Tiny en de moderne eenzaamheid

 

FullSizeRender (3)

Gezellig rond de tafel zitten, de kinderen vinden het maar saai. Eigenlijk vind ik dat ook vaak. Tenzij je dat met mensen kan doen die je niet vaak ziet en met wie je maar niet uitgepraat raakt.

Maar waar zijn al die mensen? Waar zijn die vierhonderd “vrienden” op Facebook? Als je alles al hebt gezegd tegen je lief of je gezin, en als je eens wil zagen tegen vrienden van vroeger of van straks. Wie stuurt er nog een sms naar iemand die je al lang niet meer hebt gehoord, gewoon om te vragen hoe het is? Ik geef toe, zelf doe ik dat ook niet vaak.

Eenzaamheid zit niet meer in een klein hoekje tegenwoordig, het is overal. Iedereen zit maar op een kluitje, toont aan de wereld hoe leuk ze het hebben, via Instagram, Twitter of Facebook en toch zijn we de grote helft van onze vrije tijd alleen. We kunnen urenlang bingewatchen, hoera er is Netflix en ja, het is heerlijk luisteren naar podcasts en oh wat lezen we veel boeken, kijk maar op Goodreads. Sociale media zijn misschien niet zo sociaal als we denken.

En ja ik ben inderdaad een introvert, die graag alleen is, maar soms wil ik wel eens wat meer interactie. Wil ik wel eens een avondje zagen en klagen tegen een vriend of vriendin die me weer met mijn voetjes op de grond zet. Die me misschien goeie raad geeft die al honderd keer tegen me is gezegd, maar die het ook niet beter weet. Die lacht en zegt dat we twee oude dozen zijn die nu al zeggen dat het vroeger beter was.

Ik mis de tijd van de Free Hugs en het Couchsurfen. Misschien soms te oppervlakkig maar de grote hoeveelheid sociale interactie deed mij ook deugd en plaatste mijn zelfvertrouwen terug op een hoger vuurtje. Het was natuurlijk ook in een tijd dat ik single was en op die manier veel andere gelijkgestemden ontmoette.

Ik mis Brugge, maar misschien heb ik daar ook een verkeerd idee over. Vroeger kwam ik altijd wel bekenden tegen, nu lijkt het of iedereen altijd binnen blijft zitten.

Ik mis soms de oude tijd van het brieven schrijven. Toen ik het niet kon gezegd krijgen, schreef ik het wel op. En als ik geluk had, kreeg ik post terug van een gelijkgestemde ziel.

Toen ik nog geen auto had en afhankelijk was van mijn fiets of het openbaar vervoer, zag ik meer vrienden dan nu, nu ik kan gaan en staan waar en wanneer ik wil. Alles moet gepland. Alle afspraken moet je weken van tevoren maken. Niemand loopt nog zomaar ergens binnen.

Waarom gaat deze blog zo vaak over het verleden? Over mijn melancholie naar vroeger tijden, naar wat ik meemaakte toen ik “jong” was? Is mijn leven nu dan zo saai?

De meerderheid vindt vast dat ik geen recht van spreken heb, dat ik toch alles kan doen wat ik wil, dat ik het er zelf naar kan maken. Dat ik toch allerlei hobby’s heb? Hobby’s? Ik braak al van het woord alleen. En dat ik regelmatig op reis ga? Het is nooit genoeg, zo lijkt het wel.

Vroeger dacht ik altijd, later als ik groot ben, spring ik gewoon binnen bij een vriendin en zij bij mij, om een koffietje te drinken en te praten over “de kinders”. Nu moet ik ze met een vergrootglas eerst gaan zoeken om daarna hemel en aarde te bewegen om eens te kunnen afspreken.

Vroeger was het beter. Of niet?

