Maand: november 2017

Tiny en de Kwista-quiz

Vorig jaar deed ik voor het eerst van mijn leven mee met een quiz, en dan heb ik dat snel daarna zelfs nog eens herhaald. De eerste keer haalden we niet zoveel puntjes, maar de tweede was met de ladies van de leesclub en toen waren we toch al beter bezig.

Afgelopen vrijdag opnieuw, ze vroegen mij mee voor de Kwista-quiz van een atheneum hier in Brugge, vooral omdat ze zich vorig jaar gekelderd wisten na de muziekronde. Mijn reputatie ging mij voor, ze dachten dat ik nogal veel van muziek wist, dus had ik de taak om hun eer te redden. Spannend! Ik deed mijn subtitel van mijn blog alle eer aan: Tiny weet van alles iets en van niets alles. ’t Zal wel zijn.

Want wat bleek, deze sport-leek wist zelfs een sportvraag te beantwoorden:

nadia

Wat weet je over deze foto? Niet moeilijk, vond ik: Da’s Nadia Comaneci (WABLIEF, hoe schrijf je dat?? Awel, zo dus.), een Roemeense die een perfecte 10 scoorde bij het turnen tijdens de Olympische Spelen. Hoera!

We deden een paar wilde gokken, die dan ook nog eens juist bleken te zijn. En ik mocht bewijzen dat ik wat ken van de muziek van de jaren 80, want dat dit

Popstar Falco wäre 50

Falco was, de Oostenrijkse zanger van o.a. Jeanny en Rock me Amadeus, wist ik meteen.

En dat dit liedje gezongen werd door Suzi Quattro was ook poepsimpel (voor mij toch).

Wat het scheikundig element Z is, dat wisten we dan weer niet (we dachten Zink, maar het is Zirconium) en tot onze eigen grote schande herkenden we op foto niet eens Herman Koch. Zit er dan al eens een vraag in over boeken, verprutsen we het toch wel zeker!

herman

Serieus was het niet, we hebben enorm veel gelachen en ons heel erg geamuseerd. Als je vragen krijgt met songteksten die vertaald zijn naar het Brugs, en liedjes die gespeeld worden op een kazoo, kun je je wel indenken dat het een vrolijke avond was.

Maar kijk, totaal onverwacht staan we bij de eerste tussenstand vierde en bij de tweede tussenstand zelfs tweede! Op 47 ploegen, die wellicht al héél veel quiz-ervaring hebben.

De laatste alles of niets ronde kon ons kraken, maar we zijn geëindigd op een onverwachte welverdiende gedeelde derde plaats. Super. Nog een keer: mijn leesclub is fantastisch! Veel lezen maakt je slim, toch? Misschien zijn we gewoon heel compatibel: een psychologe, een aardrijkskunde-regentes, een juriste die Grieks-Latijn studeerde en ikke. Ik zat het hele weekend nog in een IQ-high en voelde me eventjes de slimste vrouw van Wevelgem. 😉

Advertenties

Tiny telt af, deel 3: 1978 – 1982

 

Over acht weken word ik vijftig. Ik kan het zelf bijna niet geloven dat ik al een halve eeuw hier mee draai, en dat ik al van alles overleefd en beleefd heb. De grote rode draad doorheen mijn leven is muziek, daarom deze reeks. Ik tel af (of op) per vijf levensjaren en deel voor elk jaar een nummer uit die tijd, die voor mij op een of andere manier iets heeft betekent.

Als je mij kende tijdens één of meerdere periodes, kom je misschien jezelf nog tegen. 🙂

Want muziek heeft voor mij erg veel te maken met mensen, en de herinneringen die er bij horen.

Vanaf nu krijgt muziek een nog grotere betekenis en heb ik bij veel nummers een verhaal.

