Maand: april 2018

Tiny’s herinneringen

Je moet in het NU leven“, zegt de man. En: “Morgen kunnen we dood zijn. Dan hebben we nu in elk geval toch plezier gehad. Blijf nog even.”.

In een ander gesprek gaat het over al mijn dagboeken en brieven die ik al meer dan dertig jaar bij houd. Ze zitten allemaal in grote dozen op zolder en ik weet perfect welk schrift ik moet vastpakken als ik me iets wil herinneren over pakweg het jaar 1989. “Hou je dat allemaal bij? Ik heb nooit iets bewaard, het heden en wat er de komende dagen of weken gebeurt is zoveel belangrijker.

Waarom gaat het in deze blog ook zo vaak over herinneringen? Over dingen die meer dan dertig jaar geleden zijn gebeurd? Waarom vind ik dat zo belangrijk?

Eén ding is zeker: ik ben blij dat ik het ooit allemaal heb opgeschreven, want juist daardoor herinner ik me het nog. Ik ben er van overtuigd dat, door te schrijven wat je meemaakt, je geheugen ook wordt getraind. Dat het me iets gaat opleveren, als ik zeventig of tachtig ben.

Ten tweede ben ik er van overtuigd dat je enorm veel kan leren van je vroegere zelf. Hoe pakte je problemen vroeger aan, hoe ging je er mee om? Welke fouten heb je gemaakt en maakte je nog eens opnieuw? Wat heeft er jou gemaakt tot wat je nu bent? Jezelf beter leren begrijpen door terug te grijpen naar oude dagboeken en brieven? Volgens mij lukt dat.

Ten derde wil ik wel even melden dat het soms ook nefast kan zijn. Als ik inderdaad te lang blijf hangen in die herinneringen, als ik er niets mee doe in het heden, als ik wegdroom naar ‘hoe het vroeger was’. Het komt niet meer terug hé? En mensen veranderen. Die jongens en meisjes waar ik over schreef, die zijn er nog altijd en ik spreek ze nog wel, maar zij zijn ook veranderd. Ze zijn vaders en moeders geworden. Echtgenoten. En hopelijk hebben ze allemaal ook echt genoten. Van die tijd lang geleden en van wat nu is.

Het blijft altijd eventjes leuk om herinneringen op te halen, maar daarna moet je verder. Moet je weer nieuwe verhalen maken, samen of alleen. Met oude vrienden nieuwe dingen doen. Of omgekeerd.

Ik ga mijn best doen om meer in het NU te leven, maar die dagboeken en brieven doe ik nooit weg. Marie Kondo kan op haar kop staan.

Advertenties

Tiny’s eerste zeven bijbaantjes #firstsevenjobs

Weer iets ontdekt: Blijkbaar is dit ook een onderwerp om over te bloggen, een lijstje met je eerste zeven… bijbaantjes. Of er nog onderwerpen zijn over andere “eerste zeven…”, moet ik nog ontdekken, maar dat kan nog leuk worden.

Naast de tot nu toe drie officiële werkplekken die ik heb gehad, heb ik ook nog een hoop andere dingen gedaan (vooraf en tussendoor).

Babysitten

Mijn mama was een tijdje verantwoordelijke voor de regionale oppasdienst, nam dus alle telefoons aan van mensen die een babysit zochten en babysitters op zoek naar werk. Daardoor was dit mijn eerste idee toen ik de respectabele leeftijd van 15 jaar had en iets wou bijverdienen. Nochtans kan ik me slechts drie plekken herinneren waar ik effectief heb opgepast, twee maal bij kennissen van mijn ouders en éénmaal via de babysitdienst. Leuk werk, lieve kindjes en makkelijk verdiend. Waarom ik dit niet méér heb gedaan? Geen flauw idee!

Presenteren op de vrije radio

Oh, dat heb ik al eens verteld hé? Lees het hier. En nee, ik verdiende niks niemendal, maar ik werd betaald in levenservaring, dictielessen van mensen die wél mooi konden praten, een paar leuke mannen die evolueerden tot ‘vriendje’ en een uitgebreide muziekkennis. Misschien geen echte job, maar veel meer dan een hobby, dat was zeker.

Verkoopster in een kinderklerenwinkel

Ook dat heb ik al eens verteld. Lees dat verhaal hier. Ik begin mezelf te herhalen, vrees ik.

