Maand: maart 2018

Tiny volgt massageles

Vorig jaar in augustus volgde ik een vierdaagse cursus Yoga en Holistische Massage. Bizar genoeg bleek het vooral de massagecursus te zijn waar ik erg van heb genoten en waar ik ook verder mee wilde. Daar zeiden ze dat ik ‘talent‘ had. Ahum.

Ondertussen ben ik sinds januari een cursus Massagetherapeut gestart, bij Syntra West.  Hoe dat gaat?

Wel, er zit natuurlijk een behoorlijk stuk theorie in: anatomie (botjes en spieren van buiten leren, ook de Latijnse namen…), leer over etherische en basisoliën, leer en pathologie van de huid,… In juni krijgen we hier ook een examen over en ik ben nu al regelmatig aan het studeren. Nogal ongelofelijk want ik ben nooit zo’n strevertje geweest – nu wil ik zoveel mogelijk punten scoren, haha!

Het gedeelte praktijk is natuurlijk leuker: we oefenen op elkaar tijdens de les en de dagen er na mogen al mijn huisgenoten er aan geloven. Tot nu toe nog maar een eerste basiscontact en gezicht- en hoofdmassage. Mijn massagetafel thuis ga ik al snel ruilen voor een beter exemplaar, ik was een beetje voorbarig en koos voor een goedkoper, smaller model, maar dat ligt niet zo lekker. Een tafel van minimum 65 centimeter breed is toch wel aangenamer.

Spiekbriefje nodig… 🙂

Vergis je niet, ik zal nooit een kinesist worden of pretenderen iemands pijn te kunnen wegnemen, het is geen sportmassage maar  enkel een relaxerende massage. Wat wel mogelijk is: dat je juist door stress of spanning vol blokkades zit en dat zo’n massage je wel kan helpen ontspannen, met als gevolg dat die blokkades minder worden. Maar dan is één keer niet genoeg, volgens mij… 😉

In de les zijn we met een stuk of zestien mensen, voornamelijk vrouwen en slechts twee mannen.  Onze leerkracht raadt ons telkens aan zo veel mogelijk te switchen van partner, maar enkele babbelkousen zien dat niet altijd zitten. Jammer en vooral pech voor hen. Elk lichaam is anders, iedere persoon masseert ook anders, en dan is het net interessant om zoveel mogelijk verschillen te ontdekken. De feedback die je van elkaar krijgt, is even belangrijk als wat de leerkracht zegt.

Wat de toekomst brengt, zullen we nog wel zien. Als het fantastisch gaat, is er altijd de mogelijkheid tot zelfstandige in bijberoep, maar dat zal nog wel even duren.

Een paar vraagjes voor jullie: Hebben jullie al eens een échte massage gekregen? Wat vond je er goed of minder goed aan? Wat is voor jou een goede relaxerende massage? Wat ben je bereid om er voor te betalen?

Touch the body,

calm the mind,

heal the spirit

Advertenties

Tiny in Egypte, deel 7: Dahab

Om 7u ’s morgens loop ik alleen langs het strand. Wat heerlijk als jouw voetstappen de enige zijn in het zand.

egypte-603

Bij het ontbijt en tijdens de autorit naar Dahab ben ik eerder stil. Soms heb ik geen zin om te praten, wil ik gewoon kijken en genieten. Het is een uur rijden naar het stadje: links de zee en rechts de woestijn. Misschien saai, maar ik voel er van alles bij. Die energie van de woestijn… er is zeker iets van waar. Ik kan het niet uitleggen.

Dahab is een toeristisch stadje, maar toch nog heel rustig. Overal winkeltjes, mannen die je binnen roepen om toch vooral bij hém iets te kopen, vragen waar je vandaan komt. Ik zeg verschillende malen: “Là, shokran”, wat “Nee, dank u” betekent. In één winkel koop ik een nieuwe flodderbroek (want de mijne was gescheurd) en een paar souvenirtjes, armbandjes voor de kinderen, alles samen voor een 200 Egyptische Pond. Amper 9 euro.

egypte-452

Veel duikcentra hier, en een beetje verder is de ‘Blue Hole’, zowat het snorkelmekka van de omgeving. Allemaal voor een volgende keer… Ik vind het hier anders wel gezellig.

We eten in een restaurant waar Claudine al eerder was en ze spreekt voordien een prijs af met de eigenaar. Voor 700 EP (32€) krijgen we brood met dipsausjes, limoendrankjes, water, rijst, sla, verse vis, calamaris en scampi’s, maar ook thee en een shisha (waterpijp). Heerlijk zitten we daar. Ondertussen leggen we nog een kaartje.

Een minpuntje zijn de constant smekende kittens die hier rondhangen en de vele vliegen. “Vliegen?”, zegt Claudine, “Dit is niks. Als het warmer wordt, moet je constant je hand voor je mond doen als je aan het eten bent, of ze vliegen zo in je mond.” Hebben wij even geluk, zeg! 🙂

Samen met Claudine en Salem doen we de boodschappen voor het kamp. Het komt er op neer dat we twee winkels bijna leeg kopen, we onze ogen uitkijken naar hoe ze nog ouderwets de groenten afwegen, dat we de eigenaar van de supermarkt dolgelukkig maken want zijn hele week is in één keer geslaagd!