1978: Patti Smith, Because the night

Het had ook Grease kunnen zijn, de volledige soundtrack. Maar ik koos voor een Bruce Springsteen nummer, door hem geschreven, maar bekend geworden in de versie van Patti Smith. Als er één nummer is dat ik telkens wil zingen bij een Karaoke, dan is het dit wel. Door de jaren heen kreeg het voor mij een anderen betekenis, is het ook gelinkt aan een specifieke man, met wie ik nog steeds contact heb, en als het dan eens lukt dat we toevallig in dezelfde ruimte zijn en het lied weerklinkt, hebben we ondanks al onze verschillen, weer even terug een connectie.

 

1979: The Wiz, Brand New Day

In de soundtrack van de film The Wiz (gebaseerd op de jaren 50 film The Wizard of Oz) zat een fantastisch lied. Het stond een tijdje in de hitparade en ik moest en zou die single hebben. Wellicht één van de eerste die ik van mijn zakgeld kocht. Ik draaide het grijs op mijn platenspeler. Een paar jaar later besliste ik, na een liefdesdebâcle, het nummer NOOIT meer op te leggen, tenzij de knul in kwestie toch terug voor mij zou kiezen. Omdat dit zo’n happy song is, waarbij je het uitschreeuwt van ‘contentement’ en dat zou dan mijn reactie zijn. Maanden gingen voorbij… Als ik de knul dan al eens zag, dan was het met een ander meisje aan zijn zij. Een jaar ging voorbij, twee jaar,… En totaal onverwacht, komen we op café elkaar terug tegen, geraken aan de praat en wat zegt de jongen??? Dat het hem zo spijt van zoveel tijd terug, dat hij beter bij mij was gebleven en of ik hem alsjeblie-ie-ieft nog terug wil. Euh,… wablief? Goh, ja zeker? Met een minimum aan enthousiasme, want andere (en zogezegd betere) waren al op de proppen gekomen. Toch ben ik thuis meteen “Brand new day” gaan opleggen – maar het alles overheersende ‘geluksgevoel’ bleef uit. En nee, het heeft niet lang meer geduurd.

Maar nu word ik nog steeds enorm vrolijk van dit nummer!

 

1980: Pink Floyd, The Wall

Elk jaar organiseerde het zesde middelbaar van mijn school een namiddag vol optredens. Je mocht groepjes samen stellen om iets te brengen, een soort vrij podium dus, maar telkens wel binnen een thema. Geen idee meer wat het thema was van dat jaar. Maar met de afdeling “Jazzdans” zouden we een dansnummer brengen, modern op de tonen van The Wall. We hadden nog maar amper Engelse les gekregen en snapten de ballen van de tekst, maar iedereen zong altijd maar heel enthousiast mee met “We don’t need no education – We dont need no thought control – No dark sarcasm in the classroom – Teachers leave them kids alone” – dus zongen wij vrolijk mee.

Toen enkele leerkrachten onze muziekkeuze te horen kregen, werd er een veto gesteld. We mochten dansen maar op allesbehalve dit nummer. De tekst paste niet binnen de schoolmuren, zo klonk het. Verboden liedje! Dan gingen we maar niét dansen. Ik herinner mij de afloop niet meer, maar het was een hele hetze en ik snapte er niks van. Was net zoals mijn medeleerlingen zéér verbolgen. En terecht.

De film had ik toen nog niet gezien, maar ik kocht wel de LP met de soundtrack. Naarmate ik ouder werd, begon ik steeds meer te snappen wat die katholieke leerkrachten tegen dit nummer hadden. Maar nog steeds vind ik het onrechtvaardig. Hey! Teachers! Leave them kids alone!

