Tiny is nogal emotioneel

In deze tijden van aan ons kot en onze laptop gekluisterd te zijn, komen er van hier en daar dingen binnen. Via podcasts, de radio, de tv, het Internet, Facebook, telefoons en ik moet nu nog meer dan anders af en toe een traantje laten.

Maar soms ook met vrolijke dingen. #coronabliss mogen ze het ook noemen.

Traantjes dus bij dit filmpje van Linde:

En traantjes bij het Bruce Springsteen concert in Hyde Park in Londen. De eerste akkoorden van London Calling werden ingezet, je ziet de mensenmassa genieten en floep: Tiny is al aan ’t janken.

Traantjes ook als mijn ouders vrolijk zeggen: “Tot over twee weken dan hé”,  toen ik zei dat ik twee weken in quarantaine zit. En dan moeten uitleggen dat ik ook na die periode niet naar Brugge mag rijden, dat ze me dus een hele tijd langer gaan moeten missen. Idem voor hun kleinzoon. We bellen meerdere keren per dag, maar da’s toch ’t zelfde niet. Zij hebben ook geen FaceTime of Skype hé, want ze zien me niet. Remember? En voor mensen die mochten denken dat een blinde met beginnende Alzheimer nog wel de microgolf zal kunnen bedienen om hun eten op te warmen: think again. Ondertussen is gelukkig iemand een foto komen nemen van die microgolf, zodat ik elke dag aan de telefoon moet vertellen op welk knopje ze moeten duwen. Elke dag.WhatsApp Image 2020-03-31 at 11.32.32

Opnieuw traantjes omdat ik via Facebook toch een buurvrouw heb gevonden die niet in de risicogroep zit en met de nodige maatregelen toch eens kan binnen springen om met iets te helpen. Een horloge juist zetten bijvoorbeeld. En foto’s nemen van hun rekeningen en die dan naar mij door appen. Traantjes van geluk dit keer!

Tranen van het lachen. Op de Ter Poperenweg kon je woensdagnamiddag een mevrouw in trainingsbroek zien vooruit strompelen. Niet vanwege haar bijna-genezen verstuikte voet, maar wel omdat ze door haar koptelefoon aan het luisteren was naar een stokoude aflevering van Het Leugenpaleis, via de podcast Rendez-vous van Studio Brussel. De hilarische conversaties van weleer, Hugo en Bart die zelf bijna de slappe lach kregen, de interviews met Kim De Hert, Dokter De Reyghere, en vele anderen, deden mij onderweg zo hard lachen dat ik bijna niet meer vooruit geraakte. Schermafdruk 2020-04-02 10.50.42

Ik zei al dat ik Brugge zo hard mis. Als dan Wim Lybaert (zelf Bruggeling) naar de Markt fietst om ons daar te laten mee genieten van de zegeklokke van Halletoren… ja, wat had je gedacht? Bleiten, jong!

 

9 comments

  1. Veel goeds en moeilijks bij elkaar, machteloosheid, zorgen, gemis en dankbaarheid dat geeft zeker een boel beroering mentaal. Goed dat daar een overdruk beveiliging is in de vorm van tranen. Ik denk dat je ook de spanning van de terugreis van je vakantie nog moet verwerken. Wees vriendelijk voor jezelf.

    Geliked door 1 persoon

  2. Vreselijke tijden! En vooral je komt precies op een andere planeet terecht als je een paar weken bent weggeweest. Heb dat ook zo ervaren. Je krijgt ineens heel erg het deksel op je neus. Veel sterkte ermee hoor!

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik heb hier iedere dag wel een bleitingske… Van ontroering om weer een mooi filmpje van onze 10 maanden oude kleindochter. Als ik ons vader aan de telefoon heb en hoor dat hij ons moeder, die in het woonzorgcentrum woont, zo hard mist en weer als hij haar ziet op mijn gsm terwijl we face-timen. Als ik hoor hoeveel mensen alleen moeten sterven omdat hun geliefden niet bij hen mogen zijn… Als deze helse tijden ooit voorbij zijn, hoop ik dat we onthouden dat we geen “dingen” nodig hebben om gelukkig te zijn, alleen onze geliefden om ons heen. Dikke knuffel aan eenieder die er een kan gebruiken!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s