Tiny’s nachtmerrie

Op een ochtend in mei word ik wakker. Het regent. Op zich niet zo verwonderlijk, want dit is tenslotte België. Alleen jammer dat het vandaag ook net mijn trouwdag is. Het ziet er naar uit dat het de hele dag zal regenen, en dat het nog koud is bovendien.

Ik rij nog vlug naar de Steenstraat in Brugge waar een parapluwinkel zit, daar hebben ze vast een witte paraplu die zal passen bij mijn wit trouwkleed. En ja, ze hebben er eentje, zelfs een hele grote.

De hele dag hou ik mijn wit jasje aan, jammer dat niemand mijn trouwkleed volledig zal zien, het is véél te koud.

De openingsmuziek in de kerk wordt gespeeld door mijn gitarist, hij speelt de intro van Stairway to heaven, maar hij trekt het zò lang dat we al tien minuten voor de priester staan en hij nòg bezig is. Verder zingt het koor, dat moet wel, want zowel mijn moeder als ik zelf zingen daar ook in mee. Beetje saai. Saaie priester ook.

Ik rij met mijn eigen auto, geëmancipeerd als ik ben, van de kerk naar de feestzaal. Er werd geen rijst gegooid, één, omdat het regent en twéé, omdat ik toch al zwanger ben.

In de zaal is er blijkbaar geen verwarming en iedereen heeft het de hele avond koud.

De openingsdans is het verkeerde nummer. De DJ stuurt nog iemand achter de juiste cd en ’s avonds laat wordt dan wel het juiste nummer gespeeld, maar ja, het moment is weg natuurlijk.

Ik zing in een groepje en we hebben beslist om op onze trouwavond ook een optreden te geven. Alles mislukt. Het geluid is barslecht. Iedereen speelt slecht of verkeerd, misschien zijn ze dronken, oh en ik zing vals. Nog nooit zo’n slecht optreden gegeven. Niemand danst.

Als ik tijdens de fuif wil dansen op supergoeie muziek – want verder is het echt wel een goeie DJ – kan dat niet, want de eerste mensen komen al afscheid nemen en gaan naar huis. En zo gaat het heel de avond door.

De fotograaf van dienst is een collega van mijn man, die heeft aangeboden om gratis een trouwreportage te maken, dat zou dan zijn cadeau zijn aan ons. Achteraf zien we tachtig foto’s van onze ringen tussen bloemetjes en plantjes, tachtig foto’s van zijn collega’s, vijf foto’s van mijn familie, geen enkele foto van mijn vrienden (waren die er eigenlijk wel?), één domme foto van het optreden, en drie domme foto’s van ons als koppel. Niks bruikbaars.

Het eten was lekker. Denk ik. Er was een walking diner maar ik heb eigenlijk geen tijd gehad om iets in mijn mond te steken.

Dan bleek het ook nog de verkeerde man te zijn met wie ik was getrouwd.

En nee, het bleek geen droom.

22 comments

  1. Lijkt wel ‘de kroniek van een aangekondigde ramp’.
    Ondertussen volg ik je weblog al zo lang dat ik na enkele zinnen door had op welke manier je stukje zou eindigen.
    Ons trouwfeest was heel eenvoudig, zonder veel poespas, maar gelukkig vind ik nu nog steeds de enige echte ware gevonden te hebben in mijn schat.
    Jammer voor jou het dat anders afliep. Nu moet je blijven genieten van elke dag met je lief, je schade inhalen als het ware. En als er eens woorden vallen (hier gebeurt dit ook al eens) weten dat morgen alles zal vergeten zijn…

    Geliked door 1 persoon

  2. Awel ja dat is wat ik mij voorstel van onze trouwdag: één grote heisa en waas en niks dat loopt zoals ik het zou willen.
    Ik hoopte voor jou dat het echt een droom was maar voelde halverwege al dat het niet zo was. Bah zeg. Gelukkig zit je nu wel goed 😉

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik was er ’s avonds bij die dag. Hoewel jij dat blijkbaar anders hebt ondervonden, vond ik je wel heel mooi… Je straalde en je buikje straalde mee… Het was idd niet warm in de zaal maar ik had wel leuke gesprekken met een aantal aanwezigen. Blij dat je ondertussen echt gelukkig bent x.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s