 

1981: The Kinks, Lola

Ook weer zo’n nummer dat ik fonetisch meebrulde. Nu ja, aan de tekst “Lo-la, lo-lo-lo-lo-lola!” valt weinig te snappen, maar tegen dat ik doorhad dat het lied over travestieten ging en dat de zanger niet wist dat hij met een man aan het flikflooien was, was ik toch al véle jaren ouder. Ik vond Ray Davies wel iets hebben. Lola bestond al langer, het nummer kwam uit in 1970 maar het was de live-versie die in 1981 een enorme hit werd. Ook dit nummer werd van sommige radiostations geband, omdat het zo controversieel was. Nog nooit eerder was travestie een onderwerp in een popliedje.

 

1982: Men at work, Down under

In dit jaar had ik mijn eerste vriendje, mijn eerste liefdesverdriet, en danste ik één van de eerste slows met ik-weet-al-niet-meer-wie. Toch is het dit liedje dat me altijd terug brengt naar 1982. Know-it-alls zullen zeggen, ja maar het is al uitgebracht in 1981, maar het stond hier in de hitlijsten in 1982. Dat weet ik honderd procent zeker want dat allereerste vriendje was een grote fan van dit nummer. Ik leerde hem kennen door de Joepie, jawel. Tiny zette een advertentie en hij reageerde. Na drie maanden alle dagen schrijven, spraken we af op de kermis en boem, ’t was panne. Het heeft drie weken geduurd. Ik heb hem nog één keer gezien daarna, maar dit nummer doet me altijd aan hem denken.

De videoclip vind ik nog steeds hilarisch maar in 1982 had ik echt geen flauw benul dat het over Australië ging, ik wist ook niks over dat land. Nu lees ik dat ze hiermee Australië wilden ‘verkopen’ maar ook duidelijk maken dat het land zijn ‘spirit’ aan het verliezen was, aan de rijken die alles wilden inpalmen. Allez vooruit. Het is gewoon een lollig liedje, zullen we het daarop houden?

 

Lees hier deel 2: Tiny telt af, 1973-1977

Lees hier deel 1: Tiny telt af, 1968-1972

Tiny en de Bookchallenge, het resultaat: veel boekentips!

Begin dit jaar begon ik vol goede moed met de Verbeelding Bookchallenge van Kathleen. Soms was het simpel, soms een uitdaging, hieronder lees je wat ik er dit jaar allemaal door jaagde. Al las ik wel meer dan dit, maar niet elk boek paste in een categorie.

Ik had nooit gedacht dat ik midden november al klaar zou zijn met de uitdaging, eigenlijk twijfelde ik al meteen of ik het wel zou voltooien. Maar kijk, het is gelukt.

1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer) Ik ben Pelgrim van Terry Hayes. Dit boek nam ik mee naar Zwitserland en las ik op minder dan een week uit. Boeiend, interessant en op het einde spannend. Mijn lief moest mij een uur volledig gerust laten want ik wou het zo snel mogelijk uitlezen.IMG_7584

2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren) – De alchemist  van Paulo Coelho. Gelukkig was het een dun boekje! Wat een teleurstelling. Die parabel-stijl is echt niet mijn ding. Ik had het er al eens over een tijdje geleden. 

Maar ik las ook De poppendokter van Diane Broeckhoven. Dat is pas een mooi verhaal, echt jammer dat het zo kort was.

3. Een boek geschreven door meerdere auteurs: Zondagochtend breekt aan, de nieuwe van Nicci French! Ik lees alles van het koppel Nicci Gerard en Sean French. Begin dit jaar waren ze ook in het land, en verschenen op tv ter promotie van hun boek, de voorlaatste in de reeks. En ik moet zeggen: ik heb het erg gesmaakt, in de Frieda Klein reeks vond ik dit zowat het beste. 

Klik hier voor hun interview.

4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou   De muze en het meisje, door Katrijn van BouwelVeertien jaar jonger dan ik. Niet slecht, maar ik zal het ook niet lang onthouden.

