Maand: april 2018

Tiny’s eerste zeven bijbaantjes #firstsevenjobs

Weer iets ontdekt: Blijkbaar is dit ook een onderwerp om over te bloggen, een lijstje met je eerste zeven… bijbaantjes. Of er nog onderwerpen zijn over andere “eerste zeven…”, moet ik nog ontdekken, maar dat kan nog leuk worden.

Naast de tot nu toe drie officiële werkplekken die ik heb gehad, heb ik ook nog een hoop andere dingen gedaan (vooraf en tussendoor).

Babysitten

Mijn mama was een tijdje verantwoordelijke voor de regionale oppasdienst, nam dus alle telefoons aan van mensen die een babysit zochten en babysitters op zoek naar werk. Daardoor was dit mijn eerste idee toen ik de respectabele leeftijd van 15 jaar had en iets wou bijverdienen. Nochtans kan ik me slechts drie plekken herinneren waar ik effectief heb opgepast, twee maal bij kennissen van mijn ouders en éénmaal via de babysitdienst. Leuk werk, lieve kindjes en makkelijk verdiend. Waarom ik dit niet méér heb gedaan? Geen flauw idee!

Presenteren op de vrije radio

Oh, dat heb ik al eens verteld hé? Lees het hier. En nee, ik verdiende niks niemendal, maar ik werd betaald in levenservaring, dictielessen van mensen die wél mooi konden praten, een paar leuke mannen die evolueerden tot ‘vriendje’ en een uitgebreide muziekkennis. Misschien geen echte job, maar veel meer dan een hobby, dat was zeker.

Verkoopster in een kinderklerenwinkel

Ook dat heb ik al eens verteld. Lees dat verhaal hier. Ik begin mezelf te herhalen, vrees ik.

Copywriter

Of noem je dat typiste? Het kwam hier op neer: de ex-gitaarleraar van mijn moeder was ook leraar muziekgeschiedenis en had zijn eigen cursus geschreven. Dat wil zeggen, hij had die ingesproken op een bandje, want zelf kon hij niet typen (of had hij daar geen zin in). Hij zocht iemand om die volledig uit te schrijven. “Mijn dochter schrijft graag”, zei mijn moeder tegen hem. En daardoor ging ik een paar keer per week naar Gent, waar ik aan een bureautje zat met een Apple computer (begin jaren negentig had ik dat nog NOOIT gezien), waar ik ijverig de teksten uittikte. Ik werd betaald, denk ik, maar dat herinner ik me niet meer. Wel de moeilijke termen en de klassieke muziek die door het huis galmde, de componisten waar ik nog nooit van had gehoord (hedendaagse componisten dus) en de interessante materie; ik stak er heel wat van op.

serveimage

Camp Counselor

Ook al iets van verschenen op deze blog: Tiny in Amerika, deel 1 en deel 2.

Niks mee verdiend, tenzij een pietsie zakgeld, de reis heen en terug, en kost en inwoning. Dat moet je nu eens proberen, zeg! Je betaalt je blauw om ergens in het buitenland als vrijwilliger te ‘mogen’ werken.

Verkoopster van Porto

Je kent dat wel, die mensen die soms in de supermarkt staan met proevertjes. Wel, ik stond daar ooit ook, met flessen Porto (van een goed merk, zulle!) en kleine glaasjes, iedereen mocht komen proeven en ik mocht promotie maken voor dat merk. Jammer dat het maar voor twee dagen was, best een leuke job!

Horeca-medewerkster

Ken je Het dagelijks Brood of Le Pain Quotidien? Ze zitten een beetje overal, is voornamelijk een ontbijtzaak, maar ondertussen hebben ze flink uitgebreid. Af en toe ging ik in Knokke-Heist een zondag meedraaien. Ja hallo! Eeuwig respect voor iedereen die fulltime in de horeca werkt, wat een vermoeiende job zeg! Werken met een kassasysteem dat je nog nooit eerder zag, tafels afruimen, bestellingen opnemen, ook in het Frans, ik heb gezweet! Een hele ervaring, maar niks voor mij.

