Maand: januari 2019

De week van Tiny (week 4)

Even kijken, waar waren we gebleven? Het is dinsdag 22 januari en dit is de eerste dag van 2019 waarop het sneeuwt en de Vlaming weer totaal zot wordt. Er lag amper vijf centimeter en in het Journaal wordt er tien minuten over gebabbeld: dat er géén chaos op de weg was, dat er massaal gestrooid werd, dat ook veel fietspaden sneeuwvrij werden gemaakt, dat mensen vlot door het verkeer reden ondanks de sneeuw, dat er ook sneeuwprét was (sneeuwballende gooiende tieners, hoera!) en dat het de volgende nacht wel weer zou KUNNEN sneeuwen. Djiezes.

Mocht het nog niet duidelijk zijn: ik haat sneeuw. Ik kijk er zelfs niet graag naar. Ik wandel er ook niet graag door. Schaf sneeuw af, alstublieft. Wanneer is die lente daar nu?fullsizeoutput_375

Als je dacht dat een beetje sneeuw mij tegenhield om gewoon voort te doen (mijn motto van 2019!), mis poes! Woensdagochtend is heel het land in rep en roer, vooral het Westvlaamse land dan, want het heeft oei oei oei zeker 10 cm bijgesneeuwd. Enfin, ik stel mijn rit naar Ieper een uurtje uit maar ga dan wel degelijk naar Kelly (Miss Talesfromthecrib Kelly) om haar te gaan masseren, want dat stond op haar lijstje! Blij dat ze mij daarvoor heeft uitgekozen. Hoe dat geweest is voor haar, kon je bij haar hier ook al lezen.img_9383

Donderdag, vrijdag en zaterdag zijn drie drukke dagen want er is Opendeur op mijn werk, er komt veel volk en tegen ’s avonds doet alles pijn: mijn keel, mijn voeten, mijn rug,… Maar op donderdagavond is het traditie dat we met de hele ploeg uit eten gaan bij Hoeve Cortvriendt, dat is het restaurant van Hotelschool Spermalie, waar de vijfde- en zesdejaars koken en opdienen. Héérlijk eten, hoogstaand niveau, super lieve en schattige bediening door die jonge gasten en altijd originele menu’s. img_9388

Op vrijdagavond kon ik alleen nog maar in de zetel ploffen en de lang uitgestelde hype op Netflix bekijken: Birdbox. Een hele tijd geleden las ik het boek waar deze film op gebaseerd is, maar ik kan al zeker zeggen: het boek is beter dan de film. En spannender. img_9393

Zaterdagavond, ik ben uitgeteld, mijn lief maakt het eten klaar en haalde speciaal voor mij een forel uit de Ardennen (of uit de Delhaize, dat kan ook). Nadien duik ik in bad met het boek dat we lezen voor de leesclub deze maand: img_9403

Op zondag deed ik (bijna) niks. Ik ging brood halen bij de bakker en verder kwam ik het huis niet uit. Wel maakte ik deze blogpost, en maakte ik het fotoalbum af van onze reis naar Valencia. Nuttige bezigheden, al zeg ik het zelf. schermafdruk 2019-01-27 19.44.57

Maandag terug werken en heel ons kantoor wordt gereorganiseerd. Ik krijg een nieuw bureau, op een andere plek, groter maar wel met drie in plaats van met twee en dat wordt nog even wennen. ’s Avonds ga ik op verzoek van mijn zoon met hem mee winkelen. Dat leverde een leukere foto op dan die geherorganiseerde bureau, vond ik. (Wat is die nieuwe Aldi in Brugge GROOT, by the way!)

img_9413

Advertenties

Tiny droomt, deel 38 of zo

Ik ben een goede slaper, eerlijk waar. Mijn lief is jaloers: ik raak amper met mijn hoofd het kussen en ik lig al in dromenland. Mijn Fitbit registreert ook mijn slaap en al is het soms wat minder, gemiddeld slaap ik een mooie zeven uur, en heb ik een normaal schema van REM-slaap, diepe slaap en lichte slaap. Tijdens de REM-slaap droom je, en in je dromen verwerk je onbewust de informatie van overdag.IMG_9142

Mijn dromen herinner ik me heel vaak. Soms is dat maar een klein stukje, en van zodra ik opsta, ben ik het al weer kwijt.