Advertenties

20 comments

  1. Vanzeneigenst dat je Brugge mist 🙂 !!!
    Beste M., dit is een heel mooi stukje. Nagel op de kop, en dat voor heel veel mensen. Het heeft op zich (naar mijn bescheiden mening) niet enkel te maken met Faecesboek of andere online bullshit, maar vooral de factor ‘tijd’ is belangrijk, én de druk die op ons, werkende mensen, wordt gelegd. Kijk eens in de spiegel. Als je ’s avonds thuis komt, heb je nog veel zin om alleen of met je vriend een terrasje te gaan doen? Afgepeigerd ben je, en je verlangt alleen nog om vlugvlug iets te eten in elkaar te flansen, misschien nog een stukje te lezen en je daarna voor de TV te parkeren.
    En als je dan eens een dagje vrij hebt, dan merk je dat die ‘vrienden’ of familie aan het werk zijn en nergens tijd voor hebben. En dat weekend? Boodschappen, kuisen, karweitjes, het obligate familiebezoek en voordat je het weet is het maandag. Dan wordt verwacht dat je met een brede smile je collega’s goeiemorgen wenst en hoop je dat het vlug vrijdag is.
    Ik lees in dit logje ook een stukje winterblues. Die saaie korte donkere dagen komen er weer aan. En straks, steek je weg, weer die eindejaarsdagen met veel te veel vreten en doen alsof. ‘Gelukkig nieuwjaar, en een goede gezondheid, da’s het belangrijkste’ ‘Jaja, dat is het belangrijkste, dat kunnen we niet kopen’. Blabla blabla.

    Liked by 5 people

    1. Klopt, herfst maakt me altijd wat melancholiek zelfs al zijn er mooie dagen zoals nu.
      Mijn werk mat mij niet zo af en ik zou maar wat graag tijd vrijmaken voor een uurtje een babbelingsje met deze of gene. En vlug vlug iets klaarmaken, goh nee wij maken daar wel ons werk van. Toch als we tijd hebben. Ha, dus toch:
      Tijd.

      Liked by 1 persoon

  2. Ik heb heel gelijkaardige ervaringen. Ik ben wel zo iemand die regelmatig een sms of mailtje stuurt naar vrienden om contact te houden. Maar de reacties komen vaak met vertraging of soms helemaal niet. En dan nog is het dan gewoon een datum in de verre toekomst om af te spreken. Want een langer smsje typen, daar hebben ze geen tijd voor. Ik wijt het altijd aan het feit dat ze kleine kinderen hebben en ze het dus veel drukker hebben dan ik. Maar misschien heeft de tijdsgeest en dat ‘druk druk druk’ gedoe er ook wel mee te maken.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja dat dacht ik vroeger ook, met kleine kinderen, la la la… maar die van mijn leeftijd hebben al allemaal grote of zelfs uithuizige kinderen. En sommigen gaan ook al minder werken. Ach, denk ik dan, ze vinden mij gewoon niet meer leuk.

      Like

      1. Dat doe ik dan ook, denken dat het aan mij ligt. Want met sommige mensen hebben ze dan wel nog meer contact, al zijn dat dus ook mensen met kleine kinderen. Maar goed, dat is een andere discussie. Ik sta open om nieuwe mensen te leren kennen, maar t is niet gemakkelijk als volwassene he.

        Liked by 2 people

  3. Hmmm, ik vind het wel meevallen. Mensen die zeggen nooit ergens tijd voor te hebben, lullen, ze maken er geen prioriteit van, dát is het. Je kunt mij niet wijsmaken dat je nergens in je agenda een half uurtje de tijd hebt voor koffie. Zó druk heeft niemand het.
    Mensen kiezen er zelf voor zich op te sluiten met foon en tv.

    Liked by 1 persoon

  4. Lieve Tiny,,
    Ik denk dat ik begrijp wat je schrijft en voelt. Ik weet niet of het vroeger zoveel beter was. Waren de contacten echt zoveel diepgaander? Bij mij zijn er sinds mijn burn-out heel wat weggevallen. Eerst deed ik zelf nog moeite om ze in stand te houden. Nu niet meer. Maar de echte vriendinnen van lang geleden, die zijn er weer nu de meeste kinderen het huis uit zijn. Niet vaak en ja, meestal op voorhand gepland, maar ik vind ze zo waardevol dat ik de vele dagen zonder die deugddoende babbels (ik ben nog altijd full-time thuis) niet erg meer vind. Dat wens ik je ook toe.

