Tiny ontdekt: de extraverte introvert

Al mijn hele leven lang was ik redelijk overtuigd dat ik nogal extravert was. Ik sta graag in de belangstelling (lees mij, ik blog! luister, ik spreek op de radio! kom kijken, ik speel toneel!, luister, ik zing!) en durf altijd wel mijn woordje zeggen. Hoewel…

Toen ik het artikel van Kelly over introverte moeders las en dan meteen ook dit artikel, ging in ineens beseffen: ja maar nee! Ik ben niet zo extravert als ik denk. Integendeel. Vaak ben ik zelfs eerder introvert. En dat terwijl sommige mensen die mij kennen nu vast in de lach schieten: ja, ja! Even uitleggen, aan de hand van dit lijstje uit het artikel van Liesbeth Smit:

Door stilte kan ik mijn batterijen weer opladen:

dan kruip ik even alleen in bad met een boek, of ik ga een wandeling alleen maken, of al de keren dat ik van werk naar huis rij met de auto, alleen. Super.

Ik loop leeg in sommige sociale situaties:

gewoon met een groepje op café gaan, een gesprek volgen met meer dan drie mensen, vergaderingen, verjaardagsfeestjes,… Hoe langer ze duren, hoe stiller ik word.

Ik pas mij aan aan de situatie:

en ja, dat gaat zelfs zo ver als het dialect van iemand overnemen, even hard of zacht spreken,… Zò typisch!

Ik ben graag alleen maar niet graag eenzaam:

ik kan dagenlang alleen zijn, geen probleem. Maar ik kan me vreselijk eenzaam voelen in een grote groep mensen. Het “Alleen op de wereld”-syndroom slaat dan keihard toe. Hoofd in het kussen en huilen als geen een.

En dat terwijl ik echt één keer per jaar alleen op reis moet. Even weg van alles en iedereen. Zie mij daar dan lopen in het bos, op het strand of in de bergen: alleen en totaal gelukkig.

Ik maak makkelijk nieuwe vrienden:

maar ze houden is iets anders. Vaak voel ik me de saaie Miet en ondergeschikt en zelfs niet waardig om iemands vriendin te zijn. En ik doe superveel pogingen om vriendschappen te onderhouden, maar als ik steeds de eerste stap moet zetten, dan haak ik toch af. Dus dan schiet er weinig volk meer over…

Ik ben de “light of the party” en dan ineens verdwenen:

ja, dat ben ik. Je hebt me de hele avond zien dansen gelijk een dolle hond, ik stond wellicht de halve zaal te entertainen en/of te verleiden, of iets wat daar sterk op lijkt en ineens doe ik de grote verdwijntruc. Dan heb ik het gehad. Salu en de kost. Vaak zelfs zonder salu.

Ik herinner mij zelfs feestjes die ik zelf had georganiseerd, voor mezelf of omdat het Kerst was of Oudejaarsavond en dat ik ineens ergens anders wou zijn. En dat dan ook deed. Een half uur in mijn auto gaan zitten. Bij de DJ gaan staan of in de gang. Blij zijn dat ik het dessert mag gaan maken – alleen. Keihard hopen dat er iemand zich niet lekker voelt en naar huis wil gebracht worden. Zelf in de zetel gaan liggen met onverklaarbare buikpijn.

Foto’s nemen in groot gezelschap is trouwens ook ideaal, heb ik ontdekt. Als “fotograaf” van het evenement ben je wél in de leute, maar toch ook alleen. Nu snap ik dus waarom ik dat zo leuk vind. Aha!

Ik word niet graag gestoord als ik iets voor mezelf doe:

maar zelfs in grote groepen ga ik me vaak eventjes afzonderen, even naar buiten, even alles op een afstandje bekijken, even naar het toilet en daar langer blijven hangen dan nodig. Als ik een boek lees, een film alleen bekijk, of yoga op mijn eentje doe, laat me dan gerust. Dan zijn mijn batterijtjes aan het opladen. Dan ben ik daarna weer klaar voor een portie uitbundigheid.

Snap je er iets van? Vind je dit logisch als je mij kent? Herken je misschien jezelf?

