, zoete aardappel met spruiten en een kaasburger, ovenschotel met pasta, erwtjes, prei en kip: het zit op dit moment allemaal in mijn diepvries en het gaat er morgenmiddag uit om bij mijn ouders te deponeren. Dan kunnen ze er weer tegen tot de week erop.

Maar hoe lang kan ik dit nog doen? Wat als er ineens iets gebeurt met mijn vader, waardoor hij niet meer voor mijn moeder kan zorgen? Ze komen niet meer buiten nu het slecht weer is (koud, nat, glad) en hij is zo stijf als een plank. Als hij niet meer uit de zetel geraakt, kan mijn moeder niemand bellen (want ze weet amper nog hoe de telefoon op te nemen!), ze kan niet meer voor haar eigen eten zorgen (hoewel een boterham smeren misschien nog wel zou lukken), geen radio en tv bedienen,… Maar ze wast zich nog zelfstandig (hoewel niet meer in de douche want daar snapt ze ook de knopjes niet meer van) en ze walst nog met mij de kamer rond tijdens het Nieuwjaarsconcert.

Sorry voor mijn gezaag.

We gaan verder. Ik lijd aan een onstuitbare goesting in ongezonde hapjes. Geen chocolade, maar vooral hartige dingen. Chips, ik haal er expres geen in huis, maar dan heeft mijn man er toch weer gehaald. “Je lievelingssoort, goed hé van mij!” Ja, héél lief schat. Ugh. Ik kreeg een fles Martini van de plusdochter. De kilo’s komen er bij, ik voel me een soort plumpudding. En ja, ik ga nog steeds regelmatig wandelen maar er zijn helaas méér dagen waarop ik gewoon geen poot verzet. Van mijn bureau (de tafel in de woonkamer) naar de keuken en het toilet en terug.

Ik heb het al een paar dagen bitter koud gehad in 2021. Verwarming kapot. Nu ja, niet de vloerverwarming, maar de ketel. Ondertussen hersteld, maar ondertussen ook enkele dagen gewerkt bij 16° in de woonkamer.

Dromen van Egypte. Er zijn niet eens vluchten. Ik kan niet weg want ik zorg voor mijn ouders. Ik word wellicht gelyncht als ik nu zou vertrekken. Doe geen moeite, ’t gaat toch niet.

Maandag nieuwe tandjes. Hoera. Dat klinkt alsof ik een full on kunstgebit krijg terwijl het gewoon gaat om een brug, maar ’t zijn wel voortanden. De ‘voorlopige’ versie zit er nu al drie jaar in, dus ’t wordt de hoogste tijd voor het echte werk. Kost me wel mijn eindejaarspremie en nog een rib uit mijn lijf. Géén voortanden lijkt me geen optie.

Volgende week ga ik niet mijn verjaardag vieren. Ik ga niet op café, ik ga niet gaan dansen, ik ga zelfs niet eens naar de film met mijn gratis filmticket. Misschien dat ik die dag eens niet hoef te koken, dat zou mooi zijn. Of gewoon niet verjaren en dus ook niet ouder worden, misschien is dat wél een optie?

14 comments

  1. Die metro-boulot-dodo moest ik even opzoeken, was een mooie ontdekking (dank je wel).
    Jij zagen? Ziejezot? Je zaagt niet, wat je schrijft is gewoon de vaststelling van het gevoel dat velen vandaag hebben in deze corona-tijden. De weken vliegen aan onze neus voorbij zonder dat we iets ‘plezants’ kunnen doen. Geen etentje uit, geen afspraak met vrienden,… Wandelen, ja, maar op den duur weten we achter welke struik we welke drol kunnen vinden in een straal van tien kilometer rond ons huis.
    De zorg om je ouders die je erbij neemt is bewonderenswaardig. Zeker met de beperking die ze beiden hebben. ‘Logisch, want ik ben hun enig kind’?? Nee, niet logisch, want velen die in jouw schoenen staan zouden ‘fluut!’ zeggen. Niet West-Vlamingen zullen die ‘fluut’ niet begrijpen, maar jij wel :). Nog eens dikke vette chapeau hiervoor!!
    Ik denk dat, als ik nog eens op een wandeling raak in de coté van je ouders, ik stiekem zal inbreken en zo’n stoofpotje uit de diepvries stelen. Ze zullen het toch niet “zien’, zeker?

    Geliked door 1 persoon

  2. Dit is geen gezaag maar een gewone vaststelling van de feiten. Dat die feiten rond je ouders niet gemakkelijk zijn is een understatement. Je doet het toch maar, en je zorgen zijn niet ongegrond.
    Ik hoop dat je voor je verjaardag een goeie take-away schotel kan scoren en gewoon de beentjes onder tafel kunt steken.

    Geliked door 1 persoon

  3. Schrijven over het zorgen voor je ouders is helemaal niet zagen. Wel in tegendeel. Het illustreert je goed hart. Misschien klinkt het nu een beetje cru maar het is absoluut niet zo bedoeld: probeer te genieten van elke moment dat je bij hen bent. Vaak is dat niet genieten-genieten zoals in andere betekenissen maar gewoon bewust te zijn van het feit dat je nog es een keertje samen bent. Bewust zijn van het feit dat je nog iets voor hen kan doen,… op een dag zijn ze er niet meer en dan is daar het gemis…
    Ik hoop van harte dat jullie nog heel veel momenten samen hebben.

    Geliked door 1 persoon

  4. Elke keer koken en dan Wevelgem-Brugge en terug: respect, echt waar.
    Niet verjaren en ook niet ouder worden, lijkt me toch niet bepaald een ideaal perspectief. Gewoon denken aan de lente die er zit aan te komen! 😉

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik snap je zorg voor je ouders hoor. Ze zijn zo kwetsbaar hé? Is er misschien een buurvrouw die een oogje in het zeil kan houden? Snap ook het niet op vakantie kunnen door je zorgtaken nu. Pieker niet te veel hoor, vaak lossen de ‘problemen’ zich gaandeweg vanzelf wel op, vertrouw daar maar een beetje op. Komt tijd, komt raad.

    Geliked door 1 persoon

  6. Misschien toch familiehulp inschakelen om te koken en een oogje in het zeil te houden. De afstand W Brugge is ook niet niks he. Ik wens je voor 2021 veel nieuwe dromen, misschien om pas in 2022 waar te maken. Maar plannen en dromen mag altijd.

    Geliked door 1 persoon

  7. Nee geen gezaag, maar een perfecte weergave van dat wintercoronagevoel en geen vooruitzicht op iets, op zijn minst een reis ofzo. En lynchen, als iedereen die het afgelopen jaar op een vliegtuig naar een rode zone is gestapt bij terugkeer gelyncht zou geweest zijn, het overbevolkingsprobleem zou dan opgelost zijn :’)

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s