5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkochtDe bijzondere kinderen van Mevrouw Peregrine van Ransom RiggsHet boek stond 70 weken op de New York Times-bestsellerlijst voor jeugdboeken. Er is ook een film van gemaakt, door Tim Burton, maar die zag ik nog niet. Iemand die ook gezien? Graag gelezen, de oude foto’s zijn blijkbaar écht origineel en die zijn een meerwaarde. Spannend verhaal. 

6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.) Ik mis mezelf van Lisa Genova, ook bekend onder de Engelse titel, Still Alice. Er is trouwens ook een film van gemaakt, met Julianne Moore en Alec Baldwin. Toch heeft deze schrijfster dit boek oorspronkelijk zelf gepubliceerd. Na een jaar lang zoeken naar een uitgever nam deze neurowetenschapper het heft zelf in handen. 

Dit boek is zowat het engste wat ik ooit heb gelezen, en het is niet eens een thriller. Als je een boek leest over iemand die net zo oud is als jezelf, en dit personage beschrijft hoe ze langzaam ontdekt dat ze aan Alzheimer lijdt, steeds minder en minder onthoudt, mensen niet meer herkent, de weg naar huis niet meer weet,… dan is dat enorm beklijvend en griezelig. Ik gaf het vijf sterren op goodreads, en dat komt bij mij niet vaak voor. 

Lisa Genova gaf zelf een Ted-talk over wat je zelf kan doen om Alzheimer tegen te gaan.

7. Een boek gepubliceerd in 2017: Plan B van Evi Renaux, zie ook nummer 28. Over haar eerste boek was ik dus erg enthousiast maar Plan B bleek meer een doe-boek en niet echt mijn ding. Ik heb het dus snel snel uitgelezen en had er niet veel aan. 

8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…) Seriously, I’m kidding van Ellen Degeneres. Ik beluisterde het audiobook en ik schreef er al over wat ik er van vond. Bitter weinig. 

Nog eentje om snel te vergeten: Reveal van Robbie Williams. Om nu te zeggen dat ik grote fan ben van hem, nee, maar zijn concert in 2008 vond ik toch wel super. Ook dit beluisterde ik als audiobook en de voorlezer deed er alles aan om het boeiend te maken, met stemmetjes en al. Toch was het oersaai. ’t Is niet omdat je een popster bent dat je een boeiend leven hebt. Ugh. 

9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel) – Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorresteijn. Een aanrader! Soms grappig, maar eigenlijk dieptreurig als je moeder ineens na een beroerte afasie krijgt, wel nog kan praten maar de juiste woorden niet meer vindt om iets uit te leggen. Het hoofdpersonage is trouwens even oud als ik nu en kampt met hevige opvliegers door de aanstormende menopauze. Help! 🙂

10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord – Mischling  van Affinity Konar. Ik kreeg dit boek als cadeau van mijn vriend. Hij weet dat ik boeken over concentratiekampen verslind. Dit gaat specifiek over de gruwelijke experimenten van Dr. Mengele op tweelingen.

11. Een boek met een kleur in de titelBlack eyed Susans van Julia Heaberlin. We lazen dit voor de leesclub, eindelijk eens een thriller. Een prettige verrassing, want ik las het graag, vond het best spannend maar zat achteraf wel met heel veel vragen. Hoe zat het nu precies in elkaar? Voer voor discussies!

blackeyedsusans
12. Een boek met een nummer in de titel – Dertig dagen van Annelies Verbeke, ik gaf het een kans maar geraakte niet tot op het eind. Te saai. 

13. Een boek met een illustratie op de coverDe man van je leven door Arthur Japin. Best een mooi boek, leest vlot, alleen de plottwisten draaien wel iets te vaak de andere richting uit.

arthurjapindemanvanjeleven
14. Een non-fictie boek – Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse. Als er nog een extra puntje zou zijn “Een boek waarvan je de schrijfster al hebt ontmoet” dan zou deze ook kunnen tellen. 🙂 Een heel grappig boekje waarin bepaalde uitdrukkingen naar hartelust ontleed worden.

