Maand: november 2017

Tiny in het magische jaar 1984

Ik was zestien… en als ik mijn dagboek uit 1984 herlees, roep ik meermaals luidkeels oh my god!

In de serie Tiny telt af, vertelde ik al dat het ontzettend moeilijk kiezen was, songs uit het jaar 1984 bijvoorbeeld, ik ken ze zowat allemaal en er zijn zo véél goeie nummers, die nu nog steeds staan als een huis. Daarom, een extraatje.

Echt, ik weet gewoon niet waar te beginnen als ik deze lijst overloop: https://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1984

Love is a battlefield, van Pat Benatar. Voor mij was 1984 echt een battlefield, gebroken harten alom, vriendschappen die ineens eindigden, ex-vriendjes die steeds maar weer opduiken, vakantieliefdes, nieuwe jongens leren kennen op de radio, stalking (al bestond dat woord nog niet eens!),…

 

De populaire show TOPPOP had ook een DJ-set die regelmatig ook in Brugge kwam draaien, niet altijd met Ad Visser, denk ik, maar ze draaiden echt keigoeie muziek, in de fuifzaal van het Boudewijnpark en de Groene Poorte. Daar ging ik regelmatig op zaterdagavond uit. Zalige avonden die al om 21u of vroeger begonnen, dus als je om 1u thuis moest zijn, had je toch al wel een paar uur kunnen dansen. Een uur hits, je uitleven, daarna de Bamba (wat een toestanden waren dat zeg!) en daarna de slows, heerlijk. Kom maar op met deze van Phil Collins, Agains all odds.

1984 was het jaar dat ik voor de eerste keer naar een festival ging, ik mocht met mijn brommertje naar Rock Torhout. The Alarm, Chris Rea, Lou Reed, Joe Jackson en The Simple Minds. Het beste van die dag vond ik Joe Jackson, en dan vooral dankzij dit nummer: Happy Ending.

 

School? Ik volgde moderne talen maar deed niet erg mijn best. Mijn eindresultaat staat in mijn dagboek, 62% en geslaagd, met een herexamen voor fysica en slechts 47% voor wiskunde. In mijn vrije tijd zat ik bij de radio, ging ik naar de film of naar een fuif, in het weekend hing ik wat rond in Brugge met mijn crew en ik schreef bladzijden vol: in mijn dagboek en in brieven naar liefjes en vriendinnen. Café’s waar ik veel vertoefde: de Don Quichot, den Ambiorix, ’t Muzekot en de Cactus. Eind 1984 zat ik eindelijk in een serieuze relatie, dankzij dit nummer van George Michael en een slow in de Rubenskelder.

 

Echt waar, dankzij die dagboeken kan ik mijn leven uit de jaren tachtig behoorlijk herconstrueren. En vooral dit ene jaar, ik schreef me te pletter. En natuurlijk dankzij de muziek, die me steeds terug katapulteren naar plaatsen, gebeurtenissen,… van die tijd. Nog eentje dan, voor de kenners van de Bronski Family 😉 Why van Bronski Beat.

 

 

Advertenties

Tiny telt af, deel 4: 1983 -1987

Over zeven weken word ik vijftig. Ik kan het zelf bijna niet geloven dat ik al een halve eeuw hier mee draai, en dat ik al van alles overleefd en beleefd heb. De grote rode draad doorheen mijn leven is muziek, daarom deze reeks. Ik tel af (of op) per vijf levensjaren en deel voor elk jaar een nummer uit die tijd, die voor mij op een of andere manier iets heeft betekent.

Als je mij kende tijdens één of meerdere periodes, kom je misschien jezelf nog tegen. 🙂

Want muziek heeft voor mij erg veel te maken met mensen, en de herinneringen die er bij horen.

Midden jaren tachtig en ik word ondergedompeld in muziek, van alle kanten. Daarom wordt het nu vreselijk moeilijk om een keuze te maken. 

1983: The Police, Every breath you take

Nog steeds zijn er mensen die dit beschouwen als een liefdesliedje, al gaat het over stalking. In 1983 had ik dat ook totaal niet door en voelde me ongelofelijk gelukkig toen ik volgende tekst las in een brief van mijn lief:

Since you’ve gone I been lost without a trace
I dream at night I can only see your face
I look around but it’s you I can’t replace
I feel so cold and I long for your embrace

Het was nog maar net ‘aan’ en ik ging drie weken naar Schotland en hij ging daarna ook op vakantie dus zouden we elkaar vijf weken niet zien. Liefdesbrieven schrijven werd een nieuwe en intense hobby.

 

1984: Alphaville, Big in Japan

Nee natuurlijk is dit niet het beste nummer van 1984. Er zijn massa’s fantastische songs: Small town boy van Bronski Beat, Against all odds van Phil Collins, Love is a battlefield van Pat Benatar, When the lady smiles van Golden Earring, Purple Rain van Prince,…

Als je de top 100 bekijkt van dat jaar, kan ik zonder problemen bijna elk nummer letterlijk meezingen: https://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1984

Waarom nu Alphaville? Omdat dit het allereerste nummer is dat ik zélf heb gedraaid in mijn allereerste programma op Alpenradio, lokale radio in Brugge, waar ik die zomer ben begonnen als medewerker. Ik schreef er hier al meer over. Heel deze ervaring heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben, zo veel heb ik er van geleerd, veel mensen leren kennen en vrienden aan over gehouden.

Woensdag zal ik terug bloggen over 1984, want er is te veel goeie muziek om het hier bij te laten.

