Month: juli 2019

Tiny is halfweg de zomervakantie

Niet dat ik zelf twee maanden vakantie heb, maar kom. Ik heb al een en ander overleefd:

  • peesonsteking en tandontsteking in Zwitserland
  • een hittegolf
  • een aanval van sinusitis

Ja want weet je nog, die vorige blog over hoe zielig ik daar zat boekjes te lezen in Zwitserland, terwijl ik wou wandelen (Tiny zit dan eens in Zwitserland)? Het is verbeterd hoor, na een dag of drie kon ik al weer wandelingen maken, niet te ver, niet te snel, niet te steil.

Een paar dagen later kreeg ik daar echter tandpijn. En nog méér tandpijn. En stond ik de volgende morgen op met een gezicht dat een soort kruising was tussen The Elephant Man en Donald Duck. Hup, weer ontstekingsremmers. Oei, slaan niet aan. Pijnstillers ook niet. Oei, dan maar antibiotica. Ondertussen had ik al een goeie relatie met die dokter in het hotel.

Eens thuisgekomen, na verschillende mailtjes en telefoontjes over en weer van mijn tandarts, mocht ik naar de endodontoloog, voor een wortelkanaalbehandeling. Die endodontoloog (een woord waar ik even op moest oefenen) doet niets anders dan tandzenuwbehandelingen.

Een paar weken kon ik minder goed eten, maar nu is ’t bijna over. Hoera.

Huh niks hoera. Mijn lichaam dacht, bwah het is lang geleden, laten we er nog eens een sinusitis tegen aan gooien. Ja maar, ja maar! Het is over enkele dagen Dranouter!! Op hoop van zegen hé.

De warmte. Goh, ik vond dat nog niet zo erg. We hebben ons Sofinesse-gewijs twee dagen in de living gelegd, omdat het daar frisser was. En ik ging naar de cinema, The Lion King, samen met mijn zoon en ik heb NIET geweend. Wat een prestatie!

Ook in Zeebrugge was het warm en super ver lopen naar de zee, maar ik wou per se mijn voeten in de Noordzee steken. Mission accomplished. Waarop het spontaan begon te bliksemen en te donderen, maar ach.

registration-3

Foto met gsm, niet zo’n goeie kwaliteit helaas

Dat super goed nieuws over mijn zoon van laatst, is trouwens al oud nieuws. Helaas. Gelukkig zijn daar heel wat (nieuwe) vrienden voor hem, muziek en hier en daar een mini-festival.

Tiny zit dan eens in Zwitserland…

Zoals 2 jaar geleden zijn we weer in Zinal, in Zwitserland, met Intersoc. Deze keer gingen we niet met ons twee, maar namen we een kind mee, de jongste van 15. Ik zag het volledig zitten, lekker niet hoeven koken, alle dagen lekker eten, alles inbegrepen, ook de (fris)dranken, koffie, thee, bier, wijn en ’s morgens zelfs ook mijn gewone gezond ontbijtje kunnen maken.

Heerlijke wandelingen maken in een prachtige omgeving. We vlogen er meteen in, ’t is te zeggen, we gingen kalm starten. Je kan (ook gratis) de kabelbaan nemen naar de Sorebois, een Alpenweide boven op een berg vlak naast Zinal, dus dat deden we meteen de eerste ochtend, om daarna te voet naar beneden te wandelen. Een mooie wandeling, niet te steil met mooie uitzichten en leuke koetjes.fullsizeoutput_477

Na een uurtje wandelen begon het: een zeurderige pijn aan de zijkant van mijn knie. Als het eventjes vlak was, dan was de pijn weg, maar zodra we verder daalden, deed het steeds maar meer en meer pijn. Ik begon wat anders te lopen, solliciteerde overduidelijk voor het Ministery van Silly Walks, om zo de pijn wat uit de weg te gaan.

Eenmaal bij het hotel vroeg ik om twee koffie’s en een ijsblokje, waarmee mijn vriend aan de slag ging om fricties te geven op de pijnlijke plaats. ’s Namiddags deden we een groepswandeling mee, maar deze keer nam ik wel mijn wandelstokken en mee en was de wandeling overwegend in de vallei, dus vlak. Maar eenmaal terug begon de pijn weer op te steken, zelfs bij gewoon wandelen in het hotel.

Ondertussen deden we nog even een blogmeeting! Leen, van Dit is Leen, logeert puur toevallig hier in een appartementje achter de hoek (letterlijk!) en we spraken af voor de aperitief. Gezellig! Altijd leuk om mede-bloggers te ontmoeten.

Na het avondmaal schoof ik aan bij de wachtzaal van de dokter. Ha ja, want ook dat is Intersoc: je kan elke ochtend en avond gratis een dokter raadplegen. Okee, zoals gevreesd: een ontsteking van de aanhechtingspezen tussen de kuitspier en de knie. Minimum een dag rust, ontstekingsremmers en best ook een knieband halen in het volgende dorp met een apotheek. Làp, heb ik dat weer.

Een mens IS dan eens in conditie, ik was niet eens moe van die wandelingen, maar dan krijg je meteen al een overbelaste knie. Na één stomme afdaling, die niet eens zo steil was. Sorry maar ik ben dus super gefrustreerd. En ok, ik ging wel eens een half dagje lekker in een boek lezen, maar nu is dat verplicht. En ’t is mooi weer. En ’t is hier zo mooi. En ik zit hier nu. Fan. Tas. Tisch.

Tiny op het Cactusfestival

Wat een zotte verzameling foto’s… Het is omdat het rap moet gaan, want over een half uur vertrek ik naar Zwitserland.

En toch wil ik nog even schrijven over afgelopen weekend: het Cactusfestival in Brugge. Ik was er vrijwilliger (steward) wat inhield dat ik een gratis ticket kreeg, gratis drankbonnen en 3 broodjes per dag, en dat ik elke dag 6 uur moest controle houden op de gekste plaatsen in en rond dat festival. De ene plaats was al saaier, gezelliger of mooier dan de ander. Als je op de brug aan het Minnewater mag zitten om 11u ’s morgens, met een koffietje en een croissantje, ga je niet klagen hé?

Op de allereerste foto zie je mijn maagdelijk wit blad, waar ik begonnen ben met mijn Morning Pages (lees meer hierover bij Kelly): ik schrijf elke morgen 3 bladzijden vol met de gedachten die door mijn hoofd dwarrelen.

Verder ontdek je ook een leeg Cactusterrein, waar er om 9u op zaterdagmorgen een leger vrijwilligers alle vuiligheid staan op te rapen. Chapeau!

Het stilleven met peuk-zakje, pintje en vier cinematicketjes… dat is een verhaal op zich. Je mag al beginnen raden, maar het komt er op neer dat we hiermee wellicht in oktober op televisie zullen komen. Snap je er niks van? Hihi, ‘k zal het nog wel eens uitleggen.

Hoogtepunt van de optredens was voor mij Joe Jackson. Ik zag hem in 1984 voor het eerst in Rock Torhout, was grote fan en ben dat nog steeds. Genoten van oude liedjes in een nieuw jasje.

Verder is Cactus voor mij: veel bekenden tegenkomen, met iedereen een babbeltje doen, veel knuffels uitdelen, veel sympathie voor alles en iedereen, muzikale ontdekkingen, en dat alles in de wondermooie omgeving van het Minnewaterpark in mijn geliefde Brugge.

En nu op naar Zwitserland. De koffers staan klaar.