Tiny in Egypte, deel 1

Inderdaad, Tiny zat de negen volle dagen zonder internet en moest even dringend afkicken. Geen mails, geen WhatsApp, geen Facebook of Messenger… Eénmaal daags een sms naar mijn lief, en dat was het.

Maar natuurlijk hield ik een dagboek bij! Een echt, weet je nog wel, met papier en stylo. Om toch maar niks te vergeten van alle indrukken die ik zou opdoen. “Hoe was het?”, gaan ze mij vragen. Wel, woorden, en zelfs beelden schieten te kort. Wat die woestijn en die omgeving met je doet, dat had ik nooit voor mogelijk gehouden.

Toch een poging om het uit te leggen, aan de hand van een verslag.

Dag 1

Zo nerveus om op reis te gaan, was ik al lang niet meer geweest. Alle rampscenario’s passeerden weer de revue: de vlucht missen, te veel handbagage (want ik nam alléén handbagage mee), douane problemen, Salem vinden (onze chauffeur ter plekke),…

Maar alles liep op rolletjes. De douane in Sharm El Sjeikh: tien minuten aanschuiven en vlot erdoor. Als je in de Zuid-Sinaï regio blijft, hoef je geen extra visum te betalen. We wisselen vlot een vijftigtal euro’s voor Egyptische ponden, méér zullen we zeker niet nodig hebben. Buiten komen er meteen een aantal mannen op ons af: “Taxi? Taxi?” Mijn vriendin denkt al meteen dat het de juiste is, maar onze Salem is er nog niet. Vijf minuten later komt hij aangehold, in zijn witte djellaba en zijn briefje met onze namen er op. Een vriendelijke, rustige man, die ons af en toe wat uitleg geeft, ons verzekert dat het overal veilig is, ondanks dat zijn er gedurende de twee uur durende rit zeker vijf controleposten. Mannen in uniform én zonder, met mitrailleurs en groot vertoon. Maar Salem vertelt er één en ander tegen in ’t Arabisch en we mogen telkens vlot door.

Over het feit dat het voor ons een lastige dag was (reizen en pas ’s avonds in het donker aankomen) zei hij “Today onions, tomorrow honey”. Blijkbaar een Arabische/Egyptische uitdrukking: Yom assal, yom bassal. Iets na 22u kwamen we aan in het kamp: Sinaï Shambalah.

De Vlaamse vrouw die dit kamp runt, kwam ons begroeten, toonde onze hutjes en troonde ons nog mee voor een kom lekkere linzensoep, want al te veel hadden we nog niet gegeten. Het hutje is heel basic, met gewoon een matras op de grond en een muskietennet, een tafeltje en een spiegeltje. WC’s en douches zijn er in het gebouwtje twintig meter verderop. Het is pikkedonker en we krijgen een oplaadbaar zaklampje. Opladen met zonne-energie, zoals praktisch alles hier. Buiten af en toe wat hondengeblaf is het hier muisstil en er staan tal van sterren aan de hemel. Prachtig! Heel benieuwd hoe alles er in het daglicht zal uitzien.

 

Advertenties

17 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s