De laatste weken echter, begint het bijna belachelijk te worden. ’s Morgens, net voor ik wakker word, droom ik zeer helder. En het probleem is: het zijn altijd lastige situaties.

Afgelopen nacht lag ik mijn bed onder een muskietennet in Egypte, mijn lief lag bij me en ik word wakker van gezoem: er zitten zes grote bijen (of wespen) in de kamer. Als er nu één iets is waar ik bang van ben, zijn het deze steekbeesten. Dus ik roep mijn lief, zeg dat ze weg moeten en ik vlucht de kamer uit. Ik stap naar een soort lounge in een hotel, wil de klapdeuren daar open doen en even op het strand wandelen. Als ik de deuren open doe, is het strand weg: het water staat meteen aan mijn voeten.

En dan word ik wakker.

 Een andere nacht liep ik in de luchthaven, samen met lief en een héle grote koffer op wieltjes. Met heel groot bedoel ik: groter dan wijzelf, en dat ding past niet in de lift. We moeten namelijk naar gate 2.14 en daar kun je enkel maar geraken met een lift. Maar we passen er niet in. En dit is blijkbaar handbagage… We rennen heel de luchthaven door met die koffer en er is paniek, want het vliegtuig gaat zo meteen vertrekken.

En dan word ik wakker.

Ik lig in een tent, we zijn aan het kamperen want we doen een trektocht. Met wie, geen idee. ’s Nachts zien we schaduwen en horen we luid gebrom, zwaar gehijg van een beest: een grizzlybeer veronderstellen we want die zitten hier. We houden ons muisstil en doen geen oog dicht. Die beer (of wat het dan ook is) blijft in de buurt. Ik durf niks te doen en plas bijna in mijn broek van de schrik.

En dan word ik wakker. (Deze kan ik nog verklaren: ik las het boek Aan het einde van de wereld van Kristin Hannah en zag de film A walk in the woods – waar het wel eens over beren en trektochten en wilde natuur ging…)

Ik ben op reis geweest en vlieg terug naar huis. In het vliegtuig neem ik mijn gsm als ik hoor dat we bijna gaan landen. Maar het is mijn gsm niet: het is een Motorola-gsm en ik heb een iPhone. Paniek! Waar is die van mij? Er zit niemand naast mij en ik heb geen flauw idee hoe die andere gsm bij mij is terecht gekomen. Ik kan er ook niet mee bellen want hij is vergrendeld en ik weet de code niet.

En dan word ik wakker. Mijn iPhone ligt keurig naast mij op het nachtkastje. Oef. Al heeft hij de laatste weken wel wat kuren: ineens uitvallen, batterij loopt leeg als een lekke band, iemand belt en er komt niets op het scherm,…

Het gaat nogal over angsten hé zeg. Te laat komen, beesten,…

En dat terwijl er in mijn leven overdag weinig tot geen dramatiek zit: iedereen is gezond, ik hoef nergens bang voor te zijn, buiten de occasionele vriendin die geen vriendjes meer wil zijn en een diagnose die 20 jaar te laat is gekomen, is er niks aan de hand. Waarom droom ik nu zo eng? Volgens bepaalde artikelen op het internet komen enge dromen en nachtmerries vooral voor in periodes van stress.

Stress? Ikke? Wat is dat? Kun je dat eten met een lepel?

Maar de oplossing stond ook in het artikel: Heb je een kwade droom, vertel het iemand. Door je droom te delen, doorbreek je het eenzame gevoel en dit kan voorkomen dat je wéér zo’n nare droom krijgt. 

Klaar. Ik heb het opgeschreven en met jullie gedeeld en nu hoop ik maar dat ze een tijdje wegblijven. Jullie nog iets engs (of iets leuks) gedroomd de laatste tijd?

 

 

De week van Tiny (week 3)

Misschien een beetje gek, maar de week begint hier telkens op een dinsdag – in deze serie, bedoel ik. Deze week gaf ik er meteen een lap op, 51 lappen eerlijk gezegd. Toch was het een rustige verjaardag, ik nam een dagje vrij, ging ’s morgens sporten, at een boterham met hagelslag, ging winkelen en met het jaarlijkse verjaardagsticket van de Kinepolis ging ik naar The favourite. Een kostuumfilm over Queen Anne en haar hofhouding, maar een beetje bizar en vooral een raar einde. Hmm.