IMG_7188

In Death Valley was ik als een haas uit de auto gesprongen en doorgelopen naar het midden van Badwater Bassin, om in die hitte toch maar even alleen te kunnen zijn…

 

22 comments

  1. Behoorlijk herkenbaar eigenlijk.Mijn job (communicatieverantwoordelijke) doet velen veronderstellen dat ik extravert ben en toch ervaar en voel ik ook heel vaak de dingen die jij beschrijft endie daar dwars tegenover lijken te staan maar dat valt dus uit te leggen 😊

    Geliked door 1 persoon

  2. Bepaalde dingen zijn heel herkenbaar, andere minder. Ik ben er niet zo goed uit of ik nu introvert of extravert ben, het is precies een mix. Sommige sociale uitjes zuigen energie, andere geven me energie. Uit alleen zijn en rust haal ik dan ook weer energie. Ik weet het dus niet goed :-).

    Geliked door 1 persoon

    1. Het is ook heel normaal dat iemand zowel het één als het ander in zich heeft. Ik denk eigenlijk dat bloggers sowieso ietsje meer introvert zijn. Mensen die liever schrijven, en vooral over gevoelens, dan praten.

      Geliked door 1 persoon

  3. Ik ben van héél extravert naar geheel introvert geëvolueerd. Daar waar ik vroeger met graagte het hoge woord voerde en immer de show stal, trek ik nu steeds vaker een muurtje rond me op. Waardoor het komt, daar komt het door.

    Geliked door 1 persoon

  4. Ja, ik herken me erin. Ik kan heel extravert overkomen, maar het kost me tonnen energie. Het liefst ben ik ook alleen of in beperkte groep maar ik kan het goed wegsteken 😉

    Geliked door 1 persoon

  5. Ook voor mij zeer herkenbaar. We hebben een poos geleden via het werk een Meyers Briggs profiel laten maken van alle collega’s. Daarbij werd je extravertheid en je introvertheid op een balk gezet die van +50 (zeer extravert) tot -50 (zeer introvert) liep. Alles tussen de +10 en de -10 (dus zo’n beetje rond het midden), daarmee kon je eigenlijk de beide kanten uitgaan. Ik zat uiteraard op dat punt. Iets meer naar de -10 dan naar de nul of de +10, maar toch. Ik zie mezelf doorgaans als een introvert, maar ik kan ZO hard genieten van een tof evenement of een uitje met fijne mensen. Als het voor effe is, kan mijn batterij daar ook serieus van opgeladen raken en kan ik daar heel veel energie en inspiratie aan overhouden. Maar als ik constant het sociale vlindertje moet uithangen of godbetert, full time moet werken in een landschapsbureau, dan raakt de batterij zeer snel leeg. Dan heb ik nood aan een boek, mijn zetel en een dekentje. Of een paar uur met een leuk muziekje op tekenen. Een extraverte introvert. Zo omschrijf ik mezelf ook graag.

    Geliked door 1 persoon

  6. Ik schreef er vorig weekend over, ik kom op alle tests altijd 100% introvert uit. Ik ben zoveel liever alleen maar steek me ook geen 5 dagen alleen. Ik heb graag iets gepland in het weekend maar 1 iets meer dan voldoende.

    Geliked door 1 persoon

  7. Ik heb net het omgekeerde: Ik zag mezelf vroeger als heel introvert, en merk nu steeds vaker dat ik veel extraverter ben dan ik toen dacht. Een goede mix kan geen kwaad he 😉
    Leuk geschreven en stof tot nadenken! 🙂

    Geliked door 1 persoon

  8. Al mijn alarmbellen gaan hier tegelijk af. Ik zoek ze op de schouderklopjes maar zonder ze te vragen. Ze moeten spontaan komen anders zijn ze niet “echt”. Soms wil ik het hoogste woord maar niet lang en als ik genoeg aandacht had haak ik af en wil ik verdwijnen in de anonimiteit van de drukte. Als de heisa mijn hoofd deed vollopen wil ik rust. Ik eis ze op. Om hier wat rond te lummelen met woordjes of gewoon aan de vijver met mijn vislijn. Niet in hoofdzaak om te vangen maar om mijn energiepijl opnieuw aanvaardbaar te maken om mee te kunnen.

    Geliked door 1 persoon

  9. Ik ben een echte introverte introvert…. Dingen in groep zuigen mij leeg. Terwijl ik dat heel leuk kan vinden he, maar daarna moet ik toch efkes ergens wegkruipen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s