15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen: Een boek per dag van Nina Sankovitch. Het jaar waarin ze 46 wordt, beslist ze om elke dag een boek te lezen. Ze vertelt over het waarom en hoe ze dit jaar heeft ervaren. Toch wel boeiend, maar ik zou het echt niet kunnen. Ik vind het al een prestatie als ik een boek in een paar dagen kan uitlezen.

16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…) Ken je nog Lex Harding? De radio-DJ van Radio Veronica destijds? Ik las De reis van mijn levenvan hem, verhaalt over zijn reis door Afrika met zijn twee zonen. Eigenlijk een lullig boekje, ze zeuren nogal. lex

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speeltKiss and make up van Gene Simmons, de bassist van Kiss, ja die met zijn lange tong. Een ‘from zero to hero’- verhaal, veel seks en rock’n’roll maar geen drugs want hij heeft tot nu toe nog nooit alcohol noch drugs gebruikt. Ik las dit ook als audioboek en de man heeft echt een aangename voorleesstem. 

1001004001815880
18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat  De zomer van 1976 van Stijn Tormans, journalist. Het is een verzameling verhalen, over mensen die Stijn heeft ontmoet. Ze beleefde allemaal een helse zomer, maar niet noodzakelijk in 1976. En dat vond ik wat jammer, want ik dacht dat het echt specifiek over die zomer zou gaan. De verhalen zijn niet slecht, goed geschreven met veel empathie. 

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen De kleur van de sterren door Eveline Vanhaverbeke. Het speelt zich af in 1931 en gaat terug naar de voorouders van Louise, het hoofdpersonage, haar ouders, haar broertje en uiteindelijk ook haar kinderen. Generaties genoeg dus.

20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd: Woeste Hoogten van Emily Brönte. Als dit niet van lang geleden is, dan weet ik het ook niet meer. Het is een klassieker, maar ik kende het alleen maar van horen zeggen en van Wuthering Heights, dat liedje van Kate Bush:

Maar iemand zei me dat ik als échte leesfreak dit toch moet gelezen hebben. Nu, ik ben een beetje bang van boeken uit de negentiende eeuw. Meestal is het zo’n oubollige taal en geraak ik er echt niet door. Soms ligt het aan de vertaling. Maar dit is wel ok, het verhaal zit goed in elkaar, leest vlot. Emily Brönte was pas dertig toen ze stierf, in 1848, en dit was het enige boek dat ze schreef. Het stoorde me wel dat twee hoofdpersonages bijna “ineens” een kind kregen, terwijl hun relatie vreselijk was en ze zowat langs elkaar leefde. Er werd niets gezegd over de zwangerschap. 

Niemand heeft ook een sociaal leven in het boek. Maar, then again, dat had Emily Brönte zelf ook niet, zo wordt verteld. Ze kwam nooit het huis uit…

Telt ook voor puntje 25, want ik leende het van een vriend. En ik gaf het zeker terug, maar nu is het spoorloos. Moest iemand het ergens tegen komen! 😀

21. Een boek dat je al een keertje las – Vele hemels boven de zevende van Griet Opdebeeck las ik nog eens opnieuw, gewoon omdat ik daar zin in had en omdat het zo’n goed boek is. Oh er komt een film van uit, maar ik vrees dat ik teleurgesteld zal zijn…

22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt: De dood van Murat Idrissi van Tommy Wieringa. Mwah, andere kant van de wereld… Ik ben nog nooit in Afrika geweest, dus laten we zeggen dat het voor mij dan – en voor deze challenge – ver genoeg was. Een heel klein boekje, dus past ook in nummer twee.

Nog eentje ver van mijn bed: The husband’s secret van Lianne Moriarty. Yep, de schrijfster van o.a. Big Little Lies. Speelt zich af in Australië en zit goed in elkaar, heb een paar WTF-momentjes gehad. Ik luisterde naar het audiobook, ingesproken door een Australische die erg boeiend kan vertellen. Heerlijk in de auto!