Wat voor zotte jobs hebben jullie al gedaan?

 

Advertenties

Tiny maakt reisplannen

Blijkbaar word ik een vervelende zeur als mijn koffer te lang werkloos op zolder ligt. Mijn lief heeft dat ook al door. En ineens komt hij dan af met een zot idee, stelt hij wat data en wat vluchtschema’s voor, waarop ik natuurlijk als een gek begin op te zoeken wat er daar te beleven is, hoe duur de goedkoopste Airbnb-adresjes zijn, wat je daar kan eten (héél belangrijk!),… en dan was er de eerste beslissing. Eind mei gaan we in navolging van Tom Waes naar f*cking Albanië.

albanie

De kinderen vragen ook al een tijdje waar we met hen naartoe zouden gaan. Eerste idee was terug Zwitserland met Intersoc: het is er prachtig mooi, er is van alles te doen, het eten is lekker en we doen zoveel alleen of samen als we willen. Maar toch… we zijn er al een paar keer geweest, is dat niet wat saai? Andere landen lonken ook.

Zo kwam mijn (fantastisch) lief met het idee naar Polen, Slowakije en Tsjechië te gaan, een rondreis en een combinatie tussen natuur, steden en cultuur. Ik moest even wennen aan het idee, maar ja, waarom niet? En al was ik al in Dachau, ik moet echt nog eens in Auschwitz geraken. Krakau schijnt heel mooi te zijn, de natuur richting grens Slowakije prachtig en het eten en verblijf is er ook relatief goedkoop. De vlucht is al geboekt, de rest moet nog wat concreter worden.

Vorige week stuurde mijn schattige reispartner een bericht, of ik zin had in een tripje naar Malaga in september. Wat een vraag. Dit is nog lang niet zeker maar we denken er al over na.

Twee “reisjes” definitief gepland, eentje in het hoofd en ik ben al zeer tevreden met deze vooruitzichten. Nu het weer in België ook al wat mee zit, is mijn humeur sowieso merkelijk verbeterd. 😀

Tiny op yogaweekend in de Ardennen

Eindelijk, ik was weer terug in Bois-Le-Comte! Vorig jaar was ik hier vier dagen geweest voor een cursus Holistische massage en yoga en ik wou per se weer terug.

Deze ging ik voor fulltime yoga, en toevallig was ik op een cursus Iyengar yoga gebotst. Nog nooit van gehoord, maar het was in Bois-Le-Comte en yoga is yoga, dacht ik, dus we zien wel. Er ging nog een vriend mee en wij twee waren de enigen die deze vorm van yoga nog nooit hadden gedaan. En iedereen kende elkaar al. Dat was een klein stressmomentje, maar het ging ook snel weer over.

Even nog over die plek: het is er zo mooi, zo stil, je zit echt tussen de velden en de bossen,  in de diepe Ardennen op de grens met Frankrijk. Meer weten over dat centrum? Kijk even op hun site.

Maaltijden zijn inbegrepen, er is de hele dag water, kruidenthee en granenkoffie beschikbaar. Het eten wordt er vers klaargemaakt, zo veel mogelijk uit de tuin, door vrijwilligers. Je kan je ook zelf aanmelden om er vrijwillig mee te helpen, in de keuken of in de tuin en dan is je kost en inwoning gratis.

Als er al nog iemand dacht dat veganisten enkel sla en worteltjes eten, dan is na één dag hier dat vooroordeel uit de wereld geholpen. Een hele ruime keuze elke dag, ’s middags én ’s avonds warm eten: vier of meer soorten groenten, graankroketjes, quinoa, rijst, bulgur, gierst, allerlei sausjes of dressings voor de sla, tomaatjes, radijsjes, soms ook een stoofpotje van tofu, altijd erg gevarieerd. Ik heb er in elk geval geen honger gehad, verre van.