’s Avonds had ik geen zin om te koken en gingen we naar de Mexicaan in Kortrijk. Echt waar, héél lekker, we gingen er al vaker. Het is er niet duur, het is ook niet echt pikant tenzij je het specifiek vraagt (mijn lief houdt van écht pikant!) en heel gezellig. Wel een beetje ouderwets, en de muziek is steeds hetzelfde bandje want de liedjes komen telkens terug. Guantanamera, La Bamba, Roucouroucoucou,… img_9293

Eindelijk is er weer yoga-les. Ik ga tegenwoordig naar Daphne, bij Summa-coaching in Marke (vlakbij Wevelgem). Op haar speciaal ingerichte zolderkamer geeft ze pralaya yoga, op maat zou je denken, want elke keer vraagt ze of iemand speciale wensen heeft, of ergens last, of pijn,… Het is rustige yoga, je hoeft niets en alles is mogelijk, we zijn met een heel klein groepje en als je eens een les niet kan komen, dan mag je ook op een ander moment in de week. Super toch? img_9297

17 januari is blijkbaar de verjaardag van Michelle Obama. Ik ben al een tijdje bezig in haar autobiografie “Becoming” als luisterboek. Leuk is, dat ze het zelf voorleest en dat je zo echt helemaal kan meeleven met haar. Hoe en waar ze opgroeide, studeerde, over haar familie, hoe ze Barack leerde kennen, en hoe ze oorspronkelijk totaal geen zin had om First Lady te worden. Ik vind het fascinerend.

fullsizeoutput_371

Vrijdag vertrekken we op citytrip naar Valencia. Dit reisje stond er al een hele tijd aan te komen, soort kadootje voor mijn verjaardag. Mooi meegenomen is de temperatuur daar in januari: altijd rond de 15, 16 graden en als het op dat moment hier de stenen uit de grond vriest, zijn die paar dagen “warmte” heerlijk.  ’s Avonds gaan we meteen op stap naar de “Ciudad de las artes y ciencias” (Stad van kunst en wetenschap), het futuristische gebouwencomplex ontworpen door Calatrava, gelegen in het uitgestrekte Turia park. Prachtig! (Eigenlijk zal ik misschien nog eens apart bloggen over Valencia, met wat tips er bij, want er valt van alles over te zeggen!)img_9327

De hele zaterdag mooi weer, met enkel een jeansjasje is het warm genoeg om een hele dag te stappen. We trekken met de bus naar de oude stad, nadat we ’s morgens vlakbij het hotel een strandwandeling hebben gemaakt. Valencia is heel goed te doen te voet, maar als je wat wil zien, dan zet je een hoop stappen: meer dan 28000 had ik er zaterdagavond. ’s Middags aten we een goedkoop en makkelijk menu del dia, voor amper 10€, ’s avonds dronken we sangria in een bar (taberna de la Reina) en aten we Pintxos (die kies je gewoon zelf uit aan de bar, op het eind betaal je de prijs van het aantal stokjes). Tja, die foto: het was te lekker en ik had té veel honger om eerst aan een foto te denken…img_9350

Zondagavond was de vlucht pas om 18u dus hadden we nog een hele dag de tijd om rond te wandelen, op het strand en in de maritieme wijk achter ons  hotel. Toevallig kwamen we ook terecht in een oude ijsfabriek waar nu een gemoedelijk (en gratis) concertje plaats vond. We aten nog een lekker visje met zicht op zee en genoten nog even volop van de zon. img_9366

Maandag terug werken natuurlijk, en ’s avonds zumba. In bed ga ik nog niet meteen slapen maar lees ik mijn spannend boek uit. Ik kreeg het voor Kerst van mijn lief en las het dit weekend bijna uit op het vliegtuig. Van de schrijfster had ik nog nooit gehoord, maar het las makkelijk, het bleef spannend en er zitten wel wat plottwisten in. I like it. Sarah Pinborough: Belofte maakt schuld (in het Engels: Cross my heart).img_9373[1]