1985: Bryan Adams, Run to you

Moeilijk! Zo moeilijk om voor dit jaar één nummer uit te kiezen. Het had ook iets van Bronski Beat kunnen zijn, of Boys of summer, of We are the world,…  Maar ik kon deze lijst niet laten voorbij gaan zonder een nummer van Bryan Adams. Hij loodste mij door mijn tienerjaren en studententijd met een hoeveelheid aan singles en elpees en ik kocht ze allemaal. Zot was ik van hem. Ik dacht dat mijn liefde ondertussen al wat over was, maar twee jaar geleden ging ik naar zijn concert in het Sportpaleis, zat op de tiende rij en ging helemaal los!

Run to you is wat men noemt een “classic cheating” song. Ik ga er niet over uitweiden maar in mijn leven in 1985 paste dat wel.

 

1986: Lou Reed & Sam Moore, Soul Man

Het origineel is geschreven in 1967 en was een hit voor Sam & Dave, maar die versie is saai, vind ik. In 1986 kwam dit nummer uit op de soundtrack van de gelijknamige film, maar vergeet de film. Het nummer had succes! Voor ons, in het laatste jaar van het middelbaar was dit hét fuifnummer na de repetities en de vertoningen van Koning van Katoren, het eerste toneelstuk waar ik in mee speelde. We hadden een hechte bende, sommigen van hen zie ik nog altijd en als ze ooit nog eens dit nummer draaien op een feestje waar zij dan ook aanwezig zijn, springen we gegarandeerd samen op de dansvloer.

 

1987: U2, Still haven’t found what I’m looking for

Ach, wat was ik zielig. In dit jaar ging ik van supergelukkig naar vreselijk bedroefd. Op 1 januari was ik in de zevende hemel met mijn nieuw lief en in oktober toen hij het uitmaakte, zat ik serieus in de put. Ik was net gestart in het eerste jaar hogeschool, zat op een stom studentenkot, verloor wat contact met mijn vrienden thuis, mijn beste vriendin ging trouwen en zag ik niet meer, en ik wist niet goed hoe het allemaal verder moest. Het groepje waar ik in zong, had me ook laten vallen. Maar ik had nog mijn muziek, ik maakte nog steeds programma’s op de radio en dit nummer was de rode draad. Ik had nog niet gevonden wat ik zocht. Zoveel jaren later, in 2009, stond ik hetzelfde nummer mee te brullen in het Koning Boudewijnstadion. Ik was (terug) single, wist nog steeds niet of ik ooit wel de juiste zou tegenkomen.

Bono gaf dit nummer eerder een religieuze betekenis, maar de tekst kun je op alle situaties toepassen, denk ik.

 

Lees hier deel 1: Tiny telt af 1968-1972

Lees hier deel 2: Tiny telt af 1973-1977

Lees hier deel 3: Tiny telt af 1978-1982

Tiny en de Kwista-quiz

Vorig jaar deed ik voor het eerst van mijn leven mee met een quiz, en dan heb ik dat snel daarna zelfs nog eens herhaald. De eerste keer haalden we niet zoveel puntjes, maar de tweede was met de ladies van de leesclub en toen waren we toch al beter bezig.

Afgelopen vrijdag opnieuw, ze vroegen mij mee voor de Kwista-quiz van een atheneum hier in Brugge, vooral omdat ze zich vorig jaar gekelderd wisten na de muziekronde. Mijn reputatie ging mij voor, ze dachten dat ik nogal veel van muziek wist, dus had ik de taak om hun eer te redden. Spannend! Ik deed mijn subtitel van mijn blog alle eer aan: Tiny weet van alles iets en van niets alles. ’t Zal wel zijn.

Want wat bleek, deze sport-leek wist zelfs een sportvraag te beantwoorden:

nadia

Wat weet je over deze foto? Niet moeilijk, vond ik: Da’s Nadia Comaneci (WABLIEF, hoe schrijf je dat?? Awel, zo dus.), een Roemeense die een perfecte 10 scoorde bij het turnen tijdens de Olympische Spelen. Hoera!

We deden een paar wilde gokken, die dan ook nog eens juist bleken te zijn. En ik mocht bewijzen dat ik wat ken van de muziek van de jaren 80, want dat dit

Popstar Falco wäre 50

Falco was, de Oostenrijkse zanger van o.a. Jeanny en Rock me Amadeus, wist ik meteen.

En dat dit liedje gezongen werd door Suzi Quattro was ook poepsimpel (voor mij toch).

Wat het scheikundig element Z is, dat wisten we dan weer niet (we dachten Zink, maar het is Zirconium) en tot onze eigen grote schande herkenden we op foto niet eens Herman Koch. Zit er dan al eens een vraag in over boeken, verprutsen we het toch wel zeker!

herman

Serieus was het niet, we hebben enorm veel gelachen en ons heel erg geamuseerd. Als je vragen krijgt met songteksten die vertaald zijn naar het Brugs, en liedjes die gespeeld worden op een kazoo, kun je je wel indenken dat het een vrolijke avond was.

Maar kijk, totaal onverwacht staan we bij de eerste tussenstand vierde en bij de tweede tussenstand zelfs tweede! Op 47 ploegen, die wellicht al héél veel quiz-ervaring hebben.

De laatste alles of niets ronde kon ons kraken, maar we zijn geëindigd op een onverwachte welverdiende gedeelde derde plaats. Super. Nog een keer: mijn leesclub is fantastisch! Veel lezen maakt je slim, toch? Misschien zijn we gewoon heel compatibel: een psychologe, een aardrijkskunde-regentes, een juriste die Grieks-Latijn studeerde en ikke. Ik zat het hele weekend nog in een IQ-high en voelde me eventjes de slimste vrouw van Wevelgem. 😉