IMG_8221

Onze vaste chauffeur, Salem, kan ons niet terug brengen naar het kamp want hij moet nieuwe gasten ophalen in de luchthaven. Dus stuurt hij ons mee met zijn neef, die een minibusje heeft. We doen er een hele tijd over, het is ook al donker ondertussen en alle wegcontroles die Salem altijd in een wip passeert (door de mannen vriendelijk te begroeten en iets te zeggen over “Belgica”), zijn nu een stuk lastiger. We denken dat deze man niet zo vaak hier passeert en de mannen niet kent. Overal staan gewapende mannen, deze keer vragen ze ons paspoort, moet alles opgeschreven worden en dubbel gecheckt. Claudine vertelt dat het een hoop uiterlijk vertoon is. De één tegen de ander, een soort machtspelletje. Ze staan er telkens wel met een stuk of tien. En ze staan er de hele dag, hoe saai moet dit leven zijn.

De dag nadien is onze laatste volle dag. Opnieuw ga ik zwemmen en snorkelen, zit wat in de zon, lees mijn derde boek uit, schrijf ik wat in mijn dagboek. Het was te kort. Ik wil liever nog een week blijven. Dit was geen gewone vakantie, dit was speciaal.

Nu ik dit schrijf ben ik al meer dan een week thuis en de woestijn is nog altijd op me aan het inwerken. Het heeft me ontzettend veel deugd gedaan, zo even in de warmte en de kou kunnen vergeten, maar het heeft me ook een aantal inzichten bezorgd en een paar gevolgen die ik niet had zien aankomen.

Hier kom ik zeker nog terug. ‘Als de woestijn roept, moet je gaan‘, zei Claudine.

egypte-528

Tiny in Egypte, deel 6

Na de onweersbui van gisteren is er vandaag weer een stralende zon. Maar alles is nat. Ik begin alvast met alle kussens en matrassen in de zon te leggen. Wat later komt Adil, de Soedanese chef-kok helpen.

Vandaag willen we eindelijk snorkelen. De zee is kalm en we krijgen van die snorkelmaskers waar je met je hele gezicht in zit, en je dus geen buis in je mond moet steken om door te ademen. We zien er uit als aliens, maar ach. Oh ja, de pakjes zijn niet van ons, die kregen we ook van Claudine, ze zegt dat het water nogal koud is bij het koraalrif en dat dit wel helpt. Hilarisch toch? 🙂 Zo zie je toch weer eens een portret?

Samen gaan we het water in, we moeten zeker wel honderd meter verder vooraleer we tot de heupen in het water staan. Daar kunnen we de maskers opzetten en één, twéé, drie… ons hoofd in het water steken en gewoon blijven ademen. Ah! Dat gaat makkelijk. Nog even doorzwemmen, over wat begroeiing en dan is daar eindelijk het rif. Daar is het meteen een meter of tien diep, zandgrond dus heerlijk helder water. Koud? Vind ik niet!

Visjes? Ja! In alle kleuren en vormen… maar niet zo veel zoals ik had verwacht en ook geen grote, en ook geen waterschildpadjes of zo. Toch is het zalig onder water, eenmaal je zo aan het zwemmen/drijven bent met je hoofd onder water is het zo stil, de onderwaterwereld zorgt er meteen voor dat je automatisch rustig gaat ademen. En die ademhaling is ook het enige wat je hoort.

De rest van de dag is het weer luieren en lezen. Ik word al een beetje bruin… Ondertussen is er nog een Arabisch koppel aangekomen, uit Caïro. Zij blijven ook enkele dagen in het chaletje logeren. Dit is een beetje groter dan mijn hutje, ook geschikt voor een familie met (kleine) kindjes, en vlak aan de zee.

egypte-600

We zien het koppeltje naar de douches verdwijnen om er bijna een uur later pas weer uit te verschijnen. De dag erna is Claudine haar watertank leeg…

Kijk, dit kamp probeert ecologisch te zijn, maar toch een zeker luxe te bieden. Vele van die andere kampen hebben enkel douches met zout water, recht uit de zee en vaak ook helemaal niet verwarmd. Hier is er een watertank, die ze laat vullen met zoet water. Er is gefilterd water voor de keuken. De hele dag door krijg je ook flessen water om te drinken, om je tanden mee te poetsen… Zout water wordt gebruikt om de toiletten mee door te spoelen.

Op het dak van de keuken liggen zonnepanelen, want zowat alle elektriciteit wordt door zonne-energie opgewekt. Daarom is het af te raden om haardrogers, flessenwarmers en ventilatoren te gebruiken, want daardoor loopt wat opgeladen is, direct weer leeg.

Zoals ik al zei: the simple life… Leven zoals de Bedoeïenen.

Volgende keer: het (bijna) laatste deel, met een bezoek aan het stadje Dahab.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4 en deel 5.