    Liked by 1 persoon

  5. De tijden zijn heel erg veranderd.. mensen hebben altijd haast en hebben het druk. Gezinnetjes rennen zich de benen uit hun lijf, kinderen net zo goed als hun ouders. Doordeweeks en in het weekend. Ze doen het echt zelf, het is zoals mensen nu leven. En als iemand wil dan moet het gewoon kunnen om tijd te maken voor een gesprekje of zo. Ik ken er wel een aantal, maar niet veel, mensen die op tijd hun rust pakken en verstandig en niet zo gestrest leven als de rest van de werkenden. Wijs is dat. Zo leef ik ook, maar ik hoef niet meer te werken, dat scheelt.
    Leg je erbij neer, dat is het beste. Ik leef ook al lang genoeg om te weten dat het hele leven uit veranderingen en aanpassen bestaat…Liefs X

    Liked by 2 people

  6. Je echte vrienden zijn zij die zich spontaan aanbieden in de moeilijkste momenten van je leven. Zo heb ik er welgeteld drie. En die drie zijn ook mijn _enige_ vrienden.
    Mede om wat je schrijft, weiger ik nog steeds om Facebook te vervoegen, ook al is het medium me geenszins onbekend. Het is een schijnwereld waarin schijnheiligheid, naast tal van futiliteiten, regeert. Of moet ik zeggen: wordt geëtaleerd? Dat zoveel mensen er zo dol op zijn, gaat mijn pet werkelijk te boven, al verbaas ik me in niks meer.

    Naast mijn – wérkelijk drukke – beroepsbezigheid probeer ik immer tijd vrij te maken voor mijn weinige vrienden en vooral voor mijn familie, ook al gebeurt dat vaak op de enige dag die ik mijn rustdag mag noemen, zijnde de zondag.

    Of het vroeger beter was? Tja, toch wel wat, eigenlijk. Sociale (what’s in a word, nietwaar?) media hebben ervoor gezorgd dat we nog nooit zo asociaal zijn geworden als nu. En nee, die al jaren bezig zijnde kromtrekking is niet enkel toepasbaar op de jonge generatie.

    Liked by 2 people

  7. Ik deel de mening van Kliefje. Niemand kan het zo verschrikkelijk druk hebben, dat er geen half uurtje vrij gemaakt kan worden. Maar misschien spreek ik nu vanuit mijn eigen standpunt. Ik heb immers geen kleine kindjes meer :-/

    Liked by 1 persoon

  8. Ik begrijp je.. ik voel het zelf ook zo.. hoewel ik meer en meer contact probeer te maken met mijn buren. En op het werk geef ik me de laatste tijd ook meer ‘bloot’. Ik durf meer mezelf te zijn. Door deze omstandigheden. .. durf ik nu eindelijk door de zure appel bijten… heb een zware periode achter de rug. En het zal nog steeds woelig zijn in de toekomst. Bij mij is bellen met de vriendin.. het lichtpuntje

    Liked by 1 persoon

  9. Een kleine aanvulling op deze rake blog. Het begint al bij de kinderen. Vorige zaterdag was mijn dochter bij bijna alle kinderen in de buurt gaan bellen om samen te kunnen spelen. Niemand was thuis. Veel kinderen hebben een drukke agenda met muziekschool, voetbal, enz.. enz…. Mijn dochter was er oprecht bedroefd over dat ze niemand vond om mee te spelen. Er is geen tijd en ruimte meer om gewoon eens samen buiten te spelen, in het bos de fantasie de vrije loop te laten. Vanaf een jaar of elf zitten ze ook meer en meer achter de pc of tablet…

    Liked by 1 persoon

  10. Ik probeer zelf om aandacht te hebben dat ik voldoende tijd vrij maak voor sociale contacten, niet alleen online maar ook IRL (haha, waar is de tijd van het chatten). Ik merk dat de moeilijkste afsprekers degene zijn ZONDER kleine kinderen al is het de laatste maanden verbeterd 😀 haha

    Liked by 1 persoon

  11. Ik mis vroeger ook hoor en ik ben nog maar 31 🙂 🙂 Het urenlange gezwets op msn, dat was onze ‘social media’… En true ik zie mijn vrienden ook niet zoveel als vroeger maar toch nog regelmatig, dat moet je onderhouden ja, al zit ik even graag en nog vaker gewoon in mijne zetel te bingewatchen, oeps 😀

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s