Copywriter

Of noem je dat typiste? Het kwam hier op neer: de ex-gitaarleraar van mijn moeder was ook leraar muziekgeschiedenis en had zijn eigen cursus geschreven. Dat wil zeggen, hij had die ingesproken op een bandje, want zelf kon hij niet typen (of had hij daar geen zin in). Hij zocht iemand om die volledig uit te schrijven. “Mijn dochter schrijft graag”, zei mijn moeder tegen hem. En daardoor ging ik een paar keer per week naar Gent, waar ik aan een bureautje zat met een Apple computer (begin jaren negentig had ik dat nog NOOIT gezien), waar ik ijverig de teksten uittikte. Ik werd betaald, denk ik, maar dat herinner ik me niet meer. Wel de moeilijke termen en de klassieke muziek die door het huis galmde, de componisten waar ik nog nooit van had gehoord (hedendaagse componisten dus) en de interessante materie; ik stak er heel wat van op.

serveimage

Camp Counselor

Ook al iets van verschenen op deze blog: Tiny in Amerika, deel 1 en deel 2.

Niks mee verdiend, tenzij een pietsie zakgeld, de reis heen en terug, en kost en inwoning. Dat moet je nu eens proberen, zeg! Je betaalt je blauw om ergens in het buitenland als vrijwilliger te ‘mogen’ werken.

Verkoopster van Porto

Je kent dat wel, die mensen die soms in de supermarkt staan met proevertjes. Wel, ik stond daar ooit ook, met flessen Porto (van een goed merk, zulle!) en kleine glaasjes, iedereen mocht komen proeven en ik mocht promotie maken voor dat merk. Jammer dat het maar voor twee dagen was, best een leuke job!

Horeca-medewerkster

Ken je Het dagelijks Brood of Le Pain Quotidien? Ze zitten een beetje overal, is voornamelijk een ontbijtzaak, maar ondertussen hebben ze flink uitgebreid. Af en toe ging ik in Knokke-Heist een zondag meedraaien. Ja hallo! Eeuwig respect voor iedereen die fulltime in de horeca werkt, wat een vermoeiende job zeg! Werken met een kassasysteem dat je nog nooit eerder zag, tafels afruimen, bestellingen opnemen, ook in het Frans, ik heb gezweet! Een hele ervaring, maar niks voor mij.

Wat voor zotte jobs hebben jullie al gedaan?

 

Tiny maakt reisplannen

Blijkbaar word ik een vervelende zeur als mijn koffer te lang werkloos op zolder ligt. Mijn lief heeft dat ook al door. En ineens komt hij dan af met een zot idee, stelt hij wat data en wat vluchtschema’s voor, waarop ik natuurlijk als een gek begin op te zoeken wat er daar te beleven is, hoe duur de goedkoopste Airbnb-adresjes zijn, wat je daar kan eten (héél belangrijk!),… en dan was er de eerste beslissing. Eind mei gaan we in navolging van Tom Waes naar f*cking Albanië.

albanie

De kinderen vragen ook al een tijdje waar we met hen naartoe zouden gaan. Eerste idee was terug Zwitserland met Intersoc: het is er prachtig mooi, er is van alles te doen, het eten is lekker en we doen zoveel alleen of samen als we willen. Maar toch… we zijn er al een paar keer geweest, is dat niet wat saai? Andere landen lonken ook.

Zo kwam mijn (fantastisch) lief met het idee naar Polen, Slowakije en Tsjechië te gaan, een rondreis en een combinatie tussen natuur, steden en cultuur. Ik moest even wennen aan het idee, maar ja, waarom niet? En al was ik al in Dachau, ik moet echt nog eens in Auschwitz geraken. Krakau schijnt heel mooi te zijn, de natuur richting grens Slowakije prachtig en het eten en verblijf is er ook relatief goedkoop. De vlucht is al geboekt, de rest moet nog wat concreter worden.

Vorige week stuurde mijn schattige reispartner een bericht, of ik zin had in een tripje naar Malaga in september. Wat een vraag. Dit is nog lang niet zeker maar we denken er al over na.

Twee “reisjes” definitief gepland, eentje in het hoofd en ik ben al zeer tevreden met deze vooruitzichten. Nu het weer in België ook al wat mee zit, is mijn humeur sowieso merkelijk verbeterd. 😀