DSC_0074-2

Foto van vorig jaar in augustus

Er was een programma voor ons uitgestippeld:

  • 7u: Een half uur Stilte meditatie in groep
  • 8u30: Ontbijt
  • 10-12u: Iyengar yoga (actief)
  • 12u30: Lunch en siësta (tijd voor jezelf)
  • 16-18u: Wandeling of Yoga (restoratief)
  • 18u30: Avondmaaltijd
  • 20u: Yoga of avondactiviteit

en om 22u zat ik al lekker in mijn bed.

Heerlijk stressloos als je niet moet nadenken wat “we” gaan doen of wat “we” gaan eten.

Het begin van de yoga was al totaal anders zoals ik gewoon ben. Je gaat in kleermakerszit zitten, maar ho! Niet zomaar, er zijn twee manieren om dit te doen, dit wordt benoemd in het Sanskriet. Het leek op iets als “swastika” maar dat zal het wel niet zijn, dacht ik. Even opzoeken en het gaat over Svastikasana. Ofwel zitten je knieën op gelijke hoogte op de grond en leg je je ene voet tussen je geplooide been (hééélp!) of je doet de gekende kleermakerszit maar dan kun je ook een riem rond je heup en knieën spannen, dan zit je compacter. Helpt echt!

IMG_8365

Drie maal zingen ze “Ooooohm” (waarbij ik eerst dacht Ooooohm y god, want ik hou niet van dat zingen) en daarna een volledig lied, een soort verering van Patanjali, de oervader van de yoga. Oh my god maal duizend. De eerste keer is bizar, maar het helpt je wel om rustig te worden.

Daarna beginnen de houdingen. Elke houding wordt getoond en ontleed, er is geen flow, geen opeenvolging van houdingen. Je oefent een houding een tijdje en dan ga je weer over naar een andere. De lerares komt bij iedereen helpen, toont aanpassingen (want elk lichaam is anders) en legt het prima uit. Zelfs de simpele kind houding of lijkhouding wordt besproken en geanalyseerd. Dus nee, de lijkhouding is niet gewoon liggen op de grond – daar zit heel wat meer achter. Aha!

Er zijn ook tal van hulpstukken: een riem, blokken, extra matjes, bolsters (ronde langwerpige kussens), dekentjes die je op kan vouwen, en zelfs een plooistoel. Een stoel? Huh?

IMG_8361

Daar doe je dus een schouderstand op. Ik dacht hier ook weer, no way! Maar je bouwt langzaam op, je wordt geholpen en ineens stond ik ondersteboven rustig te ademen. Hallelujah!

IMG_8367

Nee, dat ben ik niet. Maar ik deed dat wel!

Het ging nog een stapje verder want op dag twee deed ik ook de kleuterversie van de handenstand. Iets wat mij vroeger in de turnles trauma’s bezorgde. Iedereen kon dat, handenstand, behalve ik. Nu kan ik dat dus ook, een beetje, achterstevoren.

En dan kopstand! Ha, dat kon ik vroeger wel, maar dan tegen een muur. Ongelofelijk maar het lukte me nu ook, mits wat hulp. En ik stond daar eigenlijk wel goed. Bizar! Waarom is dat nu belangrijk om te doen? Er gebeurt van alles in een kopstand: je lichaam staat ondersteboven, maar je bloeddruk verandert, wat verschillende voordelen kan opleveren als je dit regelmatig doet. Het zou helpen tegen veroudering van de hersenen, je concentratie wordt beter, het helpt dementie voorkomen, werkt ondersteunend bij depressie en angst, versterkt spieren in rug, schouders en armen, verbetert de bloedsomloop.

Voor iedereen hier elke dag vijf minuten op zijn kop gaat staan, een waarschuwing! Niet doen als:

  • je pas gegeten hebt
  • je hoofdpijn of migraine hebt
  • je ongesteld bent
  • je schouder- of nekklachten hebt
  • je hartproblemen hebt
  • je zwanger bent
  • je jonger bent dan 7 jaar

En ik zou het sowieso niet doen zonder begeleiding.

Wéér wat bijgeleerd! Lees hier meer info over de kopstand.

Wanneer mag ik terug naar Bois Le Comte? Morgen? 😉