23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest: De bekeerlinge van Stefan Hertmans. We lazen dit boek voor de leesclub en het stond al een tijd op mijn lijstje, vooral omdat ik zijn vorige boek ‘Oorlog en terpentijn’ zo goed vond. Dit is anders, maar ook steengoed. Het speelt zich voornamelijk af in Frankrijk, in Rouen maar ook in Monieux, een dorpje in de Vaucluse en verderop in het boek ook in Egypte. Maar daar was ik nog niet. Het typische dorpsleven van Frankrijk is wel herkenbaar en ik kan niet wachten om nog eens naar Rouen te gaan. Ik las het in drie dagen uit.

24. Een boek uit de bibliotheekMemento van Emelie Schepp (gelezen voor de leesclub trouwens) Een Zweedse thriller, doet een klein beetje denken aan The Bridge, die serie. 

memento

25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lidWil van Jeroen OlyslaeghersIk kreeg het ineens in de bus van de buurman, die we hadden ontmoet in Zwitserland en die zelf een verwoede lezer bleek te zijn. Ik had hem toen gezegd, dat het boek waarin hij in bezig was, ook nog op mijn lijstje stond. Lief hé! Ik sta echter niet te springen om het boek op te hemelen, zelfs al won het een paar prijzen. Goed verhaal, dat wel, maar die schrijftaal. Laat dat Antwerps alstublieft gewoon spreektaal blijven, en schrijf normaal. 

26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme):  Neverwhere van Neil Gaiman, speelt zich af in Londen, maar niet zo maar in Londen maar in “London below”. Ik kocht dit boek in Amerika waar het bij de bestsellers stond, en deed er wel wat langer over om het uit te lezen. Toch boeide het, het verhaal zit goed in elkaar, echte tovenarij zit er niet in, Harry Potter is ver weg, maar het is wel een magisch verhaal, en valt zeker onder fantasy. 

27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las: NIET gedaan. Ik vroeg nochtans mijn oude klasgenootjes om hulp maar bij de meeste boeken dacht ik bwaah, ik heb geen zin om die te lezen. Dus voila, geen boeken lezen tegen mijn goesting. Het leven is te kort voor stomme boeken.

28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij – Life on sneakers  van Evi Renaux. Hier was ik toch eventjes niet goed van. Kan ook in de categorie non-fictie en in de categorie  ‘geleend van een vriendin en mede Verbeelding Book Club lid Falderie.

29. Een boek dat in ergens ter wereld op de verbannen lijst staat – Looking for Alaska van John Green. Dezelfde John Green als van Paper Towns en The fault in our stars. Het zijn Young adult boeken, maar ik lees deze wel graag. Deze las ik ook in het Engels, wat zeker bijdraagt tot een grotere inleving. Het gaat tenslotte om tieners in Amerika, met alle typische woordjes die je gewoon niet moet vertalen. Op een aantal Amerikaanse scholen werd dit boek uit de leeslijst gebannen, wegens het gebruik van expliciete taal en pornografische situaties, niet geschikt voor die leeftijdsgroep. Serieus? Dwaze Amerikanen. Ik vond het zeer braafjes. 

30. Een eerste deel in een reeksTot morgen door de Noorse schrijver Tore Renberg. Jammer dat deel twee nog niet in het Nederlands is vertaald en al staat Noorwegen hoog op mijn lijstje van reisbestemmingen, ik ben nog niet meteen van plan om de taal te leren. Spannend boek, maar omdat het einde nog niet echt een einde is, bleef ik wel op mijn honger zitten. Benieuwd naar het vervolg.

En nu ben ik erg benieuwd naar:

  1. Of er een Bookchallenge 2018 komt?
  2. Wat jullie al lazen van deze lijst?
  3. Wat jullie willen lezen van deze lijst?